இந்த உடுப்பு எனக்குப் பிடிக்கேல்லை இதை ஆருக்காவது குடுங்கோ என்று சொல்லிக் கழட்டி எறிவது போல, "அம்மா எனக்கு அவரைப் பிடிக்கேல்லை. நான் தனிய வாழப் போறன்" என்று துளசி சொன்ன போது கோமதிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது.
"என்ன நீ விளையாடுறீயே..? அதென்ன பிடிக்கேல்லை எண்டிறதும் அவரை விட்டிட்டுத் தனிய வாழப் போறன் எண்டிறதும்...! எனக்கு ஒண்டுமா விளங்கேல்லை. உனக்கென்ன பைத்தியம் கியித்தியம் பிடிச்சிட்டுதே?" கோமதி அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியமுமாய்க் கத்தினாள்.
"இல்லை அம்மா. எனக்குப் பைத்தியமும் இல்லை. கியித்தியமும் இல்லை. அவரோடை வாழத்தான் பிடிக்கேல்லை." துளசி சற்று எரிச்சலுடன் கீச்சிட்டாள்.
`என்ன கிரகசாரமடா இது! ஐநூறு கிலோமீற்றர் தூரத்திலை இருக்கிற ஹனோபர் வரை போய், தில்லையம்பலத்தார் நல்ல சாத்திரி என்று எல்லாரும் சொல்லுகினம் என்று அவரட்டைச் சாதகத்தைக் காட்டி, பொருத்தம் பார்த்து, பிறகு ஐயரிட்டைப் போய் நாள் நட்சத்திரம் எல்லாம் பார்த்துத்தானே எல்லாம் செய்தது. பிறகேன் இப்படி நடக்குது.` கோமதி குழம்பினாள்.
´ஊர் கூட்டி, உறவுகளுக்கெல்லாம் சொல்லி, உலகின் அந்த அந்தத்திலிருந்து இந்த அந்தம் வரை பார்த்துப் பார்த்து ஈ மெயிலாய் அனுப்பி, ரெலிபோனாய் அடித்து, கடிதங்களாய் எழுதி தம்பட்டம் அடித்து, ஹோல் எடுத்து மணவறை போட்டு, இல்லாத அருந்ததி பார்த்து எல்லாரும் வாழ்த்தத்தானே திருமணம் நடந்தது. ஐந்து மாதங்கள் கூட சரியாக நகரவில்லை. அதற்கிடையில் இவளுக்கு என்ன வந்தது. ஏன் இப்படி அதிரடி முடிவெடுத்தாள்...!` கோமதிக்குத் தலையில் இடி விழுந்தது போல இருந்தது.
"நீ கெட்டிக்காரி. மோளுக்கு நல்ல ஒரு பெடியனாப் பார்த்துக் கட்டிக் குடுத்துப் போட்டாய். யேர்மனிலை இப்பிடி படிச்ச நல்ல குடும்பத்து மாப்பிளை கிடைக்கிற தெண்டால் லேசில்லை. நீ கெட்டிக்காரிதான். இனியென்ன? உனக்கு ஒரு பெரிய பாரம் குறைஞ்ச மாதிரித்தான்." ஏதாவது விழாக்களிலோ அல்லது கடைத் தெருக்களிலோ யாராவது தெரிந்த தமிழ்ப் பெண்களைச் சந்திக்கும் போது அவர்கள் இப்படித்தான் சொல்லி கோமதியின் மனதைக் குளிர வைப்பார்கள்.
"நல்லாத்தான் இப்பப் பாரம் குறைஞ்சிருக்கு. இவள் என்ரை தலையிலை பாறாங்கல்லை எல்லோ தூக்கிப் போட்டிருக்கிறாள்." கோமதியின் மனசு முணுமுணுத்தது.
துளசியோ ஒரு கவலையுமில்லாமல் சீடீ ஸ்ராண்ட் இல் இருந்து சீடீ ஒன்றை எடுத்துப் போட்டு, பாட்டை ஓட விட்டிட்டு இடுப்பை வளைத்து வளைத்து ஆடிக் கொண்டிருந்தாள். கோமதிக்கு அவளின் இந்த அலட்டிக் கொள்ளாத தன்மை எரிச்சலையே தந்தது.
