ஹட்டன் நாஷனல் வங்கியிலிருந்து பணத்துடன் வெளியே வந்த கனகர் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு வலது பக்கமாகத் திரும்பி ரவுணை நோக்கி சைக்கிளை மிதித்தார். ரவுணுக்குள் நுழைய முடியாது போல இராணுவத்தினர் ரவுணை மொய்த்திருந்தனர்.
கனகருக்கு இன்று கொஞ்சம் களைப்பாக இருந்தது. வெயில் கொளுத்திக் கொண்டிருந்தது. இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்க மாட்டார். வீட்டுக்குச் சற்றுத் தள்ளியுள்ள கடைகளிலேயே வீட்டுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கியிருப்பார். ஓய்வூதியப் பணத்தை எடுக்க வங்கி வரை வர வேண்டியிருந்தது. அதுதான் இவ்வளவு தூரம் வந்தவர். ´அப்பிடியே ரவுணுக்குள்ளும் எட்டிப் பார்த்து விட்டுப் போவம்´ என்று நினைத்தார்.
வெளிநாட்டில் நான்கு பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். யாராவது வங்கிக்குப் பணம் அனுப்பியிருப்பார்கள் என்ற நப்பாசையில் சிவபாலனைக் கேட்டார் 'ஏதும் காசு கீசு வந்திருக்கோ..?' என்று. கணினியைத் தட்டிப் பார்த்த சிவபாலன் 'இல்லை' என்ற போது மனசுக்குள் தோன்றிய ஏமாற்றத்தை முகத்தில் தெரிய விடாமல் மறைத்து விட்டு வந்தாலும் கனகரின் மனசு இன்னும் ஏமாற்றத்தில் துவண்டிருந்தது.
நினைவுகளைச் சிதற விட்டதில் ரவுணை நெருங்கும் போதுதான் செக்கிங் நடப்பதை உணர்ந்து கொண்டார். சைக்கிளால் இறங்கி வரிசையில் நின்றார். உச்சிவெயில் மண்டையில் சுள்ளிட்டது. வரிசை நத்தையாக நகர்ந்தது அவர் முறை வந்த போது அவரது ஒரு மாதப்பாஸை வேண்டிப் பார்த்த இராணுவம் அவரைப் போகச் சொன்னது.
´அப்பாடா´ என்று மனசு ஆசுவாசப்பட சைக்கிளை உருட்டிக் கொண்டு இளநீர் விற்றுக் கொண்டிருந்த ஒருவனை நோக்கி நடந்தார். பத்து ரூபாவைக் கொடுத்து அவன் வெட்டிக் கொடுத்த இனிப்பான தண்ணென்ற இளநீரைக் குடித்த போது வெயிலின் அகோரம் தணிந்தது போல இருந்தது. அந்த உஷாருடன் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு ரவுணை விட்டு வெளியேற முனைந்தவர் மீண்டும் ரவுணை விட்டு வெளியேறும் வரிசையில் கட்டாயமாக நிறுத்தப் பட்டார். சந்தேகத்தின் பெயரில் சிலர் கொடிய வெயிலில் மறித்து நிற்பாட்டி வைக்கப் பட்டிருந்தனர். பரிதாபமாக விழிக்கும் அவர்களைப் பரிதாபமாகப் பார்த்த படியே மீண்டும் நத்தை ஊர்வலத்தில் நகர்ந்து பாஸ் காட்டி வெளியேறி வீட்டை நோக்கிச் சைக்கிளை மிதித்தார்.
ரவுணுக்குள் மனிதங்கள் கொளுத்தும் வெயிலில் தடுத்து நிறுத்திச் சோதனை செய்யப் படுவதற்கான அறிகுறிகள் எதுவுமே இல்லாமல் ஸ்ரேசன் றோட் சைக்கிள்கள், ஓட்டோக்கள், மனிதர்கள்... என நிரம்பி வழமையான அவசரத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. இராணுவம், ஷெல், செக்கிங் இவையெல்லாம் வவுனியா மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் மிகவும் சாதாரணமாகி விட்டன.
அதி வேகமாக முரட்டுத்தனமாக வந்த ஓட்டோ (முச்சக்கரவண்டி) ஒன்றில் மோதி விடாமல் கனகர் அவசரமாக ஒதுங்கிக் கொண்டார். துப்பாக்கியும், ஷெல்லும் இல்லாமலே ஓட்டோச் சில்லுக்குள் சிதைந்து போகும் அவலங்களும் இங்கு நிகழும். நாற்பது ரூபாவுக்காக பேயோட்டம் ஓடும் ஓட்டோ சாரதி நாய் போல நாதியற்று நடுத்தெருவில் கவுண்டு போன ஓட்டோவின் கீழ் சிதைந்து கிடப்பதும் இங்கு நிகழும். ´ஏன்தான் இப்பிடி நாயாய், பேயாய் ஓடுதுகளோ! ஒரு நிதானம் வேண்டாம். சாவதற்கு இத்தனை அவசரமோ!´ கனகர் தனக்குள்ளே நினைத்துக் கொண்டார்.
ஹட்டன் நாஷனல் வங்கிக்கு முன்னால் இருந்த பெரிய மரத்தின் கீழ் அழகிய செருப்புக்களைப் பரப்பி ஒருவன் விற்றுக் கொண்டிருக்க ஒரு சில பெண்கள் செருப்புக்களைத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்து விலைபேசி வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். வவுனியா கனகருக்கொன்றும் புதிதில்லை. ஏற்கெனவே இருதடவைகள் அவர் வவுனியா அரச அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்தவர்தான். ஆனால் அப்போதைய வவுனியாவுக்கும் இப்போதைய வவுனியாவுக்கும் நிறையவே வித்தியாசம். அந்த நாட்களை நினைத்தாலே அவரை ஏக்கம் பற்றிக் கொள்ளும். ஒவ்வொரு பாடசாலை விடுமுறைக்கும் பிள்ளைகளையும், மனைவி செல்லத்தையும் அழைத்துக் கொண்டு வந்து அவருக்குக் கொடுக்கப் பட்ட குவார்ட்டர்ஸ்சில் அவர்களுடன் விடுமுறையைக் கழித்த நாட்கள் எவ்வளவு இனிமையானவை. இந்த வீதியில் பிள்ளைகளின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு... எத்தனை ஆனந்தமான நாட்கள் அவை.
அவரின் கால்கள் சைக்கிள் பெடலை மிதித்தாலும், மனம் அலைந்து அலைந்து தொலைந்து போன இனிமையான நாட்களைத் தொட்டுத் தொட்டு சிலிர்ப்பதுவும், ஏங்குவதுமாய் இருந்தது. ஆதிசக்தி விநாயகர் கோயிலடிக்கு வந்ததும்தான் அவர் நியத்துக்கு மீண்டார். சைக்கிளால் இறங்கி, சில நிமிடங்கள் தன்னை மறந்து, பக்தியில் நனைந்து பிள்ளையாரைப் பிரார்த்தித்தவர் மீண்டும் சைக்கிளில் ஏறி உழக்கினார். அப்போதுதான் தனக்கு தலைசுற்றுவதை உணர்ந்தார். அவருக்குக் கண்களை மறைப்பது போலிருந்தது.
'ஆதிசக்தி விநாயகரே...!'
அவர் அவ்வளவு அவசரமாக விநாயகரை அழைத்தும் விதி முந்திக் கொண்டதில் கீழே வீழ்ந்து விட்டார். தொடையில் சைக்கிள் கான்டில் பலமாகக் குத்தியதில் வலித்தது. அதைவிட வீதியில் இப்படி வீழ்ந்ததில் அவருக்கு சங்கடமாகவும், வெட்கமாகவும் இருந்தது. 'ரோட்டிலை எத்தினை கண்கள் என்னைப் பாக்குதுகள். நினைத்தவாறே எழும்ப முயன்றவரை வேதாரணியம் ஐயா ஓடி வந்து 'கனகண்ணை, எழும்புங்கோ' என்று தூக்கிய போது அவர் கூசிப் போனார். 'எனக்கென்ன வயசாகிட்டுதே? 63வயதுதானே! மனசுக்குள் ஆதங்கப் பட்டார்.
மூன்று மாதங்கள் ஓடியும் அந்த சம்பவத்தை மறக்க முடியாமல் திரும்பத் திரும்ப நினைத்து நினைத்து கனகர் உடம்போடு சேர்த்து மனசையும் குறுக்கிக் குறுக்கிக் கொண்டு கட்டிலிலேயே படுத்துக் கிடந்தார்.
அது போதாதென்று ´இவள் செல்லம் ஊரிலை என்னமாய் வாழ்ந்தவள். பருத்தித்துறையிலை மாளிகை மாதிரியான அந்தப் பெரிய வீட்டிலை பிள்ளையளும், பேரப்பிள்ளையளும் புடைசூழ ஒரு சந்தோச சாம்ராஜ்ஜத்தையே கட்டியாண்டவள் இண்டைக்கு இந்தக் குச்சியறைக்குள்ளை குடித்தனம் நடத்துறாளே! அங்கை அவளின்ரை குசினி மட்டுமே இந்தக் குச்சியறையைப் போல நாலுமடங்கு பெரிசாயிருக்கும். பிள்ளையளாவது பக்கத்திலை இருக்குதுகளே! எட்டுப் பிள்ளையளைப் பெத்தவள், ஒன்று கூடப் பக்கத்திலை இல்லாமல் எல்லாம் நாடு நாடாய் சிதறி....! நானெண்டாலும் அவளுக்கு ஆறுதலாய் இருக்கிறனே! கக்கூசுக்குப் போகக்கூட கைத்தடியாய் அவளைத் தேடுகிற கையாலாகதவானாகப் போயிட்டனே!´ என்று மனைவி செல்லத்தை நினைத்துக் கரைவதும் தனது கையாலாகத் தனத்தை நினைத்துப் புலம்புவதுமாயே இருந்தார்.
மூன்று மாதங்களின் முன் வவுனியாவின் ஸ்டேசன் ரோட்டில், ஆதிசக்தி விநாயகர் கோவிலின் முன் வீழ்ந்த போது கனகர் வெட்கத்தில் மட்டுந்தான் கூசிப் போனார். ஓட்டோவில் வீட்டுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டதும் செல்லம்தான் நன்றாகப் பதறிப் போனாள். உடனேயே மருத்துவமனைக்குக் கொண்டோடினாள். எல்லாம் சோதித்துப் பார்த்த மருத்துவர் 'விரைவில் குணமாகி விடும்' என்று சொல்லி மருந்தும் கொடுத்தார்.
மருந்தெடுக்க குணப்பட்டு விடுவேன் என்ற முழுமையான நம்பிக்கையுடன்தான் கனகரும் இருந்தார். ஆனால் அவர் நம்பிக்கை தோற்றுப் போகும் படியாகக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் படுக்கையிலே போய் விட்டார். பிறகுதான் புதிதாய் வந்த மருத்துவர் ஒருவர் அவரது இதயத்தில் கோளாறு இருப்பதைக் கண்டு பிடித்தார். தாமதாமன கண்டுபிடிப்பாலும், சரியான வைத்தியம் இன்மையாலும் அவரின் உடலின் சில பாகங்கள் செயலற்றுப் போனது அதிர்ச்சியான உண்மையானது. மருத்துவர் 'இனிச் செய்ய எதுவுமில்லை' என்று கையை விரித்தது மேலும் அதிர்ச்சியானது. நோயின் வேதனையைக் குறைக்க குளிகைகளும், ஊசிகளுமே கை கொடுத்தன.
மருத்துவமனை வரை போய்வரக் கூட இயலாத அளவுக்கு நோயின் தீவிரம் அவரை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கிய பின் கனகருக்கு இந்தக் கட்டிலே தஞ்சமாகி விட்டது. மருத்துவர் தினமும் வந்து பார்த்து ஊசி போட்டுச் சென்றார். நோயின் வேதனையும், எழுந்து நடமாடக் கூட முடியாத நிலையும் கனகரின் தன்மான மனசை நன்றாகவே பாதித்திருந்தன. செல்லத்தின் அன்புதான் அவரை அவ்வப்போது ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது.
செல்லம் தன்னந்தனியாக பிள்ளைகளின் உதவிகள் கூட இல்லாமல் தன்னைப் பராமரிப்பதையும், நோயின் வேதனை தாங்காது செல்ல...ம்... என்று அலுறும் போதெல்லாம் அருகிருந்து ஆதரவுடன் கவனிப்பதையும் பார்த்து ´பாவப்பட்டவள், கரைச்சல் குடுக்கக் கூடாதெண்டுதான் நினைக்கிறனான். ஆனாலும் முடியேல்லையே. வலி கொல்லுதே!´ என்று மிகவும் மனதுக்குள் வேதனைப் படுவார்.
குளிகைகளை விழுங்கிய பின் தூங்கிப் போகும் அவரை நோய் வலிமையாக ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியிருந்ததால் கோழித்தூக்கம் தூங்கி, வலியில் விழிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்.
முதல்நாள் இரவு ஊசி போட வந்த மருத்துவர் செல்லத்தை அறைக்கு வெளியில் கூட்டிக் கொண்டு போய் 'இனி அவருக்கு மருந்தில்லை. விரும்பினதைக் குடுங்கோ. பிள்ளையள் ஆராவது வெளிநாட்டிலை இருந்து வந்து பார்த்திட்டுப் போறதெண்டால் பார்க்கட்டும். எந்த நேரத்திலையும் அவர் இதயம் துடிக்க மறந்து போகலாம்.' என்று குசுகுசுத்துச் சொன்னது கனகருக்கும் கேட்டது.
செல்லம் அதைப் பற்றி ஒன்றுமே கனகரிடம் சொல்லாமல் தனக்குள்ளே அழுது அழுது முந்தானையில் மூக்கைச் சீறிக் கொண்டு திரிந்ததைப் பார்த்து அவர் தனக்குள்ளே அழுது கொண்டிருந்தார். அவருக்கும் வாழ்க்கை ஆசை அற்றுப் போயிருந்தது. நோயின் வேதனையிலிருந்து விடுதலைதான் அவருக்குத் தேவைப்பட்டது. ஆனாலும் ´பிள்ளைகளை ஒருக்காலாவது பார்க்கோணும்´ என்ற ஆசை அவருக்குள் தோன்றி அவரை வதைத்தது.
'என்ரை பிள்ளையள் என்னை வந்து பார்க்குங்களே?' கனகரின் நினைவுகள் ஆசையில் வெந்தன. நொந்தன. பிள்ளைகளின் நினைவில் ஏங்கின.
'நான் செத்துப் போயிட்டனெண்டால் அதுகள் எப்பிடி வேதனைப் படுங்கள். புலம்புங்கள்.´ தனக்குள்ள வேதனையை விட பிள்ளைகளின் வேதனைகளை நினைத்து வேதனைப் பட்டார்.
மனசுக்குள் பிள்ளைகளைப் பற்றிய நினைவுகள் ஓடிக் கொண்டிருந்த அந்த நேரத்திலேயே அவருக்கு நெஞ்சுக்குள் மீண்டும் வலி தொடங்கியது.
ஆறு மணியாகுது. வழக்கத்திலையெண்டால் அஞ்சு மணிக்கு கிளினிக் முடிச்சிட்டுப் போற பொழுதே டொக்டர் வந்து ஊசி போட்டிட்டுப் போடுவார். இண்டைக்கென்ன இன்னும் காணேல்லை. ஏதும் அவசரத்திலை வராமல் போடுவாரோ?´ ஒரு யோசனை கனகரைப் பயப்படுத்த 'செல்லம்... செல்லம், டொக்டர் வராமல் போனாலும் போடுவார். எனக்கிண்டைக்கு தாங்கேலாமல் நோகுது. ஒருக்கால் ரெலிபோனிலை கூப்பிட்டு, கட்டாயம் வரச் சொல்லிச் சொல்லும்.' என்றார்.
செல்லம் ரெலிக்கொமினிக்கேசன் பூட்டப் போகின்றது என்ற அவசரத்தில் குருமன் காட்டுச்சந்தி ரெலிக்கொமினிக்கேசனை நோக்கி விரைந்தாள். சந்தியில் நிற்கும் இராணுவக் கூட்டத்தைக் கண்டதும் 'பாழ் பட்டுப் போவாங்கள். எப்பிடியெல்லாம் எங்களை வதைக்கிறாங்கள்.' என்று மனசுக்குள் திட்டினாள். வரசக்திப் பிள்ளையார் கோவிலைக் கடக்கையில் 'என்ரை மனுசனை நீதான் காப்பாத்து.' என்று மானசீகமாக ஒரு வேண்டுகோளை பிள்ளையாரிடம் விடுத்தாள்.
ரெலிக்கொமினிக்கேசனுக்குள் நுழைந்து மருத்துவரைத் தொலைபேசியில் அழைத்து கனகரின் நிலையை விவரித்தாள். 'இன்னும் ஒரு பேசன்ட் தான் அம்மா இருக்கிறார். அவரையும் பார்த்திட்டு அரைமணித்தியாலத்திலை வந்திடுவன். தைரியமா நீங்கள் வீட்டை போங்கோ' மருத்துவர் வாக்குறுதி கொடுத்தார். நிம்மதியோடு வீட்டுக்கு ஓடி வந்தாள் செல்லம். கனகர் வேதனையில் உழன்று கொண்டிருந்தார். செல்லம் எதுவும் செய்ய மனசில்லாமல் அவர் அருகிலேயே இருந்து அவரது நெஞ்சைத் தடவிக் கொடுத்தாள்.
அரைமணி ஒரு மணியாகியும் மருத்துவர் வரவில்லை. கனகர் வேதனையின் உச்சத்தில் பிள்ளைகளின் பெயர்களோடு, டொக்டர், சிவகாமி... என்றெல்லாம் அரற்றிக் கொண்டிருந்தார்.
வவுனியாவின் வைரவர் புளியங்குள ஸ்ரேசன் றோட் வெறிச்சோடிப் போய்க் கிடந்தது. அடுத்தநாள் மாவீரர்நாள் என்பதால் விடுதலைப்புலிகள் தமக்கு ஏதும் செய்து விடுவார்களோ என்று கிலி கொண்ட இராணுவத்தினர் ரவுண் வீதிகளில் கண்ட எல்லா அப்பாவித் தமிழர்களையும் தடுத்து நிறுத்தி வீதிகளில் இருத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.
கடமை முடித்து வந்த அந்த மருத்துவரையும் இராணுவத்தினர் தடுத்து நிறுத்தி, ரவுணுக்குள் இருத்தி வைத்திருப்பது தெரியாமல் பதைபதைக்கும் நெஞ்சுடன் செல்லம் கேற்றுக்கும், கட்டிலுக்குமாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள். கனகரின் அரற்றல் அவர் மூச்சோடு மெதுமெதுவாக முடங்கத் தொடங்கியது. அவர் திணறிக் கொண்டிருந்தார்
சந்திரவதனா
ஜேர்மனி
Saturday, May 31, 2008
Saturday, May 24, 2008
நினைவு நதியிலிருந்து ஒரு துளி
நினைவு நதியிலிருந்து ஒரு துளி
(1997 ம் ஆண்டு கார்த்திகை மாதம்,
உயிரோடு போராடிக் கொண்டிருந்த எனது அப்பாவைச் சந்திக்க வவுனியா சென்றிருந்த போது)
போர்வையை இழுத்து இழுத்துப் போர்த்திய போதும் நுளம்பு என்னைச் சுற்றிச் சுற்றிக் குத்திக் கொண்டே இருந்தது. ஏற்கெனவே காற்றைக் கிழித்து இரவின் நிசப்தத்தைக் குலைத்துக் கொண்டு செல்லும் ஷெல்கள் எங்கே இந்த யன்னலைப் பிளந்து கொண்டு வந்து என் தலையைப் பதம் பார்த்து விடுமோ என்ற அச்சம் என்னைத் தூங்க விடாது தடுத்துக் கொண்டிருந்தது. நுளம்பு வேறு தொல்லையாய்..!
நுளம்புத் திரி எரிந்து கொண்டுதானிருந்தது. நுளம்பும் தன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. எனக்குத் தனது கட்டிலைத் தந்து விட்டு கீழே பாயில் படுத்திருக்கும் சர்மிளா நித்திரையிலும் காலை இழுத்து இழுத்துச் சொறிந்து கொண்டிருந்தாள். அவளது அம்மா புவனாவுக்கு நுளம்பே குத்தவில்லையோ? குறட்டைச் சத்தத்துடன் ஆழ்ந்து உறங்கியிருந்தாள். எப்படித்தான் அவளால் இப்படி உறங்க முடிகிறதோ? ஷெல்லும், நுளம்பும் இவளை ஒன்றுமே செய்யவில்லையோ!
எனது கண்கள் அறையின் இரவு விளக்கின் மெல்லிய வெளிச்சத்துக்குப் பழகிப் போய் விட்டதால் அறையை வடிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. ஐந்து அறைகளும் குசினியும் கொண்ட இந்த வீட்டில் இதுதான் பெரிய அறை. ஈழத்தின் பல்வேறு திக்குகளிலிருந்தும் புலம்பெயர்ந்த ஐந்து குடும்பங்கள் இங்கு வசிக்கிறார்கள்.
பக்கத்து அறையில்தான் அம்மாவும், அப்பாவும். அது ஒரு குச்சியறை. அதையே அம்மாவின் சேலையைத் திரைச்சீலையாக்கி இரண்டாகப் பிரித்து, பின்பக்கம் உடுப்பு மாற்றுமிடமும், சமையலறையும் ஆக்கி முன்பக்கம் கட்டில், மேசை, இரண்டு கதிரைகள். கால் வைக்க இடமில்லை. மூன்று பேர் நிற்கலாம். மூன்றாவது நபர் படுக்க இடமில்லை.
அம்மாவும், அப்பாவும் புவனாவுடன் கதைத்து நான் படுப்பதற்கு அவளின் அறையை ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள்.
'நான் கீழே பாயில் படுக்கிறேன்' என்று எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்ததேன்.
'என்ன சொல்லுறிங்கள்? ஜேர்மனியிலை இருந்து வந்து, இங்கை பாயிலை படுக்கப் போறிங்களோ?' புவனா ஒரேயடியாக மறுத்து என்னைக் கட்டிலில் விட்டு விட்டாள். உணவுவிடுதிகளும், பிற்சேரியாக்களும்... என்று எம்மவர் வெளிநாடுகளில் படும் பாடுகள் பற்றிச் சொன்னால் இவர்கள் புரிந்து கொள்வார்களா?
எனக்குக் கட்டிலைத் தந்து விட்டு புவனாவும், சர்மிளாவும் கீழே பாயில் படுத்திருப்பது எனக்கு சங்கடத்தையே தந்தது. புவனாவுக்கு என் வயதுதான் இருக்கும் போலிருந்தது. சுவரெல்லாம் படங்கள் கொழுவியிருந்தன. அவள், அவளது கணவன், சர்மிளா மூவரும் சேர்ந்த படங்கள்தான் நிறையத் தெரிந்தன. தெரியாத முகங்களுடனும் சில படங்களில் புவனா சிரித்தாள். படத்தில் பொட்டும், நீண்ட கூந்தலுமாய் அழகாகத் தெரிந்த புவனா இப்போது குட்டையாக வெட்டிய கூந்தலுடன், பொட்டின்றி ஆனால் கலகலப்பாய் இருந்தாள்.
அறைக்குள் முழுக்க முழுக்க வெளிநாட்டு வாடையுடனான பொருட்கள். கணவர் வெளிநாட்டில் என்றால் தலையையும் குட்டையாக வெட்ட வேணுமா? எனக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.
மீண்டும் காற்றைக் கிழித்த ஷெல் ஒன்றில் வெலவெலத்து நினைவுகளைக் கலைய விட்டேன். ´ஜேர்மனியில் விட்டு வந்த எனது கணவர், குழந்தைகளிடம் உயிரோடு திரும்பிப் போய்ச் சேருவேனா?´ பயத்தில் கலங்கினேன்.
காற்றைக் கிழிக்கும் ஷெல், என் குருதியின் சுவை கண்டு என்னையே சுற்றிச் சுற்றி ரீங்கரிக்கும் நுளம்பு, இரண்டுமே என் தூக்கத்தோடு சவால் விட்டும் எப்போது தூங்கினேனோ தெரியவில்லை. தூங்கி விட்டேன்.
´சந்திரனைத் தொட்டது யார் ஆம்ஸ்ரோங்கா...´ வர்த்தக சேவை இனிமையாக இசைக்க, சர்மிளா அதை மீறிய சத்தத்துடன் பாடிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்த போதுதான் நான் விழித்துக் கொண்டேன். சர்மிளாவினதும், புவனாவினதும் பாய்கள் மூலையில் சுருட்டி வைக்கப் பட்டிருந்தன. சுவர் மணிக்கூடு 7.30 காட்டியது.
'குட்மோர்னிங், சங்கவியக்கா. நித்திரையைக் குழப்பிப் போட்டனோ?' சங்கடத்துடன் கேட்டாள் சர்மிளா.
குளித்திருந்தாள். நெற்றியிலும், காதடியிலும் சுருண்டிருந்த கேசங்களில் ஒட்டியிருந்த தண்ணீர் சொட்டுச் சொட்டாகச் சிந்த அவள் முகம் பளிச்சென்றிருந்தது. வெள்ளைச் சட்டை அவளை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது. பள்ளிக்குச் செல்ல ஆயத்தமாகியிருந்தாள்.
'குட்மோர்னிங், சர்மிளா. 7.30 ஆகீட்டுது. நானும் இனி எழும்பத்தானே வேணும்.'
ஜேர்மனியின் நேரமும், தாயக நேரமும் மாறியது மட்டுமல்லாமல் தாயகத்தின் அசாதாரண நிலையும் சேர்ந்து நான் நன்றாகக் குழம்பித்தான் போயிருந்தேன். தூக்கமும் நேரம் மாறித்தான் என்னைத் தொட்டிருந்தது.
வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு நான் எழும்பிய போது புவனா வெளிர்நீலச் சேலைக்கு வெளிர் நீல மேற்சட்டை அணிந்து கொண்டு அறையினுள் நுழைந்தாள். பார்க்கவே ஆசையாக இருந்தது. மருத்துவ விடுதியில் தாதியாக வேலை செய்கிறாளாம். அதனால்தான் வெளிர்நீல ஆடைகள்.
சேலைக்கு அவள் உடம்பு மிகவும் அழகாக இருந்தது. நீண்ட கூந்தல் என் நினைவுகளில் மிதக்க அறையை விட்டு வெளியில் வந்தேன்.
அப்பாவும், அம்மாவும் தேநீர் அருந்தியபடி எனக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.
'என்ன பிள்ளை, நல்லா நித்திரை கொண்டியே?' அப்பா வாஞ்சையுடன் கேட்டார்.
'ஓமப்பா நித்திரை கொண்டனான்தான். ஆனால் ஒரே நுளம்பு. ஷெல் வேறை.'
முற்றத்து ரோஜாக்களும், குரோட்டன்களும், கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சி தர, மல்லிகை மணம் மனசையே மணக்க வைக்க, கதைத்த படியே வீதியை நோக்கினேன். வவுனியாவின் வைரவர் புளியங்குள ஸ்ரேசன் ரோட் காலைப்பொழுதுக்கே உரிய சுறுசுறுப்புடன் களை கட்டியிருந்தது. வெள்ளைச் சட்டை அணிந்த இளஞ்சிட்டுகளும், சிறார்களும் கதைத்தபடி, சிரித்தபடி பாடசாலைக்கு விரைந்து கொண்டிருந்தார்கள். முதல்நாள் இரவு பெரிய சத்தங்களைத் தொடர்ந்து பறந்த வாழை மொத்திகள் போன்ற ஷெல்களைப் பற்றியோ, அவை எங்கெங்கு வீழ்ந்து வெடித்தன என்பது பற்றியோ அவர்கள் பேசிக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. முதலிலேயே பேசி முடித்திருப்பார்களோ? அல்லது ஷெல்களும், சாவுகளும் அவர்களுக்கு சாதாரணமாகி விட்டனவோ? கூட்டிய குப்பைகளைக் கொட்ட வந்த நடுத்தர வயதான பெண்மணிகளும், ஒரு சில ஆண்களும்தான் இவைபற்றி ஆங்காங்கு நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
சர்மிளா ஒற்றைப் பின்னலை இரட்டைப் பின்னலாகப் பின்னிக் கட்டிக் கொண்டு சைக்கிளில் இருந்த படியே 'போட்டு வாறன் அக்கா' என்றாள். மாலையில் அவள் காதில் தொங்கிய தொங்குட்டானகளை இப்போது காணவில்லை. பூந்தோட்டம் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கிறாளாம். எந்த ஆடம்பரங்களுக்கும் அங்கு இடமில்லையாம்.
வலது பக்கம் திரும்பினால் குருமன் காட்டுச் சந்தியில் நிற்கின்ற இராணுவத்தினரின் தரிசனம் கிடைக்கும். அவள் இடது பக்கமாகச் சைக்கிளைத் திருப்பி உழக்கினாள். 12வயதுதான் என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு பருவம் அவளைத் தாராளமாக வளர்த்திருந்தது.
அவள் போகவும் பேப்பர்காரன் வந்தான். தினமுரசு, ராணி, தென்செய்தி, மித்திரன் நான்கையும் அப்பாவிடம் கொடுத்துச் சென்றான். பங்கர் சண்டைகள், பறக்கும் ஷெல்கள், பாயும் அணிகள், புலிகளுக்கு பிரேமா தூது, பூந்தோட்டப் பள்ளிக் கூடத்தில் இருந்து விசாரணையின் பேரில் மாணவி கடத்தல், கண்டி வீதியில் கட்டித் தொங்க விடப்பட்ட நிலையில் மரணித்திருந்த இளைஞன், முச்சக்கர வண்டி கவிண்டதில் ஸ்தலத்திலேயே மரணித்த சாரதி.. என்ற தலைப்புச் செய்திகளுடன் அஜீத்தின் சினிமாப் பிரவேசம் பற்றியும் பத்திரிகைகள் பறைசாற்றின.
வாசித்துக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து வந்து சில வீடுகள் தள்ளி குடு;ம்பத்தோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இமானுவெல், தான் இன்று மதியச் சாப்பாடு கொண்டு வருவதாக நேற்றே சொல்லியிருந்தாராம். மணக்க மணக்க கோழிக்கறியும், கத்தரிக்காய் வெள்ளைக்கறியும், முருங்கைக்காய் பிரட்டலும், சம்பாஅரிசிச் சோறும் கொண்டு வந்தார். குருமன் காட்டுச் சந்திப்பக்கம் போகாமல் பிள்ளையார் கோயில் பின்பக்கக் காணிக்குள்ளால் வருவதாகச் சொன்னார்.
கருவேப்பிலை கமகமக்க, மதிய உணவு சுவைத்தது. ஜேர்மனியில் குளிர்சாதனப் பெட்டிக்குள் வைத்திருக்கும் கோழிகளையே சமைத்துச் சுவைத்த நாவும், வாயும் ஊர்க்கோழியின் சுவையில் சப்புக் கொட்டின.
ஜேர்மனியில் இருந்து வந்திருக்கிறேன் என்றதில் அங்கிருந்த ஒவ்வொரு குடும்பமும் முறை வைத்து சாப்பாடு கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். பாதிக்கப்பட்ட புலம்பெயர் தமிழர்கள் என்ற ஒரு உறவைத் தவிர வேறு எந்த சொந்தமும் இல்லாத அவர்களது உறவுப் பிணைப்பும், உதவும் மனப்பாங்கும் என்னை நெகிழவும், மகிழவும் வைத்தன.
சாப்பாடு முடித்து இமானுவெலோடு கதைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது நான்கு வீடு தள்ளியிருக்கும் வேதாரணியம் ஐயாவும் எங்களுடன் வந்து இணைந்து கொண்டார். வற்றாப்பளையிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து வந்தவராம். சிறிது நேரத்தில் இந்த வீட்டிலேயே குடியிருக்கும் கருணா அன்ரியும் எங்களுடன் இணைந்து கொண்டார். அவரும் யாழ்ப்பாணம்தான். இரண்டு வருடங்களின் முன் 1995இல் தாண்டிக்குளம் தாண்டும் போது கணவர் தவறி விட்டாராம். இதுவரை எந்தத் தகவலுமே இல்லையாம். உயிரோடு இருக்கிறாரா, இல்லையா என்பது கூடத் தெரியாதாம்.
1996 ஆம் ஆண்டு,செப்டெம்பர் 7ஆம் திகதி க.பொ.த (உயர்தரம்) பரீட்சை முடிந்து பாடசாலையிலிருந்து சைக்கிளில் வீடுநோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த பொழுது யாழ்ப்பாணம்-கண்டி வீதியில் செம்மணி காவலரண் அருகில் சோதனை என்ற பெயரில் கடத்தப்பட்டு பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப் பட்டுப் பின்னர் கொலை செய்யப்பட்ட யாழ்ப்பாணம் சுண்டுக்குளி மகளிர் கல்லூரி மாணவி கிருஷாந்தி கருணா அன்ரியின் சொந்தகாரப் பிள்ளையாம். நடந்து முடிந்த அந்தக் கொடுமையை மீண்டும் ஒரு முறை அவர் விபரித்தார். கண்களில் நீர் கோர்த்தது. தொட்டுத் தாவிய கதைகள் உணவு போலச் சுவைக்கவில்லை. மனதைச் சுமையாக அழுத்தின.
கதைகள் முடிந்து ஆளாளுக்கு அந்த இடத்தை விட்டுக் கலைந்த போது நேரம் மதியத்தைத் தாண்டியிருநந்தது. அந்தப் பொழுதில் திடீரென்று ஒரு வாகனம் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. பூந்தோட்டம் பாடசாலையில் இருந்து வந்து புவனாவைத் தேடினார்கள். புவனா வேலை செய்யும் இடத்தை அப்பா சொல்ல அவசரமாகத் திரும்பினார்கள்.
ஒரு மணி நேரம் சென்றிருக்கலாம். மீண்டும் அந்த வாகனம் வந்து நிற்க புவனா வந்திறங்கினாள். கூடவே சர்மிளா வந்தாள். கொஞ்சம் அசௌகரியமான உணர்வுகள் கலந்த முகத்தில் வேதனை ரேகைகளும் படிந்திருந்தன.
சர்மிளா பெரிய பிள்ளiயாகி விட்டாளாம். அம்மா, அப்பாவும், கருணா அன்ரியும் சந்தோசப் பட்டார்கள். பிள்ளையைக் குளிக்க வாருங்கோ என்றார்கள்.
புவனாவின் முகத்தில் சந்தோசமே இல்லை, வழமையான கலகலப்பையும் காணவில்லை. எதையோ பறிகொடுத்தவள் போலத் தவித்தாள். அம்மாவைக் கூப்பிட்டு பின்வளவுக்குள் இருக்கும் கிணற்றடியில் வைத்து சர்மிளாவுக்குத் தண்ணீர் வார்த்தாள். 'அப்பா இல்லாத இந்தப் பிள்ளையை எப்பிடிப் பாதுகாக்கப் போகிறேன்' என்று முனகினாள்.
'அப்பா இல்லாத..?' சட்டென்று விளைந்த ஆச்சரியத்தோடு நிமிர்ந்தேன் நான்.
„ம்.. மதவாச்சியில் எப்போதோ வெட்டிப் பிளக்கப் பட்டு விட்டார்.' கருணா அன்ரிதான் அவசரமாய்ச் சொன்னார்.
'கிருஷாந்திக்கு நடந்தது தெரியுந்தானே. அதுதான் நெஞ்சு பதறுது' என்றாள் புவனா.