கோமதியும் அந்த நாட்களில் ஆடினவள்தான். ஆனால் அது பரதநாட்டியம். அதுவும் அவளின் கழுத்தில் எப்ப தாலி ஏறிச்சுதோ அன்று வரைக்கும் தான். அதற்குப் பிறகு எல்லாவற்றிற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கப் பட்டுவிட்டது. அவளுக்கும் அந்த நாட்களில் வீட்டில் சில சமயங்களில் ஆடவேண்டும் போல ஆசை வரும். இனி ஆட முடியாதென்னும் போது அழுகையும் வரும்.
ஆடவேண்டும் போல் காலும் கையும் பரபரக்கும் போதெல்லாம் "நீ ஆடுறது எனக்குப் பிடிக்கேல்லை" என்று அவள் கணவன் அதுதான் துளசியின் அப்பா முதலிரவன்றே சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுகளில் ஒலிக்க அப்படியே கண்கள் பனிக்க கோமதி தன்னைக் கட்டிப் போட்டு விடுவாள்.
பரதநாட்டியம் மட்டுமே! இப்படி எத்தனை விடயங்கள் திருமண பந்தத்தில் உருவழிந்து போய் விட்டன. அதற்காக இந்த இருபத்தைந்து வருடத்தில் ஒருக்காலும் அவள் தன் கணவனை விட்டிட்டுப் போக வேண்டும் என்று நினைத்ததில்லையே!
ஆனால் ஐந்தே ஐந்து மாதத்தில் அவள் பத்து மாதம் சுமந்து பெற்ற அவள் மகள் துளசி வந்து வேண்டிக் கொடுத்த பொம்மையை வேண்டாம் என்று சொல்வது போல கணவனை வேண்டாம் என்கிறாளே! என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் கோமதி குழம்பினாள்.
இந்தக் காலப் பிள்ளைகளிடம் எதையும் அலட்சியமாக எடுத்துக் கொள்ளும் தன்மையும், எதையும் தூக்கி எறிந்து பேசும் தன்மையும் சற்று மிகையாகவேதான் உள்ளன. அதுவும் புலம் பெயர்ந்தவர்களின் பிள்ளைகள், ஒரு விதமான இரட்டைக் கலாச்சாரத்துள் அகபபட்டு, அவர்களை அழுத்தும் மன உளைச்சல் காரணமாகவோ அல்லது எதிலும் முழுமையாக ஒட்ட முடியாத இயலாமை காரணமாகவோ தமக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும் என்பது போல பெற்றோருடன் முட்டி மோதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு கோமதியின் மகளும் விதி விலக்கானவளல்ல.
இரவுகளில் பிறந்தநாள் விழாக்களுக்கோ, அல்லது வேறு விழாக்களுக்கோ அல்லது டிஸ்கோவுக்கோ செல்ல அனுமதி மறுக்கப்படும் போது துளசியின் முட்டி மோதலையும் வாக்கு வாதத்தையும் சட்டை செய்யாதவள் போல் கோமதி நடித்திருந்தாலும், இந்த யேர்மனிய வாழ்வில் அது எத்தகையதொரு பாதிப்பை துளசியிடம் ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்பதை அவள் உணராமலில்லை.
அதனால் சமயம் வரும் போதெல்லாம் துளசியை தன்னுடன் அழைத்து, அன்பால் அணைத்து, ஆறுதலான வார்த்தைகளால் அறிவுரை சொல்லுவாள். அது துளசியின் ஆதங்கங்களை முற்றாக சமாதானப் படுத்த வில்லை என்பது கோமதிக்குத் தெரிந்தாலும் கோமதியாலும் ஒன்றும் செய்யமுடியாமலே இருந்தது.
கோமதியும் பெண்தானே. அவளும் இந்தக் கலாச்சாரம், பண்பாடு என்ற போர்வைக்குள் மூச்சடங்கி முக்குளித்தவள் தானே.
ஆனாலும் "இந்தக் கலாச்சாரம் பண்பாடு எல்லாம் உனக்குத் தேவையில்லை. நீ ஐரோப்பியக் கலாச்சாரத்துடன் வாழ்" என்று தன் பெண்ணிடம் சொல்ல எந்தத் தமிழ்த்தாய்தான் மனந்துணிவாள். என்னதான் புதுமை, புரட்சி என்று பேசினாலும், எழுதினாலும் தமது குடும்பம் என்று வரும் போது, என் பெண் இந்தக் கலாச்சாரம் பண்பாடுகளிலிருந்து நழுவி விடக் கூடாதே என்பதுதான் பெண்ணைப் பெற்றவர்கள் எல்லோரதும் கவலை.