தொடர்ந்த நாட்களில் சர்மிளா பெரியபிள்ளையாகி விட்டதை யாரும் யாருக்கும் சொல்லவில்லை. வீட்டுக்கு வருவோர் போவோருக்கெல்லாம் அவளுக்கு நல்ல காய்ச்சல் என்றுதான் புவனா சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். என்னையும் அப்படித்தான் சொல்லச் சொன்னாள். சிலரை சர்மிளாவுக்கு மலேரியாக் காய்ச்சல் போல இருக்கிறது என்றும் நெருப்புக் காய்ச்சல் போல இருக்கிறது என்றும் சொல்லி வீட்டு வாசலையே மிதிக்க விடாமல் திருப்பி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தாள். தொலைத்தொடர்பு நிலையத்துக்குச் சென்று சவுதியில் இருக்கும் தனது தம்பிக்கு மட்டும் விடயத்தைச் சொல்லி வந்தாள். புவனா சில சமயங்களில் புதிராகவே இருந்தாள். சில இரவுகளில் காணாமல் போயிருந்தாள்.
இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும் இடம் அது. பாஸ், அனுமதி... என்று பல கெடுபிடிகள். ஆனாலும் இடையிடையே எழிலன் என்றொரு இளைஞன் அம்மா, அப்பாவிடம் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தான். அவனை மருமகன் என்று தான் அம்மாவும், அப்பாவும் மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தி வைத்திருந்தார்கள். அறைக்குள் நின்று கதைக்கும் போதுதான் அவனது இடுப்பின் இருபக்கங்களிலும்; சொருகியிருந்த கைத்துப்பாக்கிகளும், கழுத்தில் தொங்கிய சயனைட்டும் அவனை எனக்கு இனம் காட்டின.
சில நாட்களில் அந்த வீடும், வாசலும், வீதியும் ஓரளவு எனக்குப் பழக்கமாகியிருந்தன. பயம் இருந்தாலும் அந்த வீட்டு வளவுக்குள் அனிச்சையாகத் சுற்றித் திரியத் தொடங்கியிருந்தேன். காய்த்துக் குலுங்கும் முருங்கை மரங்களும், குலை இறக்கியிருக்கும் வாழை மரங்களும்.. பூக்களும், செடிகளும், விதம்விதமான குரோட்டன்களும்... என்று வளவு முழுக்க செழித்திருந்தன. பகலில் வெயிலும், மாலையில் சொல்லி வைத்தாற் போல் பெய்யும் மழையும்தான் வளவு நிறைந்த மரங்களின் மதாளிப்பிற்குக் காரணமாக இருக்க வேண்டும்.
இயற்கையோடு இசைந்து, அந்த ரம்மியமான சூழலோடு நான் இணைந்திருந்த ஒரு மாலைப்பொழுதில் சிந்தனைகளைச் சிதறடித்து, உணர்வுகளை உறைய வைக்கும் படியாக திடீரென்று ஒரு பாரிய சத்தம். தொடர்ந்து துப்பாக்கி வேட்டுக்கள். சைக்கிள்களும், ஓட்டோக்களும் அசுர வேகத்தில் எதிரும் புதிருமாகப் பறந்தன. கூடவே 'கண்டி றோட்டில் இராணுவ வாகனத்துக்கு மேல் ஆரோ குண்டு வீசி விட்டார்கள் ' என்ற செய்தி பறந்து பரவிக் கொண்டிருந்தது.
எழிலனின் சைக்கிள் வந்த வேகத்தில் ரயர் நிலத்தோடு தேய வீட்டு வாசலில் நின்றது. ஓடி வந்து கதிரையில் அமர்ந்து அவசரமாக தினமுரசைப் படிக்கத் தொடங்கினான். இல்லை படிப்பது போலப் பாசாங்கு செய்தான். அவனுக்கு மூச்சு வாங்கியது.
'நீதானே எறிஞ்சிட்டு வந்திருக்கிறாய்?' அப்பாதான் கேட்டார்.
அவன் அர்த்தமான முறுவலோடு அப்பாவைப் பார்த்து விட்டு கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டான். அவன் தினமுரசைப் படிக்கவில்லை என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
திடீரென்று கருணா அன்ரி ஓடி வந்து 'தம்பி...! வாறாங்கள்' என்றார். மின்னல் வேகம் என்பதை அப்போதுதான் பார்த்தேன். ஒற்றைச் செருப்பு சரியாகக் காலுக்குள் கொழுவுப் படவில்லை. இழுத்துக் கொண்டு ஓடியவன் குருமன் காட்டுச் சந்திக்கு எதிர்ப்பக்கமாக சைக்கிளில் பறந்து விட்டான்.
கண் மூடி முழிக்க முன் வைரவர் புளியங்குள ஸ்ரேசன் றோட் இராணுவத்தின் பூட்ஸ் கால்களுக்குள் மிதிபட்டது. வீட்டைச் சுற்றிலும் துப்பாக்கிகள் ஏந்திய இராணுவம். வீட்டுக்குள் ஓவ்வொரு அறையும் கிண்டிக் கிளறித் தேடப் பட்டன. . சர்மிளா அர்த்தத்தோடு பார்க்கப் பட்டாள். பின்னர் கைகளால் தடவியும் பார்க்கப் பட்டாள். அம்மா, அப்பாவின் குச்சியறைக்குள் நான்கு பேர் புகுந்து நாசம் பண்ணினார்கள். சாப்பாடுகளைக் கூடத் திறந்து கிண்டினார்கள்.
என்னை அவர்கள் கேள்விக் குறியோடு பார்த்தார்கள். மரணப் படுக்கையில் இருந்த அப்பா சிங்களத்தில் ஏதோ சொல்ல ஒவ்வொருவராக அறையை விட்டு வெளியில் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.. பக்கத்து வீடுகளுக்குள்ளும் பாய்ந்து தேடினார்கள்.
தேடுதல் வேட்டை முடிந்து அவர்கள் போனபின் எல்லாம் அமைதியாயிற்று. அப்பாவும், அம்மாவும் பெருமூச்சு விட்டு தம்மை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டார்கள். அப்போதுதான் கவனித்தேன். கேற்றுக்குப் போகும் வழியில் எழிலனின் ஒற்றைச் செருப்பு கவிழ்ந்து வீழ்ந்திருந்தது.
எழிலன் பிடிபட்டிருப்பானோ? நான் தவித்தேன்.
„அவனை இவங்கள் எங்கை பிடிக்கிறது! அவன் ஓடித் தப்பியிருப்பான்.' அப்பா உறுதியாகச் சொன்னார்.
சந்திரவதனா
ஜேர்மனி
24.5.2008
(1997 ம் ஆண்டு கார்த்திகை மாதம்,
உயிரோடு போராடிக் கொண்டிருந்த எனது அப்பாவைச் சந்திக்க வவுனியா சென்றிருந்த போது)
போர்வையை இழுத்து இழுத்துப் போர்த்திய போதும் நுளம்பு என்னைச் சுற்றிச் சுற்றிக் குத்திக் கொண்டே இருந்தது. ஏற்கெனவே காற்றைக் கிழித்து இரவின் நிசப்தத்தைக் குலைத்துக் கொண்டு செல்லும் ஷெல்கள் எங்கே இந்த யன்னலைப் பிளந்து கொண்டு வந்து என் தலையைப் பதம் பார்த்து விடுமோ என்ற அச்சம் என்னைத் தூங்க விடாது தடுத்துக் கொண்டிருந்தது. நுளம்பு வேறு தொல்லையாய்..!
நுளம்புத் திரி எரிந்து கொண்டுதானிருந்தது. நுளம்பும் தன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. எனக்குத் தனது கட்டிலைத் தந்து விட்டு கீழே பாயில் படுத்திருக்கும் சர்மிளா நித்திரையிலும் காலை இழுத்து இழுத்துச் சொறிந்து கொண்டிருந்தாள். அவளது அம்மா புவனாவுக்கு நுளம்பே குத்தவில்லையோ? குறட்டைச் சத்தத்துடன் ஆழ்ந்து உறங்கியிருந்தாள். எப்படித்தான் அவளால் இப்படி உறங்க முடிகிறதோ? ஷெல்லும், நுளம்பும் இவளை ஒன்றுமே செய்யவில்லையோ!
எனது கண்கள் அறையின் இரவு விளக்கின் மெல்லிய வெளிச்சத்துக்குப் பழகிப் போய் விட்டதால் அறையை வடிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. ஐந்து அறைகளும் குசினியும் கொண்ட இந்த வீட்டில் இதுதான் பெரிய அறை. ஈழத்தின் பல்வேறு திக்குகளிலிருந்தும் புலம்பெயர்ந்த ஐந்து குடும்பங்கள் இங்கு வசிக்கிறார்கள்.
பக்கத்து அறையில்தான் அம்மாவும், அப்பாவும். அது ஒரு குச்சியறை. அதையே அம்மாவின் சேலையைத் திரைச்சீலையாக்கி இரண்டாகப் பிரித்து, பின்பக்கம் உடுப்பு மாற்றுமிடமும், சமையலறையும் ஆக்கி முன்பக்கம் கட்டில், மேசை, இரண்டு கதிரைகள். கால் வைக்க இடமில்லை. மூன்று பேர் நிற்கலாம். மூன்றாவது நபர் படுக்க இடமில்லை.
அம்மாவும், அப்பாவும் புவனாவுடன் கதைத்து நான் படுப்பதற்கு அவளின் அறையை ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள்.
'நான் கீழே பாயில் படுக்கிறேன்' என்று எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்ததேன்.
'என்ன சொல்லுறிங்கள்? ஜேர்மனியிலை இருந்து வந்து, இங்கை பாயிலை படுக்கப் போறிங்களோ?' புவனா ஒரேயடியாக மறுத்து என்னைக் கட்டிலில் விட்டு விட்டாள். உணவுவிடுதிகளும், பிற்சேரியாக்களும்... என்று எம்மவர் வெளிநாடுகளில் படும் பாடுகள் பற்றிச் சொன்னால் இவர்கள் புரிந்து கொள்வார்களா?
எனக்குக் கட்டிலைத் தந்து விட்டு புவனாவும், சர்மிளாவும் கீழே பாயில் படுத்திருப்பது எனக்கு சங்கடத்தையே தந்தது. புவனாவுக்கு என் வயதுதான் இருக்கும் போலிருந்தது. சுவரெல்லாம் படங்கள் கொழுவியிருந்தன. அவள், அவளது கணவன், சர்மிளா மூவரும் சேர்ந்த படங்கள்தான் நிறையத் தெரிந்தன. தெரியாத முகங்களுடனும் சில படங்களில் புவனா சிரித்தாள். படத்தில் பொட்டும், நீண்ட கூந்தலுமாய் அழகாகத் தெரிந்த புவனா இப்போது குட்டையாக வெட்டிய கூந்தலுடன், பொட்டின்றி ஆனால் கலகலப்பாய் இருந்தாள்.
அறைக்குள் முழுக்க முழுக்க வெளிநாட்டு வாடையுடனான பொருட்கள். கணவர் வெளிநாட்டில் என்றால் தலையையும் குட்டையாக வெட்ட வேணுமா? எனக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.
மீண்டும் காற்றைக் கிழித்த ஷெல் ஒன்றில் வெலவெலத்து நினைவுகளைக் கலைய விட்டேன். ´ஜேர்மனியில் விட்டு வந்த எனது கணவர், குழந்தைகளிடம் உயிரோடு திரும்பிப் போய்ச் சேருவேனா?´ பயத்தில் கலங்கினேன்.
காற்றைக் கிழிக்கும் ஷெல், என் குருதியின் சுவை கண்டு என்னையே சுற்றிச் சுற்றி ரீங்கரிக்கும் நுளம்பு, இரண்டுமே என் தூக்கத்தோடு சவால் விட்டும் எப்போது தூங்கினேனோ தெரியவில்லை. தூங்கி விட்டேன்.
´சந்திரனைத் தொட்டது யார் ஆம்ஸ்ரோங்கா...´ வர்த்தக சேவை இனிமையாக இசைக்க, சர்மிளா அதை மீறிய சத்தத்துடன் பாடிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்த போதுதான் நான் விழித்துக் கொண்டேன். சர்மிளாவினதும், புவனாவினதும் பாய்கள் மூலையில் சுருட்டி வைக்கப் பட்டிருந்தன. சுவர் மணிக்கூடு 7.30 காட்டியது.
'குட்மோர்னிங், சங்கவியக்கா. நித்திரையைக் குழப்பிப் போட்டனோ?' சங்கடத்துடன் கேட்டாள் சர்மிளா.
குளித்திருந்தாள். நெற்றியிலும், காதடியிலும் சுருண்டிருந்த கேசங்களில் ஒட்டியிருந்த தண்ணீர் சொட்டுச் சொட்டாகச் சிந்த அவள் முகம் பளிச்சென்றிருந்தது. வெள்ளைச் சட்டை அவளை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது. பள்ளிக்குச் செல்ல ஆயத்தமாகியிருந்தாள்.
'குட்மோர்னிங், சர்மிளா. 7.30 ஆகீட்டுது. நானும் இனி எழும்பத்தானே வேணும்.'
ஜேர்மனியின் நேரமும், தாயக நேரமும் மாறியது மட்டுமல்லாமல் தாயகத்தின் அசாதாரண நிலையும் சேர்ந்து நான் நன்றாகக் குழம்பித்தான் போயிருந்தேன். தூக்கமும் நேரம் மாறித்தான் என்னைத் தொட்டிருந்தது.
வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு நான் எழும்பிய போது புவனா வெளிர்நீலச் சேலைக்கு வெளிர் நீல மேற்சட்டை அணிந்து கொண்டு அறையினுள் நுழைந்தாள். பார்க்கவே ஆசையாக இருந்தது. மருத்துவ விடுதியில் தாதியாக வேலை செய்கிறாளாம். அதனால்தான் வெளிர்நீல ஆடைகள்.
சேலைக்கு அவள் உடம்பு மிகவும் அழகாக இருந்தது. நீண்ட கூந்தல் என் நினைவுகளில் மிதக்க அறையை விட்டு வெளியில் வந்தேன்.
அப்பாவும், அம்மாவும் தேநீர் அருந்தியபடி எனக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.
'என்ன பிள்ளை, நல்லா நித்திரை கொண்டியே?' அப்பா வாஞ்சையுடன் கேட்டார்.
'ஓமப்பா நித்திரை கொண்டனான்தான். ஆனால் ஒரே நுளம்பு. ஷெல் வேறை.'
முற்றத்து ரோஜாக்களும், குரோட்டன்களும், கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சி தர, மல்லிகை மணம் மனசையே மணக்க வைக்க, கதைத்த படியே வீதியை நோக்கினேன். வவுனியாவின் வைரவர் புளியங்குள ஸ்ரேசன் ரோட் காலைப்பொழுதுக்கே உரிய சுறுசுறுப்புடன் களை கட்டியிருந்தது. வெள்ளைச் சட்டை அணிந்த இளஞ்சிட்டுகளும், சிறார்களும் கதைத்தபடி, சிரித்தபடி பாடசாலைக்கு விரைந்து கொண்டிருந்தார்கள். முதல்நாள் இரவு பெரிய சத்தங்களைத் தொடர்ந்து பறந்த வாழை மொத்திகள் போன்ற ஷெல்களைப் பற்றியோ, அவை எங்கெங்கு வீழ்ந்து வெடித்தன என்பது பற்றியோ அவர்கள் பேசிக் கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. முதலிலேயே பேசி முடித்திருப்பார்களோ? அல்லது ஷெல்களும், சாவுகளும் அவர்களுக்கு சாதாரணமாகி விட்டனவோ? கூட்டிய குப்பைகளைக் கொட்ட வந்த நடுத்தர வயதான பெண்மணிகளும், ஒரு சில ஆண்களும்தான் இவைபற்றி ஆங்காங்கு நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
சர்மிளா ஒற்றைப் பின்னலை இரட்டைப் பின்னலாகப் பின்னிக் கட்டிக் கொண்டு சைக்கிளில் இருந்த படியே 'போட்டு வாறன் அக்கா' என்றாள். மாலையில் அவள் காதில் தொங்கிய தொங்குட்டானகளை இப்போது காணவில்லை. பூந்தோட்டம் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கிறாளாம். எந்த ஆடம்பரங்களுக்கும் அங்கு இடமில்லையாம்.
வலது பக்கம் திரும்பினால் குருமன் காட்டுச் சந்தியில் நிற்கின்ற இராணுவத்தினரின் தரிசனம் கிடைக்கும். அவள் இடது பக்கமாகச் சைக்கிளைத் திருப்பி உழக்கினாள். 12வயதுதான் என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு பருவம் அவளைத் தாராளமாக வளர்த்திருந்தது.
அவள் போகவும் பேப்பர்காரன் வந்தான். தினமுரசு, ராணி, தென்செய்தி, மித்திரன் நான்கையும் அப்பாவிடம் கொடுத்துச் சென்றான். பங்கர் சண்டைகள், பறக்கும் ஷெல்கள், பாயும் அணிகள், புலிகளுக்கு பிரேமா தூது, பூந்தோட்டப் பள்ளிக் கூடத்தில் இருந்து விசாரணையின் பேரில் மாணவி கடத்தல், கண்டி வீதியில் கட்டித் தொங்க விடப்பட்ட நிலையில் மரணித்திருந்த இளைஞன், முச்சக்கர வண்டி கவிண்டதில் ஸ்தலத்திலேயே மரணித்த சாரதி.. என்ற தலைப்புச் செய்திகளுடன் அஜீத்தின் சினிமாப் பிரவேசம் பற்றியும் பத்திரிகைகள் பறைசாற்றின.
வாசித்துக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து வந்து சில வீடுகள் தள்ளி குடு;ம்பத்தோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இமானுவெல், தான் இன்று மதியச் சாப்பாடு கொண்டு வருவதாக நேற்றே சொல்லியிருந்தாராம். மணக்க மணக்க கோழிக்கறியும், கத்தரிக்காய் வெள்ளைக்கறியும், முருங்கைக்காய் பிரட்டலும், சம்பாஅரிசிச் சோறும் கொண்டு வந்தார். குருமன் காட்டுச் சந்திப்பக்கம் போகாமல் பிள்ளையார் கோயில் பின்பக்கக் காணிக்குள்ளால் வருவதாகச் சொன்னார்.
கருவேப்பிலை கமகமக்க, மதிய உணவு சுவைத்தது. ஜேர்மனியில் குளிர்சாதனப் பெட்டிக்குள் வைத்திருக்கும் கோழிகளையே சமைத்துச் சுவைத்த நாவும், வாயும் ஊர்க்கோழியின் சுவையில் சப்புக் கொட்டின.
ஜேர்மனியில் இருந்து வந்திருக்கிறேன் என்றதில் அங்கிருந்த ஒவ்வொரு குடும்பமும் முறை வைத்து சாப்பாடு கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். பாதிக்கப்பட்ட புலம்பெயர் தமிழர்கள் என்ற ஒரு உறவைத் தவிர வேறு எந்த சொந்தமும் இல்லாத அவர்களது உறவுப் பிணைப்பும், உதவும் மனப்பாங்கும் என்னை நெகிழவும், மகிழவும் வைத்தன.
சாப்பாடு முடித்து இமானுவெலோடு கதைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது நான்கு வீடு தள்ளியிருக்கும் வேதாரணியம் ஐயாவும் எங்களுடன் வந்து இணைந்து கொண்டார். வற்றாப்பளையிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து வந்தவராம். சிறிது நேரத்தில் இந்த வீட்டிலேயே குடியிருக்கும் கருணா அன்ரியும் எங்களுடன் இணைந்து கொண்டார். அவரும் யாழ்ப்பாணம்தான். இரண்டு வருடங்களின் முன் 1995இல் தாண்டிக்குளம் தாண்டும் போது கணவர் தவறி விட்டாராம். இதுவரை எந்தத் தகவலுமே இல்லையாம். உயிரோடு இருக்கிறாரா, இல்லையா என்பது கூடத் தெரியாதாம்.
1996 ஆம் ஆண்டு,செப்டெம்பர் 7ஆம் திகதி க.பொ.த (உயர்தரம்) பரீட்சை முடிந்து பாடசாலையிலிருந்து சைக்கிளில் வீடுநோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த பொழுது யாழ்ப்பாணம்-கண்டி வீதியில் செம்மணி காவலரண் அருகில் சோதனை என்ற பெயரில் கடத்தப்பட்டு பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப் பட்டுப் பின்னர் கொலை செய்யப்பட்ட யாழ்ப்பாணம் சுண்டுக்குளி மகளிர் கல்லூரி மாணவி கிருஷாந்தி கருணா அன்ரியின் சொந்தகாரப் பிள்ளையாம். நடந்து முடிந்த அந்தக் கொடுமையை மீண்டும் ஒரு முறை அவர் விபரித்தார். கண்களில் நீர் கோர்த்தது. தொட்டுத் தாவிய கதைகள் உணவு போலச் சுவைக்கவில்லை. மனதைச் சுமையாக அழுத்தின.
கதைகள் முடிந்து ஆளாளுக்கு அந்த இடத்தை விட்டுக் கலைந்த போது நேரம் மதியத்தைத் தாண்டியிருநந்தது. அந்தப் பொழுதில் திடீரென்று ஒரு வாகனம் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. பூந்தோட்டம் பாடசாலையில் இருந்து வந்து புவனாவைத் தேடினார்கள். புவனா வேலை செய்யும் இடத்தை அப்பா சொல்ல அவசரமாகத் திரும்பினார்கள்.
ஒரு மணி நேரம் சென்றிருக்கலாம். மீண்டும் அந்த வாகனம் வந்து நிற்க புவனா வந்திறங்கினாள். கூடவே சர்மிளா வந்தாள். கொஞ்சம் அசௌகரியமான உணர்வுகள் கலந்த முகத்தில் வேதனை ரேகைகளும் படிந்திருந்தன.
சர்மிளா பெரிய பிள்ளiயாகி விட்டாளாம். அம்மா, அப்பாவும், கருணா அன்ரியும் சந்தோசப் பட்டார்கள். பிள்ளையைக் குளிக்க வாருங்கோ என்றார்கள்.
புவனாவின் முகத்தில் சந்தோசமே இல்லை, வழமையான கலகலப்பையும் காணவில்லை. எதையோ பறிகொடுத்தவள் போலத் தவித்தாள். அம்மாவைக் கூப்பிட்டு பின்வளவுக்குள் இருக்கும் கிணற்றடியில் வைத்து சர்மிளாவுக்குத் தண்ணீர் வார்த்தாள். 'அப்பா இல்லாத இந்தப் பிள்ளையை எப்பிடிப் பாதுகாக்கப் போகிறேன்' என்று முனகினாள்.
'அப்பா இல்லாத..?' சட்டென்று விளைந்த ஆச்சரியத்தோடு நிமிர்ந்தேன் நான்.
„ம்.. மதவாச்சியில் எப்போதோ வெட்டிப் பிளக்கப் பட்டு விட்டார்.' கருணா அன்ரிதான் அவசரமாய்ச் சொன்னார்.
'கிருஷாந்திக்கு நடந்தது தெரியுந்தானே. அதுதான் நெஞ்சு பதறுது' என்றாள் புவனா.
தொடர்ந்த நாட்களில் சர்மிளா பெரியபிள்ளையாகி விட்டதை யாரும் யாருக்கும் சொல்லவில்லை. வீட்டுக்கு வருவோர் போவோருக்கெல்லாம் அவளுக்கு நல்ல காய்ச்சல் என்றுதான் புவனா சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். என்னையும் அப்படித்தான் சொல்லச் சொன்னாள். சிலரை சர்மிளாவுக்கு மலேரியாக் காய்ச்சல் போல இருக்கிறது என்றும் நெருப்புக் காய்ச்சல் போல இருக்கிறது என்றும் சொல்லி வீட்டு வாசலையே மிதிக்க விடாமல் திருப்பி அனுப்பிக் கொண்டிருந்தாள். தொலைத்தொடர்பு நிலையத்துக்குச் சென்று சவுதியில் இருக்கும் தனது தம்பிக்கு மட்டும் விடயத்தைச் சொல்லி வந்தாள். புவனா சில சமயங்களில் புதிராகவே இருந்தாள். சில இரவுகளில் காணாமல் போயிருந்தாள்.
இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும் இடம் அது. பாஸ், அனுமதி... என்று பல கெடுபிடிகள். ஆனாலும் இடையிடையே எழிலன் என்றொரு இளைஞன் அம்மா, அப்பாவிடம் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தான். அவனை மருமகன் என்று தான் அம்மாவும், அப்பாவும் மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தி வைத்திருந்தார்கள். அறைக்குள் நின்று கதைக்கும் போதுதான் அவனது இடுப்பின் இருபக்கங்களிலும்; சொருகியிருந்த கைத்துப்பாக்கிகளும், கழுத்தில் தொங்கிய சயனைட்டும் அவனை எனக்கு இனம் காட்டின.
சில நாட்களில் அந்த வீடும், வாசலும், வீதியும் ஓரளவு எனக்குப் பழக்கமாகியிருந்தன. பயம் இருந்தாலும் அந்த வீட்டு வளவுக்குள் அனிச்சையாகத் சுற்றித் திரியத் தொடங்கியிருந்தேன். காய்த்துக் குலுங்கும் முருங்கை மரங்களும், குலை இறக்கியிருக்கும் வாழை மரங்களும்.. பூக்களும், செடிகளும், விதம்விதமான குரோட்டன்களும்... என்று வளவு முழுக்க செழித்திருந்தன. பகலில் வெயிலும், மாலையில் சொல்லி வைத்தாற் போல் பெய்யும் மழையும்தான் வளவு நிறைந்த மரங்களின் மதாளிப்பிற்குக் காரணமாக இருக்க வேண்டும்.
இயற்கையோடு இசைந்து, அந்த ரம்மியமான சூழலோடு நான் இணைந்திருந்த ஒரு மாலைப்பொழுதில் சிந்தனைகளைச் சிதறடித்து, உணர்வுகளை உறைய வைக்கும் படியாக திடீரென்று ஒரு பாரிய சத்தம். தொடர்ந்து துப்பாக்கி வேட்டுக்கள். சைக்கிள்களும், ஓட்டோக்களும் அசுர வேகத்தில் எதிரும் புதிருமாகப் பறந்தன. கூடவே 'கண்டி றோட்டில் இராணுவ வாகனத்துக்கு மேல் ஆரோ குண்டு வீசி விட்டார்கள் ' என்ற செய்தி பறந்து பரவிக் கொண்டிருந்தது.
எழிலனின் சைக்கிள் வந்த வேகத்தில் ரயர் நிலத்தோடு தேய வீட்டு வாசலில் நின்றது. ஓடி வந்து கதிரையில் அமர்ந்து அவசரமாக தினமுரசைப் படிக்கத் தொடங்கினான். இல்லை படிப்பது போலப் பாசாங்கு செய்தான். அவனுக்கு மூச்சு வாங்கியது.
'நீதானே எறிஞ்சிட்டு வந்திருக்கிறாய்?' அப்பாதான் கேட்டார்.
அவன் அர்த்தமான முறுவலோடு அப்பாவைப் பார்த்து விட்டு கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டான். அவன் தினமுரசைப் படிக்கவில்லை என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
திடீரென்று கருணா அன்ரி ஓடி வந்து 'தம்பி...! வாறாங்கள்' என்றார். மின்னல் வேகம் என்பதை அப்போதுதான் பார்த்தேன். ஒற்றைச் செருப்பு சரியாகக் காலுக்குள் கொழுவுப் படவில்லை. இழுத்துக் கொண்டு ஓடியவன் குருமன் காட்டுச் சந்திக்கு எதிர்ப்பக்கமாக சைக்கிளில் பறந்து விட்டான்.
கண் மூடி முழிக்க முன் வைரவர் புளியங்குள ஸ்ரேசன் றோட் இராணுவத்தின் பூட்ஸ் கால்களுக்குள் மிதிபட்டது. வீட்டைச் சுற்றிலும் துப்பாக்கிகள் ஏந்திய இராணுவம். வீட்டுக்குள் ஓவ்வொரு அறையும் கிண்டிக் கிளறித் தேடப் பட்டன. . சர்மிளா அர்த்தத்தோடு பார்க்கப் பட்டாள். பின்னர் கைகளால் தடவியும் பார்க்கப் பட்டாள். அம்மா, அப்பாவின் குச்சியறைக்குள் நான்கு பேர் புகுந்து நாசம் பண்ணினார்கள். சாப்பாடுகளைக் கூடத் திறந்து கிண்டினார்கள்.
என்னை அவர்கள் கேள்விக் குறியோடு பார்த்தார்கள். மரணப் படுக்கையில் இருந்த அப்பா சிங்களத்தில் ஏதோ சொல்ல ஒவ்வொருவராக அறையை விட்டு வெளியில் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.. பக்கத்து வீடுகளுக்குள்ளும் பாய்ந்து தேடினார்கள்.
தேடுதல் வேட்டை முடிந்து அவர்கள் போனபின் எல்லாம் அமைதியாயிற்று. அப்பாவும், அம்மாவும் பெருமூச்சு விட்டு தம்மை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டார்கள். அப்போதுதான் கவனித்தேன். கேற்றுக்குப் போகும் வழியில் எழிலனின் ஒற்றைச் செருப்பு கவிழ்ந்து வீழ்ந்திருந்தது.
எழிலன் பிடிபட்டிருப்பானோ? நான் தவித்தேன்.
„அவனை இவங்கள் எங்கை பிடிக்கிறது! அவன் ஓடித் தப்பியிருப்பான்.' அப்பா உறுதியாகச் சொன்னார்.
சந்திரவதனா
ஜேர்மனி
24.5.2008
Thursday, August 23, 2007
vesankal
காலைப் பொழுதுக்கே உரிய அவசரத்துடன் ஜேர்மனியின் கிராமங்களில் ஒன்றான அச் சிறு கிராமத்து வீதி இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. கோடை என்றாலும் குளிர்ச்சியான காலை. பச்சையாய், பசுமையாய் மரங்களும், பூக்களுமாய் ஜேர்மனி அழகாகத்தான் இருந்தது. சிக்னலுக்காக காரில் காத்துக் கொண்டிருந்த உமாவின் மனது மட்டும் அந்தக் காலைக்குச் சிறிதும் பொருந்தாது புழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. கோபத்தில் தகித்தது என்று கூடச் சொல்லலாம்.
எப்படி அவனால் முடிந்தது! எப்படித் துணிந்து சொன்னான்? காலையில் சந்துரு சொன்ன செய்தியில் கொதிப்படைந்த அவள் கோபத்தை அக்சிலேட்டரில் காட்டினாள்.
சந்துரு வேறு யாருமல்ல. அவள் கணவன்தான். 15வருட தாம்பத்திய வாழ்க்கை. அன்புக்குச் சின்னமாக நிலாவினி, அவர்களின் செல்ல மகள்.
நேற்று இரவுவரை அன்பாகத்தானே இருந்தான்! நடித்தானா..? காலையில் இப்படி ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போடுவான் என அவள் கனவில் கூட நினைக்கவில்லை.
“உமா, உம்மோடை நான் கொஞ்சம் கதைக்கோணும்." காலையில் தேநீருடன் சென்ற உமா, படுக்கையிலிருந்த அவனை எழுப்பிய போது குழைந்தான்.
அவனது வார்த்தையின் பரிவில் நெகிழ்ந்து, அப்படியே அவனருகில் கட்டில் நுனியில் அமர்ந்து, அவன் மார்பின் சுருண்ட கேசங்களைக் கோதிய படி “சொல்லுங்கோ" என்றாள் மிக அன்பாக.
“நீர், அழக் கூடாது."
“சும்மா சொல்லுங்கோ."
சில கணங்கள் நிதானித்து “உமா, நான் இண்டையிலையிருந்து முன்சனில் தங்கப் போறன்."
“ஏன்..?" மிகவும் திடுக்கிட்டவளாய்.
“ஒவ்வொரு நாளும் பயணம் செய்யிறது சரியான கஸ்டமாயிருக்கு."
“இவ்வளவு நாளும் செய்தனிங்கள்தானே! இப்ப மட்டும் என்ன வந்தது?"
“பார்த்தீரே! இப்பவே ரென்சன் ஆகிறீர். நான் இன்னும் விசயத்துக்கே வரேல்லை."
“......." சந்துருவின் புதிருக்கு மௌனமாக தனக்குள் விடை தேடினாள்.
“உமா, உமக்குத் தெரியுந்தானே என்னோடை அந்தச் சக்கி எண்ட செக்கொஸ்லாவியப் பொம்பிளை வேலை செய்யிறது?"
“ஓமோம். புருசன்காரன் விட்டிட்டுப் போயிட்டான் எண்டு சொன்னனிங்கள். அவள்தானே, பாவம்... அவளின்ரை மகன் எப்பிடி இருக்கிறான்?"
“அது வந்து... உமா, அவளின்ரை மகன் சரியான சுகமில்லாமல் இருக்கிறான். அவளுக்கு என்ரை உதவி தேவைப் படுது. அதுதான் என்னை வந்து..."
“வந்து..."
“தன்னோடை இருக்கச் சொல்லிக் கேட்கிறாள்."
“அதுக்கு..!"
“அதுதான் அவளோடை போய் கொஞ்ச நாளைக்கு இருப்பமெண்டு தீர்மானிச்சிருக்கிறன்."
விக்கித்துப் போன உமா விருட்டென்று கட்டிலில் இருந்து எழுந்து விட்டாள். ஒரு கணம் துடிக்க மறந்த அவளது இதயம் மீண்டும் அவசரமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. வார்த்தைகள் வெளி வர மறுத்தன.
“யோசிக்காதையும். நான் உம்மட்டையும் வந்து வந்து போவன். உமக்கென்ன குறை இஞ்சை இருக்கு. ஊரிலை போலை அடுப்பை ஊதி... உடுப்பைக் கல்லிலை அடிச்சுத் தோய்ச்சு... இப்பிடி ஒரு கஸ்டமும் இல்லைத்தானே... எல்லா வசதியளும் இருக்குத்தானே."
“இதெல்லாம் நீங்களாகுமோ? நீங்கள் அவளை விரும்பிறிங்களோ?"
“இல்லை... இல்லை... அவள்தான் என்னை உயிருக்குயிராய் விரும்புறாள். நான் இல்லையெண்டால் அவளுக்கு ஒரு துணையும் இல்லை."
“நானும் அம்மா, அப்பா, சகோதரங்களையெல்லாம் விட்டிட்டு வந்திருக்கிறன். இந்தப் பெரிய ஜேர்மனியிலை உங்களையும், நிலாவினியையும் விட்டால் எனக்கும் வேறை ஆர் இருக்கினம்?" இப்போது அவளிடம் அழுகை பொங்கியது.
“ஏன் இப்ப அழூறீர்? நான் உம்மட்டையும் வருவன்தானே. நீர் படிச்ச பொம்பிளை, இதை அனுசரிச்சுப் போகோணும். ஊருலகத்திலை நடக்காத விசயமே இது!"
“நோ... என்னாலை ஒரு நாளும் இதுக்கு ஒப்புக் கொள்ளேலாது."
உமா கோபமாக முன்னேறி மூர்க்கத்தனமாக அவனது மார்பில் குத்தினாள். நுள்ளினாள். முகமெல்லாம் பிறாண்டினாள். அவன் அவளைத் தள்ளி விட்டு “பொம்பிளை மாதிரி நடந்து
கொள்ளும்." என்று கத்தினான்.
அவனது இடது கன்னத்தில் இவளது நகம் பட்டு இரத்தம் துளிர்த்து நின்றது. வலியோடு அதைத் தடவியவன் கையில் பட்ட இரத்தத்தை அவளிடம் காட்டி, “இங்கை பாரும் எனக்கு இரத்தக் காயம் வர்ற அளவுக்கு பிறாண்டியிருக்கிறீர். இதுக்கு மேலை என்னைத் தொட்டீரோ… நடக்கிறது வேறை. நானும் சும்மா இருக்க மாட்டன். என்ரை முடிவு முடிவாகீட்டுது. ஒத்துப் போனீர் எண்டால் உமக்கும் நல்லது. எனக்கும் நல்லது. நிலாவினிக்கும் நல்லது. இல்லாட்டி நீர்தான் கஸ்டப் படுவீர். நிலாவினிக்கு இதொண்டும் தெரியத் தேவையில்லை."