இந்த நிலையில் தானுண்டு தன் குடும்பமுண்டு என்றும், சமூகம் என்ன சொல்லும் என்று பயந்தும் வாழும் கோமதியின் நிலை பற்றிச் சொல்லவே தேவையில்லை.
கோமதி கூட ஒரு இரண்டும் கெட்டான் மனநிலையில் போராடுபவள் தான். படித்த, உலகம் தெரிந்த அவள் மனதுக்கும், நான் ஆண் என்ற திமிர்த்தனம் சற்றும் குறையாத கணவனுடனான அவள் வாழ்வுக்கும் இடையில் அவள் நிறையவே போராட்டம் நடத்தி விட்டாள். ஆனால் அவள் போராட்டம் எப்பொழுதுமே அவள் மனதுக்குள் தான். மற்றும் படி கணவன் எள் என்ற உடனே இவள் எண்ணெய்யாக நிற்பாள்.
இந்த மனதோடு ஒரு வாழ்வு, நியத்தில் ஒரு வாழ்வு என்ற இரட்டை வேஷம் கோமதி அறியாமலே கோமதியிடம் ஒரு வித மன உளைச்சலைக் கூட ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதனால்தானோ என்னவோ கோமதி துளசியின் விடயத்தில், துளசியின் சின்னச் சின்ன ஏமாற்றங்களையெல்லாம் புரிந்து கொள்ளக் கூடியவளாக இருந்தாள். இருந்தாலும் பெரிதாக ஒன்றும் செய்து விட முடியாத நிலையில் துவண்டாள்.
துளசி பெண் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக, சில சின்னச் சின்ன விடயங்களில் கூட தடைகள் விதிக்கப்பட்டு அனுமதிகள் மறுக்கப் பட்ட போது, துளசி அப்பா அம்மாவை மீற முடியாத இயலாமையில் பொங்கி எழுந்து, அழுது ஆர்ப்பரிக்கையில் கோமதியும் அழுதாள். நாங்கள் தமிழ்ப் பெண்கள் என்பதையும், பண்பாட்டின் பெருமையையும் விளக்கி அவளைச் சமாதானப் படுத்தினாள்.
ஆனாலும் துளசியின் ரீன்ஏஜ் பருவம் துளசிக்கு மட்டுமல்லாமல், துளசியைத் திருப்திப் படுத்த முடியாத துளசியின் அம்மாவான கோமதிக்கும் கூட மிகுந்த மன உளைச்சலான வேதனையான கால கட்டமாகவே இருந்தது.
அதன் பிரதி பலன்தான் இதுவோ? துளசி கணவனை வேண்டாம் என்று சொல்வது ஏதோ பழி தீர்க்கும் படலம் போலவே கோமதிக்குத் தோன்றியது. கட்டுப்பாடுகளை உடைத்தெறிய அன்று பதினான்கு வயதில் அவளுக்கு முடியவில்லை. இன்று இருபத்தினான்கு வயதில் அவள் அப்பாவை மட்டுமல்ல இந்த சமுகத்தையே பழிவாங்க நினைக்கிறாளோ!
கோமதியின் சிந்தனை பல விதமாக எண்ணியது. இருபத்து நான்கு வயதுப் பெண்ணுக்கு அடித்தோ உதைத்தோ ஒன்றையும் திணிக்க முடியாது. அதுவும் துளசி அப்பா போலவே பிடிவாதக்காரி. அவளிடம் அன்பால் மட்டும்தான் ஏதாவது செய்ய முடியும். கோமதிக்கு அது நன்கு தெரியும்.
என்ன செய்யலாம்...! துளசியை எப்படி வழிக்குக் கொண்டு வரலாம்...! என்ற யோசனைகளோடே அன்றைய இரவு அமைதியின்றிய அரைகுறைத் தூக்கமும், யோசனை கழிந்த விழிப்புமாய் கோமதிக்குக் கழிந்தது.