உமாவுக்கு மலைப்பாக இருந்தது. தனது மூர்க்கத் தனமான செய்கையில் எரிச்சலாகவும், வெட்கமாகவும் இருந்தது. என்னவெல்லாம் இவன் சொல்கிறான் என்று கலக்கமாகவும் இருந்தது. சக்கியைப் பற்றி சந்துரு ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கிறான். அவளுக்காக உமாவும் பரிதாபப் பட்டிருக்கிறாள். அதுக்காக சந்துருவே போய் சக்கிக்கு வாழ்க்கை கொடுப்பதென்பது எந்த வகையில் நியாயமானது? இவன் சொல்வதெல்லாம் உண்மைதானா அல்லது தன்னைச் சீண்டி விட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறானா, என்று குழம்பினாள்.
நிலாவினியும் வீட்டில் இல்லை. பாடசாலையோடு ´ரூர்´ என்று போய் விட்டாள். திரும்பி வர இன்னும் எட்டு நாட்களாகும்.
“நீங்கள், சும்மா பகிடிக்குத்தானே சொல்லுறிங்கள்..?" ஒரு நப்பாசையோடு கேட்டாள்.
“இல்லை உமா. சீரியஸாத்தான் சொல்லுறன். எனக்கு உம்மையும் விருப்பந்தான். ஆனால் இப்ப சக்கிக்கு என்ரை உதவி தேவை."
இயலாமை என்ற ஒன்று இப்போ உமாவை ஆக்கிரமித்தது. “ஓ..." வென்று குழறினாள்.
“ஏனப்பா, இப்பிடிக் குழறுறீர்? பக்கத்து வீட்டுச் சனத்துக்கெல்லாம் கேட்கப் போகுது. என்ன நினைக்குங்குள். ஊரெண்டு நினைச்சீரே. ஏதோ மூண்டாந்தரக் குடும்பங்கள் மாதிரிக் கத்திறீர்!"
“ஆர் என்ன நினைச்சாலும் எனக்குப் பரவாயில்லை. நீங்கள் செய்யத் துணிஞ்சது மட்டும் முதலாந்தரமா இருக்கோ?"
வார்த்தைகள் மிகச் சூடாக, அநாகரிகமாக நீண்டு... ஒன்றோடொன்று மோதி.. உமாவுக்கு, சந்துரு முரட்டுத்தனமாக அடிக்க, உமா தன்னைக் காத்துக் கொள்ள எண்ணி, இழுத்துப் பறித்து கதவில் இருந்த திறப்பையும் இழுத்து எடுத்துக் கொண்டு வெளியில் ஓடினாள்.
கொஞ்ச நேரம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நின்றவள், காரையும் எடுத்துக் கொண்டு இலக்குத் தெரியாமல் ஓடி.. சிவப்பு லைற்றில் தரித்து நின்றாள். சிக்னல் பச்சையாக, பின்னிருந்த காரோட்டி கோன் அடித்து “தூங்குகிறாயா?" என்று சைகை காட்டிச் சினக்க, சிந்தனையிலிருந்து தற்காலிகமாக விடுபட்டு, மீண்டும் பலம் கொண்ட மட்டும் அக்சிலேட்டரை அழுத்தி, சீறிக் கொண்டு பறந்தாள்.
ஒரு பாடசாலையின் முன் ஒரு குழந்தை வீதியைக் கடப்பதைக் கடைசி செக்கனில் கண்டு அவசரமாக பிறேக்கை அழுத்தினாள். ´கடவுளே..! நான் என்ன செய்கிறேன். அந்தப் பிள்ளை அடிபட்டிருந்தால்..!´ முனகினாள். அப்படியே போனவள் வழியில் உள்ள மைக்கல் தேவாலயத்தின் அருகில், காரை நிறுத்தி விட்டு தேவாலயத்துக்கான படிகளில் ஏறி ஓரிடத்தில் அமர்ந்தாள். அடக்க முடியாமல் அழுதாள். திடீரென்று நிர்க்கதியாகப் போய் விட்டது போல உணர்ந்தாள். பைத்தியம் பிடித்தவள் போல அரற்றினாள். யோசிக்க முடியாமல் மூளைப்பகுதி நொந்தது. கண்களின் முன்னே மெல்லிய புகைமண்டலம் போல எதுவோ மறைத்தது. எதையும் சரியாகச் சிந்திக்க முடியாமல் திண்டாடினாள்.
சந்துருவுக்கும், அவளுக்கும் இடையில் அடிக்கடி சின்னச் சின்னச் சண்டைகள், சச்சரவுகள் என்று வரத் தவறுவதில்லைத்தான். சண்டைகள், கருத்து வேறுபாடுகள் இல்லாத குடும்பங்களா? சில சமயங்களில் சந்துருவின் மேல் சந்தேகங்களும் வந்து பொங்கியிருக்கிறாள்தான். அவையும் சந்துரு கூறும் பொய்ச் சமாதானங்களில் பொங்கிய வேகத்தில் அடங்கியும் போயிருக்கின்றன. ஆனால் இந்தளவுக்கு தன்னை அப்படியே விட்டு விட்டுப் போய் இன்னொருத்தியுடன் வாழத் துணிந்த அவன் துணிவும், அதை மிகச் சாதாரண விடயம் போல அவள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்ற அவன் வேண்டுகோளும், அவளை நிலைகுலைத்து விட்டன. தன்னவன் இன்னொருத்திக்குச் சொந்தம் என்று தெரிந்தால் எந்தப் பெண்ணால்தான் நிலைகுலையாமல் இருக்க முடியும்.
தேவாலயம் உயர்ந்து கம்பீரமாக நின்றது. உல்லாசப் பிரயாணிகள் உள்ளே சென்று அதன் உச்சிக்கு ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் உச்சியில் நின்று நகரின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இவளுக்கும் ஒரு விபரீத ஆசை வந்தது. தானும் போய் ஏறினாள். அதிக எண்ணிக்கையான வளைந்து வளைந்து செல்லும் படிகளில், ஒவ்வொன்றாக ஏறும் போது மனச்சோர்வுடன் உடற் சோர்வும் சேர்ந்து கால்கள் தடுமாறின. தலை சுற்றியது. ஆனாலும் ஏறி விட்டாள். மூச்சு வாங்கியது. மேலே நின்று பார்த்தாள். எதுவும் தெளிவில்லாமல் ஏதோ ஒரு மெல்லிய புகைமண்டலம் முன்னே தெரிந்தது. பச்சை மரங்கள் கூட புகை போர்த்தி வெண்மை பேர்ந்த பச்சைகளாகத் தெரிந்தன. யாரும் எதிர் பார்க்காத ஒரு கணத்தில் எம்பிக் குதித்தாள்.
அங்கு நின்ற எல்லோருமே அதிர்ச்சியில் அவலக்குரல் எழுப்ப, அவள் இரத்தமும், சதையுமாய் தேவாலயத்தின் படிகளில் சிதறினாள். ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து நின்ற அந்த இடத்தை பொலிஸ் வாகனங்களும், அம்புலன்ஸ் வண்டியும் அல்லோல கல்லோலப் படுத்தின. சிவப்பும், வெள்ளையும் கலந்த தடுப்பு நாடாக்கள் கட்டப்பட்டு அந்த வீதியிலான போக்குவரத்துக்களும், மக்கள் நடமாட்டமும் தடைப்படுத்தப் பட்டது.
இது மூன்றாவது சாவு. முதலில் 14வயது நிரம்பிய ஒரு ஜேர்மனிய மாணவி. அடுத்து ஒரு இந்தியத் தமிழ்ப்பெண். இப்போ இலங்கைத் தமிழ்ப்பெண். ´தேவாலய உச்சிக்கு இனி யாருமே ஏற முடியாது´ என்ற அறிவித்தலோடு தேவாலயத்தினுள்ளே இருந்த உச்சிக்கு ஏறும் படிகளை மறித்து கேற் போட்டு, பெரிய மாங்காய்ப்பூட்டு போடப் பட்டது.
விசாரணைகள் தொடர்ந்து... சாக்கில் கட்டப் பட்ட உமாவின் உடல் என்று சொல்லப் பட்ட சதைப்பிண்டம் அடக்கம் செய்யப்பட்டு இரண்டு கிழமைகள் ஓடி விட்டன. சந்துருவைத் துக்கம் விசாரிக்க உறவினர்கள் என்ற பெயரில் சிலரும், நண்பர்களும் வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.
சந்துரு சோகமாய், தாடியை மழிக்காமல் தேவதாஸ் வேடம் போட்டிருந்தான். யார் வீட்டுக்கு வந்தாலும் ஒரு சோகப் பாட்டுள்ள இசைத்தட்டைச் சுழல விட்டு தன் சோகத்தை இன்னும் பலமாக மற்றவர்களுக்குக் காட்டினான்.
அழுவாரைப் போல இருந்து “அவ பாருங்கோ சரியான நல்லவ. ஆனால் ஜேர்மனியிலை இருக்கிற எல்லாப் பொம்பிளையளுக்கும் உள்ள அதே பிரச்சனைதான் அவவுக்கும். தனிமைதான் எல்லாத்துக்கும் காரணம். தாய் தகப்பன் ஊரிலை. சொந்தம் எண்டு சொல்லிக் கொள்ள ஒருவரும் பக்கத்திலை இல்லை. நானும் வேலையோடை. மகள் நிலாவினி பள்ளிக்கூடம், ரூர் எண்டு திரிவாள். இவ நாள் முழுக்க வீட்டிலை தனியத்தானே. அதுதான் அவவுக்கு சரியான மனஅழுத்தம். எப்பவும் சும்மா இருந்து அழுறதும்..." அலுக்காமல் சலிக்காமல் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான்.
7.3.2005
எப்படி அவனால் முடிந்தது! எப்படித் துணிந்து சொன்னான்? காலையில் சந்துரு சொன்ன செய்தியில் கொதிப்படைந்த அவள் கோபத்தை அக்சிலேட்டரில் காட்டினாள்.
சந்துரு வேறு யாருமல்ல. அவள் கணவன்தான். 15வருட தாம்பத்திய வாழ்க்கை. அன்புக்குச் சின்னமாக நிலாவினி, அவர்களின் செல்ல மகள்.
நேற்று இரவுவரை அன்பாகத்தானே இருந்தான்! நடித்தானா..? காலையில் இப்படி ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போடுவான் என அவள் கனவில் கூட நினைக்கவில்லை.
“உமா, உம்மோடை நான் கொஞ்சம் கதைக்கோணும்." காலையில் தேநீருடன் சென்ற உமா, படுக்கையிலிருந்த அவனை எழுப்பிய போது குழைந்தான்.
அவனது வார்த்தையின் பரிவில் நெகிழ்ந்து, அப்படியே அவனருகில் கட்டில் நுனியில் அமர்ந்து, அவன் மார்பின் சுருண்ட கேசங்களைக் கோதிய படி “சொல்லுங்கோ" என்றாள் மிக அன்பாக.
“நீர், அழக் கூடாது."
“சும்மா சொல்லுங்கோ."
சில கணங்கள் நிதானித்து “உமா, நான் இண்டையிலையிருந்து முன்சனில் தங்கப் போறன்."
“ஏன்..?" மிகவும் திடுக்கிட்டவளாய்.
“ஒவ்வொரு நாளும் பயணம் செய்யிறது சரியான கஸ்டமாயிருக்கு."
“இவ்வளவு நாளும் செய்தனிங்கள்தானே! இப்ப மட்டும் என்ன வந்தது?"
“பார்த்தீரே! இப்பவே ரென்சன் ஆகிறீர். நான் இன்னும் விசயத்துக்கே வரேல்லை."
“......." சந்துருவின் புதிருக்கு மௌனமாக தனக்குள் விடை தேடினாள்.
“உமா, உமக்குத் தெரியுந்தானே என்னோடை அந்தச் சக்கி எண்ட செக்கொஸ்லாவியப் பொம்பிளை வேலை செய்யிறது?"
“ஓமோம். புருசன்காரன் விட்டிட்டுப் போயிட்டான் எண்டு சொன்னனிங்கள். அவள்தானே, பாவம்... அவளின்ரை மகன் எப்பிடி இருக்கிறான்?"
“அது வந்து... உமா, அவளின்ரை மகன் சரியான சுகமில்லாமல் இருக்கிறான். அவளுக்கு என்ரை உதவி தேவைப் படுது. அதுதான் என்னை வந்து..."
“வந்து..."
“தன்னோடை இருக்கச் சொல்லிக் கேட்கிறாள்."
“அதுக்கு..!"
“அதுதான் அவளோடை போய் கொஞ்ச நாளைக்கு இருப்பமெண்டு தீர்மானிச்சிருக்கிறன்."
விக்கித்துப் போன உமா விருட்டென்று கட்டிலில் இருந்து எழுந்து விட்டாள். ஒரு கணம் துடிக்க மறந்த அவளது இதயம் மீண்டும் அவசரமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. வார்த்தைகள் வெளி வர மறுத்தன.
“யோசிக்காதையும். நான் உம்மட்டையும் வந்து வந்து போவன். உமக்கென்ன குறை இஞ்சை இருக்கு. ஊரிலை போலை அடுப்பை ஊதி... உடுப்பைக் கல்லிலை அடிச்சுத் தோய்ச்சு... இப்பிடி ஒரு கஸ்டமும் இல்லைத்தானே... எல்லா வசதியளும் இருக்குத்தானே."
“இதெல்லாம் நீங்களாகுமோ? நீங்கள் அவளை விரும்பிறிங்களோ?"
“இல்லை... இல்லை... அவள்தான் என்னை உயிருக்குயிராய் விரும்புறாள். நான் இல்லையெண்டால் அவளுக்கு ஒரு துணையும் இல்லை."
“நானும் அம்மா, அப்பா, சகோதரங்களையெல்லாம் விட்டிட்டு வந்திருக்கிறன். இந்தப் பெரிய ஜேர்மனியிலை உங்களையும், நிலாவினியையும் விட்டால் எனக்கும் வேறை ஆர் இருக்கினம்?" இப்போது அவளிடம் அழுகை பொங்கியது.
“ஏன் இப்ப அழூறீர்? நான் உம்மட்டையும் வருவன்தானே. நீர் படிச்ச பொம்பிளை, இதை அனுசரிச்சுப் போகோணும். ஊருலகத்திலை நடக்காத விசயமே இது!"
“நோ... என்னாலை ஒரு நாளும் இதுக்கு ஒப்புக் கொள்ளேலாது."
உமா கோபமாக முன்னேறி மூர்க்கத்தனமாக அவனது மார்பில் குத்தினாள். நுள்ளினாள். முகமெல்லாம் பிறாண்டினாள். அவன் அவளைத் தள்ளி விட்டு “பொம்பிளை மாதிரி நடந்து
கொள்ளும்." என்று கத்தினான்.
அவனது இடது கன்னத்தில் இவளது நகம் பட்டு இரத்தம் துளிர்த்து நின்றது. வலியோடு அதைத் தடவியவன் கையில் பட்ட இரத்தத்தை அவளிடம் காட்டி, “இங்கை பாரும் எனக்கு இரத்தக் காயம் வர்ற அளவுக்கு பிறாண்டியிருக்கிறீர். இதுக்கு மேலை என்னைத் தொட்டீரோ… நடக்கிறது வேறை. நானும் சும்மா இருக்க மாட்டன். என்ரை முடிவு முடிவாகீட்டுது. ஒத்துப் போனீர் எண்டால் உமக்கும் நல்லது. எனக்கும் நல்லது. நிலாவினிக்கும் நல்லது. இல்லாட்டி நீர்தான் கஸ்டப் படுவீர். நிலாவினிக்கு இதொண்டும் தெரியத் தேவையில்லை."
உமாவுக்கு மலைப்பாக இருந்தது. தனது மூர்க்கத் தனமான செய்கையில் எரிச்சலாகவும், வெட்கமாகவும் இருந்தது. என்னவெல்லாம் இவன் சொல்கிறான் என்று கலக்கமாகவும் இருந்தது. சக்கியைப் பற்றி சந்துரு ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கிறான். அவளுக்காக உமாவும் பரிதாபப் பட்டிருக்கிறாள். அதுக்காக சந்துருவே போய் சக்கிக்கு வாழ்க்கை கொடுப்பதென்பது எந்த வகையில் நியாயமானது? இவன் சொல்வதெல்லாம் உண்மைதானா அல்லது தன்னைச் சீண்டி விட்டு வேடிக்கை பார்க்கிறானா, என்று குழம்பினாள்.
நிலாவினியும் வீட்டில் இல்லை. பாடசாலையோடு ´ரூர்´ என்று போய் விட்டாள். திரும்பி வர இன்னும் எட்டு நாட்களாகும்.
“நீங்கள், சும்மா பகிடிக்குத்தானே சொல்லுறிங்கள்..?" ஒரு நப்பாசையோடு கேட்டாள்.
“இல்லை உமா. சீரியஸாத்தான் சொல்லுறன். எனக்கு உம்மையும் விருப்பந்தான். ஆனால் இப்ப சக்கிக்கு என்ரை உதவி தேவை."
இயலாமை என்ற ஒன்று இப்போ உமாவை ஆக்கிரமித்தது. “ஓ..." வென்று குழறினாள்.
“ஏனப்பா, இப்பிடிக் குழறுறீர்? பக்கத்து வீட்டுச் சனத்துக்கெல்லாம் கேட்கப் போகுது. என்ன நினைக்குங்குள். ஊரெண்டு நினைச்சீரே. ஏதோ மூண்டாந்தரக் குடும்பங்கள் மாதிரிக் கத்திறீர்!"
“ஆர் என்ன நினைச்சாலும் எனக்குப் பரவாயில்லை. நீங்கள் செய்யத் துணிஞ்சது மட்டும் முதலாந்தரமா இருக்கோ?"
வார்த்தைகள் மிகச் சூடாக, அநாகரிகமாக நீண்டு... ஒன்றோடொன்று மோதி.. உமாவுக்கு, சந்துரு முரட்டுத்தனமாக அடிக்க, உமா தன்னைக் காத்துக் கொள்ள எண்ணி, இழுத்துப் பறித்து கதவில் இருந்த திறப்பையும் இழுத்து எடுத்துக் கொண்டு வெளியில் ஓடினாள்.
கொஞ்ச நேரம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நின்றவள், காரையும் எடுத்துக் கொண்டு இலக்குத் தெரியாமல் ஓடி.. சிவப்பு லைற்றில் தரித்து நின்றாள். சிக்னல் பச்சையாக, பின்னிருந்த காரோட்டி கோன் அடித்து “தூங்குகிறாயா?" என்று சைகை காட்டிச் சினக்க, சிந்தனையிலிருந்து தற்காலிகமாக விடுபட்டு, மீண்டும் பலம் கொண்ட மட்டும் அக்சிலேட்டரை அழுத்தி, சீறிக் கொண்டு பறந்தாள்.
ஒரு பாடசாலையின் முன் ஒரு குழந்தை வீதியைக் கடப்பதைக் கடைசி செக்கனில் கண்டு அவசரமாக பிறேக்கை அழுத்தினாள். ´கடவுளே..! நான் என்ன செய்கிறேன். அந்தப் பிள்ளை அடிபட்டிருந்தால்..!´ முனகினாள். அப்படியே போனவள் வழியில் உள்ள மைக்கல் தேவாலயத்தின் அருகில், காரை நிறுத்தி விட்டு தேவாலயத்துக்கான படிகளில் ஏறி ஓரிடத்தில் அமர்ந்தாள். அடக்க முடியாமல் அழுதாள். திடீரென்று நிர்க்கதியாகப் போய் விட்டது போல உணர்ந்தாள். பைத்தியம் பிடித்தவள் போல அரற்றினாள். யோசிக்க முடியாமல் மூளைப்பகுதி நொந்தது. கண்களின் முன்னே மெல்லிய புகைமண்டலம் போல எதுவோ மறைத்தது. எதையும் சரியாகச் சிந்திக்க முடியாமல் திண்டாடினாள்.
சந்துருவுக்கும், அவளுக்கும் இடையில் அடிக்கடி சின்னச் சின்னச் சண்டைகள், சச்சரவுகள் என்று வரத் தவறுவதில்லைத்தான். சண்டைகள், கருத்து வேறுபாடுகள் இல்லாத குடும்பங்களா? சில சமயங்களில் சந்துருவின் மேல் சந்தேகங்களும் வந்து பொங்கியிருக்கிறாள்தான். அவையும் சந்துரு கூறும் பொய்ச் சமாதானங்களில் பொங்கிய வேகத்தில் அடங்கியும் போயிருக்கின்றன. ஆனால் இந்தளவுக்கு தன்னை அப்படியே விட்டு விட்டுப் போய் இன்னொருத்தியுடன் வாழத் துணிந்த அவன் துணிவும், அதை மிகச் சாதாரண விடயம் போல அவள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்ற அவன் வேண்டுகோளும், அவளை நிலைகுலைத்து விட்டன. தன்னவன் இன்னொருத்திக்குச் சொந்தம் என்று தெரிந்தால் எந்தப் பெண்ணால்தான் நிலைகுலையாமல் இருக்க முடியும்.
தேவாலயம் உயர்ந்து கம்பீரமாக நின்றது. உல்லாசப் பிரயாணிகள் உள்ளே சென்று அதன் உச்சிக்கு ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் உச்சியில் நின்று நகரின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இவளுக்கும் ஒரு விபரீத ஆசை வந்தது. தானும் போய் ஏறினாள். அதிக எண்ணிக்கையான வளைந்து வளைந்து செல்லும் படிகளில், ஒவ்வொன்றாக ஏறும் போது மனச்சோர்வுடன் உடற் சோர்வும் சேர்ந்து கால்கள் தடுமாறின. தலை சுற்றியது. ஆனாலும் ஏறி விட்டாள். மூச்சு வாங்கியது. மேலே நின்று பார்த்தாள். எதுவும் தெளிவில்லாமல் ஏதோ ஒரு மெல்லிய புகைமண்டலம் முன்னே தெரிந்தது. பச்சை மரங்கள் கூட புகை போர்த்தி வெண்மை பேர்ந்த பச்சைகளாகத் தெரிந்தன. யாரும் எதிர் பார்க்காத ஒரு கணத்தில் எம்பிக் குதித்தாள்.
அங்கு நின்ற எல்லோருமே அதிர்ச்சியில் அவலக்குரல் எழுப்ப, அவள் இரத்தமும், சதையுமாய் தேவாலயத்தின் படிகளில் சிதறினாள். ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து நின்ற அந்த இடத்தை பொலிஸ் வாகனங்களும், அம்புலன்ஸ் வண்டியும் அல்லோல கல்லோலப் படுத்தின. சிவப்பும், வெள்ளையும் கலந்த தடுப்பு நாடாக்கள் கட்டப்பட்டு அந்த வீதியிலான போக்குவரத்துக்களும், மக்கள் நடமாட்டமும் தடைப்படுத்தப் பட்டது.
இது மூன்றாவது சாவு. முதலில் 14வயது நிரம்பிய ஒரு ஜேர்மனிய மாணவி. அடுத்து ஒரு இந்தியத் தமிழ்ப்பெண். இப்போ இலங்கைத் தமிழ்ப்பெண். ´தேவாலய உச்சிக்கு இனி யாருமே ஏற முடியாது´ என்ற அறிவித்தலோடு தேவாலயத்தினுள்ளே இருந்த உச்சிக்கு ஏறும் படிகளை மறித்து கேற் போட்டு, பெரிய மாங்காய்ப்பூட்டு போடப் பட்டது.
விசாரணைகள் தொடர்ந்து... சாக்கில் கட்டப் பட்ட உமாவின் உடல் என்று சொல்லப் பட்ட சதைப்பிண்டம் அடக்கம் செய்யப்பட்டு இரண்டு கிழமைகள் ஓடி விட்டன. சந்துருவைத் துக்கம் விசாரிக்க உறவினர்கள் என்ற பெயரில் சிலரும், நண்பர்களும் வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.
சந்துரு சோகமாய், தாடியை மழிக்காமல் தேவதாஸ் வேடம் போட்டிருந்தான். யார் வீட்டுக்கு வந்தாலும் ஒரு சோகப் பாட்டுள்ள இசைத்தட்டைச் சுழல விட்டு தன் சோகத்தை இன்னும் பலமாக மற்றவர்களுக்குக் காட்டினான்.
அழுவாரைப் போல இருந்து “அவ பாருங்கோ சரியான நல்லவ. ஆனால் ஜேர்மனியிலை இருக்கிற எல்லாப் பொம்பிளையளுக்கும் உள்ள அதே பிரச்சனைதான் அவவுக்கும். தனிமைதான் எல்லாத்துக்கும் காரணம். தாய் தகப்பன் ஊரிலை. சொந்தம் எண்டு சொல்லிக் கொள்ள ஒருவரும் பக்கத்திலை இல்லை. நானும் வேலையோடை. மகள் நிலாவினி பள்ளிக்கூடம், ரூர் எண்டு திரிவாள். இவ நாள் முழுக்க வீட்டிலை தனியத்தானே. அதுதான் அவவுக்கு சரியான மனஅழுத்தம். எப்பவும் சும்மா இருந்து அழுறதும்..." அலுக்காமல் சலிக்காமல் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தான்.
7.3.2005
Kaneshmama
பிச்சிப்பூ மரத்திலிருந்து ஒரு காகம் வாய் ஓயாது கத்திக் கொண்டே இருந்தது. “அப்பாச்சி.., இது அண்டங்காகமோ.., அரிசிக்காகமோ..?" தவிடு பறக்க அரிசி பிடைத்துக் கொண்டிருந்த அப்பாச்சியைப் பார்த்துக் கேட்டேன்.
பிடைப்பதை நிறுக்திய அப்பாச்சி காகத்தைக் கூர்ந்து நோக்கி மீண்டும் சுளகு அரிசிக்குள் கவனத்தைச் செலுத்தி, அரிசிக்குள் நெல் ஒன்றைக் கண்டு அதை அவசரமாக எடுத்து எறிந்த படியே.. “சொல்லேலுதில்லை மேனை, பார்த்தால் அரிசிக்காகம் போலை இருக்கு. ஆனால் தொண்டையை விரிச்சுக் கத்துறதைப் பார்த்தால் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கு" என்றா.
எனக்கு ஆசை. அது அரிசிக்காகமாக இருக்கோணும். ஜேர்மனியில் இருந்து என் கணவரின் கடிதம் வரோணும் என்பதுதான். அதே நேரம் அது அண்டங்காகமாக இருந்து அசம்பாவிதம் எதுவும் நடந்து விடக் கூடாதென்ற அங்கலாய்ப்பும் என்னுள் இருந்தது.
நேற்றும் இப்படித்தான் காகம் கத்திக் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் அப்பாச்சி அடித்து வைத்துச் சொல்லி விட்டா. அது அரிசிக்காகம் என்றும், யாரோ வரப் போகிறார்கள் என்றும்.
அப்பாச்சி சொன்னது போலவே நேற்று கணேஸ்மாமா வந்தார். கணேஸ்மாமா எனக்கொன்றும் உறவு முறை மாமா இல்லை. ஊரே அவரைக் கூப்பிடுவது கணேஸ்மாமா என்றுதான். அவருக்கும் எங்களுக்கும் நட்பு வந்த கதையே சுவையானது.
வீட்டில் அவரது மனைவி எப்படித்தான் சுவை வகையாகச் சமைத்துப் போட்டாலும் பருத்தித்துறைத் தோசையைச் சுவைக்காமல் அவரால் இருக்க முடிவதில்லையாம். பருத்தித்துறைத் தோசைக்காகவே பொலிகண்டியிலிருந்து சைக்கிளை உழக்கிக் கொண்டு தினமும் பருத்தித்துறை ரவுண் வரை வந்து விடுவாராம்.
என் கணவரும் பருத்தித்துறைத் தோசைக்கு அடிமைதான். பல தடவைகள் நான் சமைத்து வைத்து விட்டுக் காத்திருக்க தோசை சாப்பிட்டு விட்டு வந்து என் கோபத்தைக் கிளறியிருக்கிறார்.
தோசை சுவைத்தவர்களுக்கு இடையிலான பேச்சும் சுவைத்ததோ என்னவோ! ஓடக்கரைத் தோசைக்கும், லாலாக்கடைக் கொத்துரொட்டிக்கும் கூட்டாகவே போகுமளவுக்கு இருவரும் நண்பர்களாகி விட்டார்கள்.
நட்பு வீடு வரை வந்த போதுதான் தேநீர் கிளாசுடன் கணேஸ்மாமாவை முதன்முதலாகச் சந்தித்தேன். படங்களில் வரும் வில்லன் போல் ஒரு மல்லன் தோற்றம். பேச நா எழவில்லை. சிரிப்புக் கூட யதார்த்தமாக வரவில்லை. ஒப்புக்குச் சிரித்து விட்டு உள்ளே ஓடி விட்டேன். பின்னர் “நட்புக்கு வேறு யாரும் கிடைக்கவில்லையா?" என கணவரைக் கடிந்தேன்.
“பொலிகண்டியார் அப்பிடித்தான். அவன் பார்க்கிறதுக்குத்தான் மல்லன். பழகிறதுக்கு நல்லவன்." என்றார் என் கணவர்.
அடுத்த முறை கணேஸ்மாமா வீட்டுக்கு வரும் போது எட்டு எவர்சில்வர் ரம்ளர்களும், ஒரு எவர்சில்வர் றேயும் கொண்டு வந்தார். பொலிகண்டியார் கிளாசில் தேநீர் அருந்துவதில்லையாம். ரம்ளரில்தான் அருந்துவார்களாம்.
நாங்கள் வெள்ளிக்கிழமைகளிலும், விரத நாட்களிலுந்தான் சில்வர் பாத்திரங்களைப் பாவிப்போம் என்பதைச் சொல்ல நினைத்தும் சொல்லாது தவிர்த்தேன்.
கால ஓட்டத்தில் உயர்ந்த, பருத்த, முரட்டுத்தனமான அந்த உருவத்துள் ஒளிந்திருக்கும் நல்ல மனதைக் கண்டு நானும் நட்பாகி விட்டேன்.
தேநீருடன் எமது வீட்டுக்குள் ஆரம்பித்த அந்த நட்பு குடும்ப நட்பானது. கணேஸ்மாமாவின் மனைவி ராணிஅக்காவும் குழந்தை மனம் கொண்டவதான். ´எண்ணெய் பூசி வாரி இழுத்துப் போட்ட பெரிய கொண்டையும், பளபளக்கும் முகமும், பெரிய குங்குமப் பொட்டும், கழுத்து நிறைய நகைகளும் பொலிகண்டியாருக்;கே உரிய தனிக்களையாம்´ அம்மா சொன்னா.
ராணிஅக்கா முதன் முதல் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்த போது கணேஸ்மாமாவுடன் ஒட்டி ஒட்டிக் கொண்டே நடந்தபடி கள்ளமற்ற சிரிப்புடன் என்னைக் கவர்ந்தா. கையிலுள்ள பெரிய பார்சலை என்னிடம் தந்து “இதுக்குள்ளை புண்ணாக்கு இருக்கு. எல்லாருமாச் சாப்பிடுங்கோ." என்றா.
எனக்கு ஒரு மாதிரியாகி விட்டது. நாங்கள் பிண்ணாக்கை ஆட்டுக்குத்தான் வைப்போம். இவ எங்களைச் சாப்பிடச் சொல்கிறா. யோசனையுடன் அம்மாவிடம் கொண்டு போய்க் கொடுத்து “அம்மா, புண்ணாக்காம், கொண்டு வந்திருக்கினம், சாப்பிடட்டாம்." முகத்தையும், வாயையும் சுளித்த படியேதான் சொன்னேன்.
அம்மா சிரித்த படியே “பொலிகண்டியார் எள்ளுப்பாவைத்தான் புண்ணாக்கு எண்டு சொல்லுறவை. சாப்பிட்டுப் பார். அவையளின்ரை எள்ளுப்பாகுவுக்குத் தனி ருசி." என்றா.
பொலிகண்டியும், பருத்தித்துறையிலுள்ள எனது ஆத்தியடியும் கூப்பிடு தூரத்தில்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் பேச்சு வழக்கிலும், பழக்க வழக்கங்களிலும் இத்தனை வித்தியாசங்கள் எப்படி வந்தன? மனசு வினாவியது.
அன்று அவர்களுக்கு எங்கள் வீட்டில் மதியச் சாப்பாடு. பின் றப்பில் இரண்;டு சேவல்களைக் கட்டித் தூக்கி, துடிப்பதை பெண்கள் யாரும் பார்க்காமல்... மணக்க மணக்க கோழி இறைச்சி. உறைப்பில் மூக்கு நுனி வேர்க்க ஒரு பிடி பிடித்தோம். மச்சம் என்பதால் எங்கள் வழக்கப்படி சில்வர் பாத்திரங்களைத் தவிர்த்து பீங்கான் கோப்பைகளில் சாப்பிட்டு, கிளாசில் தண்ணீர் குடித்தோம்.
அடுத்த முறை கணேஸ்மாமா எங்கள் வீட்டுக்கு வந்த போது, எங்களிடம் சில்வர் கோப்பைகளே இல்லையென நினைத்து பத்து சில்வர் கோப்பைகளும், ஒரு சில்வர் செம்பும் கொண்டு வந்து தந்தார்.
“பொலிகண்டியார் சொம்பிiலைதான் தண்ணி குடிப்பினம்." அப்பாச்சி சொன்னா. பொலிகண்டியாருடனான இந்த அனுபவம் எனக்கு சற்று வித்தியாசமாக ஆனால் சந்தோசமாக இருந்தது.
இந்த சந்தோசங்களில் யார் கண் பட்டதோ? நாமுண்டு, நம் சொந்தமுண்டு, கூடிக் குதூகலிக்க நட்பு உண்டு என்று
சந்தோசித்து வாழ்ந்திருந்த எமக்கும், எம் மண்ணுக்கும் வந்ததே கேடு.
ஆர்ப்பரித்த பருத்தித்துறைக் கடலின் அலை ஓசை, சீறி வந்த பீரங்கிக் குண்டுகளுக்குள் அமிழ்ந்து போகத் தொடங்கியது. நெடிதுயர்ந்த பனை உதிர்த்த பனம்பூவை நுகர்ந்தபடி நாம் நடந்த பனங்கூடல் பாதைகளும், அரசு உதிர்த்த இலைகள் சரசரக்க நாம் நடந்த வீதிகளும் சிங்கள இராணுவங்களின் பூட்ஸ் கால்களுக்குள் மிதிபடத் தொடங்கின.
கூடி வாழ்ந்த நாமெல்லாம் கல்லெறி பட்ட பறவைக் கூட்டங்களாய் சிதறத் தொடங்கினோம். பயமும், ஓட்டமும் வாழ்வாகிப் போக சிறகிழந்த பறவைகளின் சோகம் எங்கள் சொந்தமாகத் தொடங்கியது.
திக்கம், பொலிகண்டி மக்கள் எல்லோரும் அகதிகளாயினர். ஓடிய கணேஸ்மாமாவும், ராணிஅக்காவும், பிள்ளைகளும் எம் வீட்டில் அடைக்கலமாயினர். அதுவும் எத்தனை காலம். எம் வீடும் இராணுவத்தின் கண்களுக்குள் வீழ்ந்த போது அவர்கள் இடம்மாறி இடம்மாறி ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். என் கணவரும் தன்னைக் காக்க வழி தெரியாது நாட்டை விட்டே ஓடி விட்டார்.
அதன் பின் கணேஸ்மாமா, ராணிஅக்கா அவர்களுடனான தொடர்பும் எனக்கு இல்லாது போனது. மீண்டும் கணேஸ்மாமா எமது வீட்டுக்கு வந்த போது, கிரனைட் நிறைந்த துணிப்பையை தோளில் கொழுவியிருந்தார். இடுப்பிலே கைக்கிளிப் சொருகியிருந்தார். தான் பெடியளின் படகோட்டியாகி விட்டதாகச் சொன்னார். ராணி அக்காவும், பிள்ளைகளும் “ஏதோ வாழ்கிறார்கள்" என்றார்.
நேற்றும் துணிப்பையுடன்தான் வந்தார். சைக்கிளை கேற் வாசலில் சாத்தும் போது தபால்காரன் என்றுதான் நினைத்தேன். கேற்றைத் திறந்து படிகளில் ஏறி அவர் வரும் போதுதான் கணேஸ்மாமா என்று கண்டேன். நிமிர்ந்த நடையும், நேர்கொண்ட பார்வையுமாகப் புன்னகையுடன் வந்தார்.
“வாங்கோ கணேஸ்மாமா" வரவேற்றேன்.
“தங்கைச்சி, எப்பிடி இருக்கிறீங்கள்?" என்று தொடங்கியவர், நிறையக் கதைத்தார்.
இடையிலே “புட்டு இருக்கு. சாப்பிடுங்கோவன்." என்றேன்.
“வேண்டாம் தங்கைச்சி. இண்டைக்கு இரவு நான் அங்காலை போறன். அதுதான் சொல்லிப் போட்டுப் போவமெண்டு வந்தனான்." என்றார்.
அதற்கு அர்த்தம், பெடியளை பயிற்சிக்காகவோ அல்லது வேறு காரணத்திற்காகவோ படகில் இந்தியாவுக்குக் கூட்டிப் போகப் போகிறார் என்பதுதான்.
“திரும்பி வந்து ராணி, பிள்ளையளையும் அங்காலை கொண்டு போய் விடப் போறன்" என்றார். எனக்கு ஏனோ கவலையாக இருந்தது. குசினிக்கு ஓடிப்போய் அம்மாவிடம் விடயத்தைச் சொன்னேன். அவர் பசியோடு இருக்கிறார் போலவே எனக்குத் தெரிந்தது.
வளவுத் தென்னையில் பிடுங்கிய இளவல் தேங்காய் போட்டு அவித்த பிட்டும், முதல் நாள் பொன்னாத்தையிடம் வாங்கிய தம்பசிட்டித் தோட்டத்துக் கத்தரிக்காயில் வைத்த பிரட்டல் கறியும் காலையில் நாம் சாப்பிட்டது போக எஞ்சி இருந்தன. அம்மா அவசரமாய் முட்டையும் பொரித்துத் தரக் கொடுத்தேன். சுவைத்துச் சாப்பிட்டார்.
தான் காலையில் வேளைக்கே வெளிக்கிட்டு விட்டதால் ஒன்றுமே இன்னும் சாப்பிடவில்லை என்று சாப்பிடும் போதுதான் சொன்னார்.
சாப்பிட்டு முடித்ததும் நினைவாக அவர் தந்த செம்பிலேயே தண்ணீரைக் கொடுத்தேன். விறாந்தையில் நின்ற படியே கையை நீட்டி பிச்சிமரப் பாத்திக்குள் செம்பைச் சரித்து கையைக் கழுவியவர், நிமிர்ந்து அண்ணாந்து செம்புத் தண்ணீரைக் குடிக்கத் தொடங்கினார். ஒரு மிடறு தண்ணீர்தான் உள்ளே போயிருக்கும்.
கேற் திறந்த சத்தத்தைத் தொடர்ந்து தம்பி அவசரமாக ஓடி வந்தான். பாடசாலை போனவன் அரைகுறையில் பதட்டமாக ஓடி வருவது இப்போது சில நாட்களாகவே நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.
கணேஸ்மாமாவைக் கண்ட அவன் முகத்தில் மெல்லிய சந்தோசம் மலர்ந்து உடனே கலக்கமாகி “கணேஸ்மாமா,
சந்தியெல்லாம் ஆமி. வீடு வீடாய்ப் பூந்து பயங்கர செக்கிங் நடக்குது. எங்களையும் ஸ்கூலிலை இருந்து அனுப்பீட்டினம்." என்றான்.
எனக்கு நெஞ்சு திக்கென்றது. கணேஸ்மாமா அப்படியே செம்பை என் கையில் தொப்பென்று போட்டு விட்டு ஓடினார். எங்கள் கேற்றிலிருந்து ஐந்து யார் தூரத்தில் சந்தி. கேற்றோடு ஒட்டியபடி இறங்கி, சைக்கிளில் ஏறி மறுபக்கத்தில் பறந்தார்.
எனக்கு வேர்த்துக் கொட்டியது. அம்மா, அப்பாச்சி எல்லோரும் பதறிப்போய் செய்வதறியாது நின்றார்கள். இதற்குள் கச்சேரியில் வேலை செய்யும் தங்கையும் திரும்பி விட எங்கள் கவலை சென்றிக்கு நிற்கும் மற்றத் தம்பியிடமும் திரும்பியது.
அன்றைய பொழுது எங்களுக்கு மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது. சென்றிக்கு நின்ற தம்பி மொறிஸ் பற்றியோ, கணேஸ்மாமா பற்றியோ தகவல்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
இரவெல்லாம் பருத்தித்துறைக் கடலில் ஒரே சத்தம். நித்திரையைத் தொலைத்த நிம்மதியற்ற நடு இரவில் கிரனைட் பையுடன் தம்பி வந்து போனான். தம்பிக்கு எதுவும் ஆகவில்லை என்ற நிம்மதியுடன் நடு இரவுக்குப் பின் தூங்கி… எழுந்து விட்டேன்.
வழமை போல் சூரியன் உதிக்க, எல்லாமே நடந்து கொண்டிருந்தன. காகம் விடாது கத்திக் கொண்டே இருந்தது. கலைத்தும் பார்த்தேன். கொப்புக்குக் கொப்பு தாவியதே தவிர, பிச்சிப்பூ மரத்தை விட்டுப் போக மனமின்றி கத்திக் கொண்டு நின்றது.
அம்மா சோறும் வடித்து விட்டா. கறிகளும் ஓரளவு முடிந்து விட்டன. தபாற்காரன் இன்னுமா வரவில்லை என்று நான் கேற்றைப் பார்த்த போது யாரோ வருவது தெரிந்தது.
அட தேவியக்கா! கணேஸ்மாமாவின் உறவுக்காரப் பெண். அவர் வீட்டுக்குப் பக்கத்து வீடுதான் அவவின் வீடு.
“வாங்கோ தேவியக்கா!" வரவேற்ற போதுதான் பார்த்தேன்.
என்ன கோலம் அது! பொட்டு இல்லாமல், நகைகள் இல்லாமல், எண்ணெய் பூசி வாரி இழுத்துப் போட்ட
கொண்டை இல்லாமல், பறந்த தலையுடன் மூளியாகத் தேவி அக்கா.
“தேவிஅக்கா, என்ன..! என்ன இது கோலம்?" வினாவினேன்.
“எல்லாம் முடிஞ்சிட்டுது தங்கைச்சி" என்றா, பதறியபடி.
எனக்கு ஒன்றுமே விளங்கவில்லை.
தேவிஅக்கா திடீரென்று அம்மாவைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு கதறியழத் தொடங்கி விட்டா.
அழுகையினூடே... “கணேஸ்மாமா நேற்றுப் போன படகு, சிறீலங்கா கடற்படையின்ரை தாக்குதலுக்கு உள்ளாகி, கணேஸ்மாமாவும் அவரோடை போன பதினேழு பேரும் வீரச்சாவு அடைஞ்சிட்டினம்" என்றா.
உடலங்கள் கரையில் ஒதுங்கியதைச் சொல்லும் போது அவவிடம் இருந்து அழுகை பீறிட்டது.
காலம் - 14.4.1985
12.4.2000
பிடைப்பதை நிறுக்திய அப்பாச்சி காகத்தைக் கூர்ந்து நோக்கி மீண்டும் சுளகு அரிசிக்குள் கவனத்தைச் செலுத்தி, அரிசிக்குள் நெல் ஒன்றைக் கண்டு அதை அவசரமாக எடுத்து எறிந்த படியே.. “சொல்லேலுதில்லை மேனை, பார்த்தால் அரிசிக்காகம் போலை இருக்கு. ஆனால் தொண்டையை விரிச்சுக் கத்துறதைப் பார்த்தால் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கு" என்றா.
எனக்கு ஆசை. அது அரிசிக்காகமாக இருக்கோணும். ஜேர்மனியில் இருந்து என் கணவரின் கடிதம் வரோணும் என்பதுதான். அதே நேரம் அது அண்டங்காகமாக இருந்து அசம்பாவிதம் எதுவும் நடந்து விடக் கூடாதென்ற அங்கலாய்ப்பும் என்னுள் இருந்தது.
நேற்றும் இப்படித்தான் காகம் கத்திக் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் அப்பாச்சி அடித்து வைத்துச் சொல்லி விட்டா. அது அரிசிக்காகம் என்றும், யாரோ வரப் போகிறார்கள் என்றும்.
அப்பாச்சி சொன்னது போலவே நேற்று கணேஸ்மாமா வந்தார். கணேஸ்மாமா எனக்கொன்றும் உறவு முறை மாமா இல்லை. ஊரே அவரைக் கூப்பிடுவது கணேஸ்மாமா என்றுதான். அவருக்கும் எங்களுக்கும் நட்பு வந்த கதையே சுவையானது.
வீட்டில் அவரது மனைவி எப்படித்தான் சுவை வகையாகச் சமைத்துப் போட்டாலும் பருத்தித்துறைத் தோசையைச் சுவைக்காமல் அவரால் இருக்க முடிவதில்லையாம். பருத்தித்துறைத் தோசைக்காகவே பொலிகண்டியிலிருந்து சைக்கிளை உழக்கிக் கொண்டு தினமும் பருத்தித்துறை ரவுண் வரை வந்து விடுவாராம்.
என் கணவரும் பருத்தித்துறைத் தோசைக்கு அடிமைதான். பல தடவைகள் நான் சமைத்து வைத்து விட்டுக் காத்திருக்க தோசை சாப்பிட்டு விட்டு வந்து என் கோபத்தைக் கிளறியிருக்கிறார்.
தோசை சுவைத்தவர்களுக்கு இடையிலான பேச்சும் சுவைத்ததோ என்னவோ! ஓடக்கரைத் தோசைக்கும், லாலாக்கடைக் கொத்துரொட்டிக்கும் கூட்டாகவே போகுமளவுக்கு இருவரும் நண்பர்களாகி விட்டார்கள்.
நட்பு வீடு வரை வந்த போதுதான் தேநீர் கிளாசுடன் கணேஸ்மாமாவை முதன்முதலாகச் சந்தித்தேன். படங்களில் வரும் வில்லன் போல் ஒரு மல்லன் தோற்றம். பேச நா எழவில்லை. சிரிப்புக் கூட யதார்த்தமாக வரவில்லை. ஒப்புக்குச் சிரித்து விட்டு உள்ளே ஓடி விட்டேன். பின்னர் “நட்புக்கு வேறு யாரும் கிடைக்கவில்லையா?" என கணவரைக் கடிந்தேன்.
“பொலிகண்டியார் அப்பிடித்தான். அவன் பார்க்கிறதுக்குத்தான் மல்லன். பழகிறதுக்கு நல்லவன்." என்றார் என் கணவர்.
அடுத்த முறை கணேஸ்மாமா வீட்டுக்கு வரும் போது எட்டு எவர்சில்வர் ரம்ளர்களும், ஒரு எவர்சில்வர் றேயும் கொண்டு வந்தார். பொலிகண்டியார் கிளாசில் தேநீர் அருந்துவதில்லையாம். ரம்ளரில்தான் அருந்துவார்களாம்.
நாங்கள் வெள்ளிக்கிழமைகளிலும், விரத நாட்களிலுந்தான் சில்வர் பாத்திரங்களைப் பாவிப்போம் என்பதைச் சொல்ல நினைத்தும் சொல்லாது தவிர்த்தேன்.
கால ஓட்டத்தில் உயர்ந்த, பருத்த, முரட்டுத்தனமான அந்த உருவத்துள் ஒளிந்திருக்கும் நல்ல மனதைக் கண்டு நானும் நட்பாகி விட்டேன்.
தேநீருடன் எமது வீட்டுக்குள் ஆரம்பித்த அந்த நட்பு குடும்ப நட்பானது. கணேஸ்மாமாவின் மனைவி ராணிஅக்காவும் குழந்தை மனம் கொண்டவதான். ´எண்ணெய் பூசி வாரி இழுத்துப் போட்ட பெரிய கொண்டையும், பளபளக்கும் முகமும், பெரிய குங்குமப் பொட்டும், கழுத்து நிறைய நகைகளும் பொலிகண்டியாருக்;கே உரிய தனிக்களையாம்´ அம்மா சொன்னா.
ராணிஅக்கா முதன் முதல் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்த போது கணேஸ்மாமாவுடன் ஒட்டி ஒட்டிக் கொண்டே நடந்தபடி கள்ளமற்ற சிரிப்புடன் என்னைக் கவர்ந்தா. கையிலுள்ள பெரிய பார்சலை என்னிடம் தந்து “இதுக்குள்ளை புண்ணாக்கு இருக்கு. எல்லாருமாச் சாப்பிடுங்கோ." என்றா.
எனக்கு ஒரு மாதிரியாகி விட்டது. நாங்கள் பிண்ணாக்கை ஆட்டுக்குத்தான் வைப்போம். இவ எங்களைச் சாப்பிடச் சொல்கிறா. யோசனையுடன் அம்மாவிடம் கொண்டு போய்க் கொடுத்து “அம்மா, புண்ணாக்காம், கொண்டு வந்திருக்கினம், சாப்பிடட்டாம்." முகத்தையும், வாயையும் சுளித்த படியேதான் சொன்னேன்.
அம்மா சிரித்த படியே “பொலிகண்டியார் எள்ளுப்பாவைத்தான் புண்ணாக்கு எண்டு சொல்லுறவை. சாப்பிட்டுப் பார். அவையளின்ரை எள்ளுப்பாகுவுக்குத் தனி ருசி." என்றா.
பொலிகண்டியும், பருத்தித்துறையிலுள்ள எனது ஆத்தியடியும் கூப்பிடு தூரத்தில்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் பேச்சு வழக்கிலும், பழக்க வழக்கங்களிலும் இத்தனை வித்தியாசங்கள் எப்படி வந்தன? மனசு வினாவியது.
அன்று அவர்களுக்கு எங்கள் வீட்டில் மதியச் சாப்பாடு. பின் றப்பில் இரண்;டு சேவல்களைக் கட்டித் தூக்கி, துடிப்பதை பெண்கள் யாரும் பார்க்காமல்... மணக்க மணக்க கோழி இறைச்சி. உறைப்பில் மூக்கு நுனி வேர்க்க ஒரு பிடி பிடித்தோம். மச்சம் என்பதால் எங்கள் வழக்கப்படி சில்வர் பாத்திரங்களைத் தவிர்த்து பீங்கான் கோப்பைகளில் சாப்பிட்டு, கிளாசில் தண்ணீர் குடித்தோம்.
அடுத்த முறை கணேஸ்மாமா எங்கள் வீட்டுக்கு வந்த போது, எங்களிடம் சில்வர் கோப்பைகளே இல்லையென நினைத்து பத்து சில்வர் கோப்பைகளும், ஒரு சில்வர் செம்பும் கொண்டு வந்து தந்தார்.
“பொலிகண்டியார் சொம்பிiலைதான் தண்ணி குடிப்பினம்." அப்பாச்சி சொன்னா. பொலிகண்டியாருடனான இந்த அனுபவம் எனக்கு சற்று வித்தியாசமாக ஆனால் சந்தோசமாக இருந்தது.
இந்த சந்தோசங்களில் யார் கண் பட்டதோ? நாமுண்டு, நம் சொந்தமுண்டு, கூடிக் குதூகலிக்க நட்பு உண்டு என்று
சந்தோசித்து வாழ்ந்திருந்த எமக்கும், எம் மண்ணுக்கும் வந்ததே கேடு.
ஆர்ப்பரித்த பருத்தித்துறைக் கடலின் அலை ஓசை, சீறி வந்த பீரங்கிக் குண்டுகளுக்குள் அமிழ்ந்து போகத் தொடங்கியது. நெடிதுயர்ந்த பனை உதிர்த்த பனம்பூவை நுகர்ந்தபடி நாம் நடந்த பனங்கூடல் பாதைகளும், அரசு உதிர்த்த இலைகள் சரசரக்க நாம் நடந்த வீதிகளும் சிங்கள இராணுவங்களின் பூட்ஸ் கால்களுக்குள் மிதிபடத் தொடங்கின.
கூடி வாழ்ந்த நாமெல்லாம் கல்லெறி பட்ட பறவைக் கூட்டங்களாய் சிதறத் தொடங்கினோம். பயமும், ஓட்டமும் வாழ்வாகிப் போக சிறகிழந்த பறவைகளின் சோகம் எங்கள் சொந்தமாகத் தொடங்கியது.
திக்கம், பொலிகண்டி மக்கள் எல்லோரும் அகதிகளாயினர். ஓடிய கணேஸ்மாமாவும், ராணிஅக்காவும், பிள்ளைகளும் எம் வீட்டில் அடைக்கலமாயினர். அதுவும் எத்தனை காலம். எம் வீடும் இராணுவத்தின் கண்களுக்குள் வீழ்ந்த போது அவர்கள் இடம்மாறி இடம்மாறி ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள். என் கணவரும் தன்னைக் காக்க வழி தெரியாது நாட்டை விட்டே ஓடி விட்டார்.
அதன் பின் கணேஸ்மாமா, ராணிஅக்கா அவர்களுடனான தொடர்பும் எனக்கு இல்லாது போனது. மீண்டும் கணேஸ்மாமா எமது வீட்டுக்கு வந்த போது, கிரனைட் நிறைந்த துணிப்பையை தோளில் கொழுவியிருந்தார். இடுப்பிலே கைக்கிளிப் சொருகியிருந்தார். தான் பெடியளின் படகோட்டியாகி விட்டதாகச் சொன்னார். ராணி அக்காவும், பிள்ளைகளும் “ஏதோ வாழ்கிறார்கள்" என்றார்.
நேற்றும் துணிப்பையுடன்தான் வந்தார். சைக்கிளை கேற் வாசலில் சாத்தும் போது தபால்காரன் என்றுதான் நினைத்தேன். கேற்றைத் திறந்து படிகளில் ஏறி அவர் வரும் போதுதான் கணேஸ்மாமா என்று கண்டேன். நிமிர்ந்த நடையும், நேர்கொண்ட பார்வையுமாகப் புன்னகையுடன் வந்தார்.
“வாங்கோ கணேஸ்மாமா" வரவேற்றேன்.
“தங்கைச்சி, எப்பிடி இருக்கிறீங்கள்?" என்று தொடங்கியவர், நிறையக் கதைத்தார்.
இடையிலே “புட்டு இருக்கு. சாப்பிடுங்கோவன்." என்றேன்.
“வேண்டாம் தங்கைச்சி. இண்டைக்கு இரவு நான் அங்காலை போறன். அதுதான் சொல்லிப் போட்டுப் போவமெண்டு வந்தனான்." என்றார்.
அதற்கு அர்த்தம், பெடியளை பயிற்சிக்காகவோ அல்லது வேறு காரணத்திற்காகவோ படகில் இந்தியாவுக்குக் கூட்டிப் போகப் போகிறார் என்பதுதான்.
“திரும்பி வந்து ராணி, பிள்ளையளையும் அங்காலை கொண்டு போய் விடப் போறன்" என்றார். எனக்கு ஏனோ கவலையாக இருந்தது. குசினிக்கு ஓடிப்போய் அம்மாவிடம் விடயத்தைச் சொன்னேன். அவர் பசியோடு இருக்கிறார் போலவே எனக்குத் தெரிந்தது.
வளவுத் தென்னையில் பிடுங்கிய இளவல் தேங்காய் போட்டு அவித்த பிட்டும், முதல் நாள் பொன்னாத்தையிடம் வாங்கிய தம்பசிட்டித் தோட்டத்துக் கத்தரிக்காயில் வைத்த பிரட்டல் கறியும் காலையில் நாம் சாப்பிட்டது போக எஞ்சி இருந்தன. அம்மா அவசரமாய் முட்டையும் பொரித்துத் தரக் கொடுத்தேன். சுவைத்துச் சாப்பிட்டார்.
தான் காலையில் வேளைக்கே வெளிக்கிட்டு விட்டதால் ஒன்றுமே இன்னும் சாப்பிடவில்லை என்று சாப்பிடும் போதுதான் சொன்னார்.
சாப்பிட்டு முடித்ததும் நினைவாக அவர் தந்த செம்பிலேயே தண்ணீரைக் கொடுத்தேன். விறாந்தையில் நின்ற படியே கையை நீட்டி பிச்சிமரப் பாத்திக்குள் செம்பைச் சரித்து கையைக் கழுவியவர், நிமிர்ந்து அண்ணாந்து செம்புத் தண்ணீரைக் குடிக்கத் தொடங்கினார். ஒரு மிடறு தண்ணீர்தான் உள்ளே போயிருக்கும்.
கேற் திறந்த சத்தத்தைத் தொடர்ந்து தம்பி அவசரமாக ஓடி வந்தான். பாடசாலை போனவன் அரைகுறையில் பதட்டமாக ஓடி வருவது இப்போது சில நாட்களாகவே நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.
கணேஸ்மாமாவைக் கண்ட அவன் முகத்தில் மெல்லிய சந்தோசம் மலர்ந்து உடனே கலக்கமாகி “கணேஸ்மாமா,
சந்தியெல்லாம் ஆமி. வீடு வீடாய்ப் பூந்து பயங்கர செக்கிங் நடக்குது. எங்களையும் ஸ்கூலிலை இருந்து அனுப்பீட்டினம்." என்றான்.
எனக்கு நெஞ்சு திக்கென்றது. கணேஸ்மாமா அப்படியே செம்பை என் கையில் தொப்பென்று போட்டு விட்டு ஓடினார். எங்கள் கேற்றிலிருந்து ஐந்து யார் தூரத்தில் சந்தி. கேற்றோடு ஒட்டியபடி இறங்கி, சைக்கிளில் ஏறி மறுபக்கத்தில் பறந்தார்.
எனக்கு வேர்த்துக் கொட்டியது. அம்மா, அப்பாச்சி எல்லோரும் பதறிப்போய் செய்வதறியாது நின்றார்கள். இதற்குள் கச்சேரியில் வேலை செய்யும் தங்கையும் திரும்பி விட எங்கள் கவலை சென்றிக்கு நிற்கும் மற்றத் தம்பியிடமும் திரும்பியது.
அன்றைய பொழுது எங்களுக்கு மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது. சென்றிக்கு நின்ற தம்பி மொறிஸ் பற்றியோ, கணேஸ்மாமா பற்றியோ தகவல்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
இரவெல்லாம் பருத்தித்துறைக் கடலில் ஒரே சத்தம். நித்திரையைத் தொலைத்த நிம்மதியற்ற நடு இரவில் கிரனைட் பையுடன் தம்பி வந்து போனான். தம்பிக்கு எதுவும் ஆகவில்லை என்ற நிம்மதியுடன் நடு இரவுக்குப் பின் தூங்கி… எழுந்து விட்டேன்.
வழமை போல் சூரியன் உதிக்க, எல்லாமே நடந்து கொண்டிருந்தன. காகம் விடாது கத்திக் கொண்டே இருந்தது. கலைத்தும் பார்த்தேன். கொப்புக்குக் கொப்பு தாவியதே தவிர, பிச்சிப்பூ மரத்தை விட்டுப் போக மனமின்றி கத்திக் கொண்டு நின்றது.
அம்மா சோறும் வடித்து விட்டா. கறிகளும் ஓரளவு முடிந்து விட்டன. தபாற்காரன் இன்னுமா வரவில்லை என்று நான் கேற்றைப் பார்த்த போது யாரோ வருவது தெரிந்தது.
அட தேவியக்கா! கணேஸ்மாமாவின் உறவுக்காரப் பெண். அவர் வீட்டுக்குப் பக்கத்து வீடுதான் அவவின் வீடு.
“வாங்கோ தேவியக்கா!" வரவேற்ற போதுதான் பார்த்தேன்.
என்ன கோலம் அது! பொட்டு இல்லாமல், நகைகள் இல்லாமல், எண்ணெய் பூசி வாரி இழுத்துப் போட்ட
கொண்டை இல்லாமல், பறந்த தலையுடன் மூளியாகத் தேவி அக்கா.
“தேவிஅக்கா, என்ன..! என்ன இது கோலம்?" வினாவினேன்.
“எல்லாம் முடிஞ்சிட்டுது தங்கைச்சி" என்றா, பதறியபடி.
எனக்கு ஒன்றுமே விளங்கவில்லை.
தேவிஅக்கா திடீரென்று அம்மாவைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு கதறியழத் தொடங்கி விட்டா.
அழுகையினூடே... “கணேஸ்மாமா நேற்றுப் போன படகு, சிறீலங்கா கடற்படையின்ரை தாக்குதலுக்கு உள்ளாகி, கணேஸ்மாமாவும் அவரோடை போன பதினேழு பேரும் வீரச்சாவு அடைஞ்சிட்டினம்" என்றா.
உடலங்கள் கரையில் ஒதுங்கியதைச் சொல்லும் போது அவவிடம் இருந்து அழுகை பீறிட்டது.
காலம் - 14.4.1985
12.4.2000
nagarigam
“என்ன தாலிக்கொடியைப் போடாமல் வந்தனீரே..?"
“ஓம், நான் போடுறேல்லை."
“என்ன நீர்..! அவை இதெல்லாம் கவனமாப் பார்ப்பினம். தாலியில்லாட்டில் என்ன நினைப்பினம்! சீ.. எவ்வளவு மரியாதை இல்லைத் தெரியுமே!"
அவள் தனது மொத்தத் தாலிக்கொடியில் கொழுவியிருந்த காசுப் பென்ரனை விரல்களால் அளாவியபடி என்னுடன் அலுத்துக் கொண்டாள்.
நான் உடுத்திய ஜோர்ஜெட் சேலை கூட அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. தன்னைப் போல சருகைக் கரை போட்ட சேலையுடன்தான் அங்கு எல்லாப் பெண்களும் வருவார்களாம். கழுத்தோடு ஒட்டியபடி கல்லுப் பதித்த அட்டியலும் அணிந்திருந்தாள்.
நான் மேகவண்ண நீல ஜோர்ஜெட் சேலை உடுத்தி, ஒரு தும்புச் சங்கிலியைக் கழுத்தில் தொங்க விட்டிருந்தேன்.
இது அவளுக்குப் பெரிய அவமானமாம். என்னைத் தனது சொந்தம் என்று சொல்லவே வெட்கமாம். அதுதான் இந்தத் தொணதொணப்பு. பிறந்தநாள் கொண்டாடும் வீட்டுக்குள் நுழையும் வரை அவளின் தொணதொணப்பு ஓயவில்லை. ஏன்தான் இவளைச் சந்திக்க என்று ஜேர்மனியிலிருந்து லண்டன் வந்தேனோ, என்றிருந்தது.
பிறந்தநாள் கொண்டாடும் வீட்டில் எல்லோரும் கலகலப்பாக இருந்தார்கள். தாலி சேலைக்குள் சாடையாக மறைந்தாலும் எடுத்தெடுத்து வெளியே விடுவதும், தாலிச் சரட்டைப் பிசைவதுமாய் சில பெண்களும், பஞ்சாபிகளுடன் இன்னும் சில பெண்களும் ஒரு புறம் இருக்க, ஆண்கள் அடிக்கடி பல்கணியில் போய்ப் புகைப்பதுவும், பெரிய பெரிய போத்தல்களிலிருந்து வார்த்து வார்த்துக் குடிப்பதுமாய் இருந்தார்கள்.
அவள் சற்று சங்கடத்துடன் “இவ ஜேர்மனியிலையிருந்து வந்திருக்கிறா" என என்னை மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தினாள். அங்குள்ள மற்றவர்களும் நகைகளையும், சேலையையும் வைத்துத்தான் என்னை அளந்தார்களோ தெரியாது. எனக்கு அது பற்றிக் கவலையில்லை. அவள்தான் இதை மறந்து போகாதவளாய் “பஞ்சப் பிரதேசத்திலை இருந்து வந்த ஆள் மாதிரி வந்திருக்கிறீர்." என்று எனது காதுக்குள் முணுமுணுத்தாள்.
பிறந்தநாள் பிள்ளையை மட்டும் காணவில்லை. ´உள்ளை எங்கையோ விளையாடுதாம். வந்திடுமாம்.´ இதனிடையே கோழிக்கால்கள், கட்லட்டுகள் என்று பரிமாறப் பட்டுக் கொண்டிருந்தன. திடீரென்று ஒரு பெண் ஒரு தட்டில் ஏதோ குடிக்கக் கொண்டு வந்தாள்.
“ம்... வைன் போலை இருக்கு." என்னை அறியாமலேயே முகத்தைச் சுளித்து விட்டேன்.
“ஓம் வைன்தான். இது பொம்பிளையளுக்கு." சொன்ன படி அந்தப் பெண் என்னிடம் வைன் கிளாஸை நீட்டினாள்.
“சீ.. எனக்கு வேண்டாம். நான் உதுகள் குடிக்கிறேல்லை."
அந்தப் பெண்ணுக்குக் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி. கொஞ்சம் அவமானப் பட்டது போன்றதான பின் வாங்கல்.
நிலைமை புரிந்தது. அவளைப் சங்கடப் படுத்தி விட்டேனோ!
“சொறி. குறை நினைக்காதைங்கோ. எனக்கு ஒறேஞ்யூஸ் இருந்தால் தாங்கோ. நான் அற்ககோல் குடிக்கிறேல்லை." சமாளித்தேன்.
“இஞ்சை லண்டனிலை இது கட்டாயம் குடிக்கோணும். இல்லாட்டி மரியாதையில்லை. உம்மைச் சரியான பட்டிக்காடு எண்டுதான் எல்லாரும் நினைப்பினம்." அவள் நியமான எரிச்சலுடன் என்னைக் கடிந்து கொண்டாள்.
ஓ.. வைன் குடிக்காத பெண்கள் பட்டிக்காடுகளோ..? இது லண்டன் நாகரிகமோ..? நினைத்தபடி நான் யூஸைக் குடிக்கத் தொடங்கினேன்.
12.3.2003
“ஓம், நான் போடுறேல்லை."
“என்ன நீர்..! அவை இதெல்லாம் கவனமாப் பார்ப்பினம். தாலியில்லாட்டில் என்ன நினைப்பினம்! சீ.. எவ்வளவு மரியாதை இல்லைத் தெரியுமே!"
அவள் தனது மொத்தத் தாலிக்கொடியில் கொழுவியிருந்த காசுப் பென்ரனை விரல்களால் அளாவியபடி என்னுடன் அலுத்துக் கொண்டாள்.
நான் உடுத்திய ஜோர்ஜெட் சேலை கூட அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. தன்னைப் போல சருகைக் கரை போட்ட சேலையுடன்தான் அங்கு எல்லாப் பெண்களும் வருவார்களாம். கழுத்தோடு ஒட்டியபடி கல்லுப் பதித்த அட்டியலும் அணிந்திருந்தாள்.
நான் மேகவண்ண நீல ஜோர்ஜெட் சேலை உடுத்தி, ஒரு தும்புச் சங்கிலியைக் கழுத்தில் தொங்க விட்டிருந்தேன்.
இது அவளுக்குப் பெரிய அவமானமாம். என்னைத் தனது சொந்தம் என்று சொல்லவே வெட்கமாம். அதுதான் இந்தத் தொணதொணப்பு. பிறந்தநாள் கொண்டாடும் வீட்டுக்குள் நுழையும் வரை அவளின் தொணதொணப்பு ஓயவில்லை. ஏன்தான் இவளைச் சந்திக்க என்று ஜேர்மனியிலிருந்து லண்டன் வந்தேனோ, என்றிருந்தது.
பிறந்தநாள் கொண்டாடும் வீட்டில் எல்லோரும் கலகலப்பாக இருந்தார்கள். தாலி சேலைக்குள் சாடையாக மறைந்தாலும் எடுத்தெடுத்து வெளியே விடுவதும், தாலிச் சரட்டைப் பிசைவதுமாய் சில பெண்களும், பஞ்சாபிகளுடன் இன்னும் சில பெண்களும் ஒரு புறம் இருக்க, ஆண்கள் அடிக்கடி பல்கணியில் போய்ப் புகைப்பதுவும், பெரிய பெரிய போத்தல்களிலிருந்து வார்த்து வார்த்துக் குடிப்பதுமாய் இருந்தார்கள்.
அவள் சற்று சங்கடத்துடன் “இவ ஜேர்மனியிலையிருந்து வந்திருக்கிறா" என என்னை மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தினாள். அங்குள்ள மற்றவர்களும் நகைகளையும், சேலையையும் வைத்துத்தான் என்னை அளந்தார்களோ தெரியாது. எனக்கு அது பற்றிக் கவலையில்லை. அவள்தான் இதை மறந்து போகாதவளாய் “பஞ்சப் பிரதேசத்திலை இருந்து வந்த ஆள் மாதிரி வந்திருக்கிறீர்." என்று எனது காதுக்குள் முணுமுணுத்தாள்.
பிறந்தநாள் பிள்ளையை மட்டும் காணவில்லை. ´உள்ளை எங்கையோ விளையாடுதாம். வந்திடுமாம்.´ இதனிடையே கோழிக்கால்கள், கட்லட்டுகள் என்று பரிமாறப் பட்டுக் கொண்டிருந்தன. திடீரென்று ஒரு பெண் ஒரு தட்டில் ஏதோ குடிக்கக் கொண்டு வந்தாள்.
“ம்... வைன் போலை இருக்கு." என்னை அறியாமலேயே முகத்தைச் சுளித்து விட்டேன்.
“ஓம் வைன்தான். இது பொம்பிளையளுக்கு." சொன்ன படி அந்தப் பெண் என்னிடம் வைன் கிளாஸை நீட்டினாள்.
“சீ.. எனக்கு வேண்டாம். நான் உதுகள் குடிக்கிறேல்லை."
அந்தப் பெண்ணுக்குக் கொஞ்சம் அதிர்ச்சி. கொஞ்சம் அவமானப் பட்டது போன்றதான பின் வாங்கல்.
நிலைமை புரிந்தது. அவளைப் சங்கடப் படுத்தி விட்டேனோ!
“சொறி. குறை நினைக்காதைங்கோ. எனக்கு ஒறேஞ்யூஸ் இருந்தால் தாங்கோ. நான் அற்ககோல் குடிக்கிறேல்லை." சமாளித்தேன்.
“இஞ்சை லண்டனிலை இது கட்டாயம் குடிக்கோணும். இல்லாட்டி மரியாதையில்லை. உம்மைச் சரியான பட்டிக்காடு எண்டுதான் எல்லாரும் நினைப்பினம்." அவள் நியமான எரிச்சலுடன் என்னைக் கடிந்து கொண்டாள்.
ஓ.. வைன் குடிக்காத பெண்கள் பட்டிக்காடுகளோ..? இது லண்டன் நாகரிகமோ..? நினைத்தபடி நான் யூஸைக் குடிக்கத் தொடங்கினேன்.
12.3.2003
Subscribe to:
Posts (Atom)