விடிந்தும் விடியாத பொழுதிலேயே தூக்கம் முழுவதுமாய்க் கலைந்து விட எழுந்து வீட்டு வேலைகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். நினைவு மட்டும் துளசியுடன் எப்படிப் பேசலாமென்று ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. கணவருக்குக் கூட இன்னும் நிலைமையைச் சொல்லவில்லை. சொல்லியிருந்தால் ஒரு குதி குதித்து ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணி "நல்ல வளர்ப்புத்தான் வளர்த்து வைச்சிருக்கிறாய்" என்று கோமதியையும் சாடி விட்டு வேலைக்குப் போயிருப்பார்.
கோமதியின் எண்ணம், கணவரின் காதுக்கு விடயம் எட்டாமலே துளசியின் மனத்தை மாற்றி விட வேண்டுமென்பதுதான்.
கோமதி நினைவுகளுடன் போராடியபடி இருக்க துளசி எழுந்து சோம்பல் முறித்துக் கொண்டு வந்தாள்.
"அப்பா என்னவாம்?" என்றாள்.
"அப்பாக்கு நானொண்டும் சொல்லேல்லை. சொன்னால் இப்ப ஒரு பிரளயம் எல்லோ நடந்திருக்கும். ஏதோ இண்டைக்கு நேற்றுத்தான் உனக்கு அப்பாவைத் தெரியும் போலை இருக்கு உன்ரை கேள்வி. இதை என்னண்டு அப்பாட்டை நான் சொல்லுறது." கோமதி தனது எரிச்சலையும் கோபத்தையும் வெளியில் காட்டாமல் துளசியின் வினாவுக்குப் பதிலளித்தாள்.
"அம்மா இது மறைக்கிற விசயமில்லை. அப்பா குதிப்பார் எண்டதுக்காண்டி முழுப் பூசணிக்காயை சோத்துக்குள்ளை மறைக்கேலாது" துளசி கத்தினாள்.
"இஞ்சை பார் பிள்ளை. இங்கை கத்துறதிலையோ, ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுறதிலையோ ஒரு அர்த்தமும் இல்லை. கொஞ்சமாவது யதார்த்தத்தை யோசிக்கோணும். கலியாணம் எண்டுறது ஆயிரம் காலத்துப் பயிர். அதை நீ இப்பிடி தூக்கி எறிஞ்சிட்டு வாற விசயமெண்டு மட்டும் நினைக்காதை. ஏன் அவருக்கும் உனக்கும் இடையிலை என்ன பிரச்சனை நடந்தது?இன்னொருக்கால் அவரோடை கதைச்சுப் பார்க்கலாம்தானே!" கோமதி துளசியின் குணம் தெரிந்தவளாய் துளசியை ஆறுதல் படுத்தும் விதமாகக் கதைத்தாள்.
"அம்மா நானும் அவரும் கதைச்சுத் தான் இந்த முடிவுக்கு வந்தனாங்கள். எனக்கும் அவருக்கும் ஒத்து வராது. என்ரை இன்றெஸ்ற் (Interest) வேறை அவற்றை இன்றெஸ்ற் (Interest) வேறை. அது தான்....." துளசி இழுத்தாள்.
"கலியாணம் எண்டு நடந்தால் இரண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் விட்டுக் குடுத்து இன்றெஸ்ற் (Interest) களை மாத்தித்தான் வாழோணும். அதை விட்டிட்டு இதுக்காண்டி ஆரும் எல்லாத்தையும் தூக்கி எறிவினமோ? என்ன ஒரு முட்டாள் தனமான முடிவு எடுத்திருக்கிறாய்...?" வினவினாள் கோமதி.
"பின்னை என்ன உங்களை மாதிரி என்னையும் வாழச் சொல்லுறிங்களே? நீங்கள் ஆசை ஆசையாப் படிச்ச பரத நாட்டியத்தை அப்பாக்காண்டி விட்டது போலை...! அம்மா நான் வாழ ஆசைப்படுறன். ஆருக்காண்டியும் என்ரை ஆசையளை கனவுகளை புதைக்க நான் தயாரா இல்லை. ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் குடுத்துத்தான் வாழோணும் எண்டு பேச்சுக்குச் சொல்லலாம். ஆனால் வாழுற போது அப்பாக்காண்டி நீங்கள் எல்லாத்தையும் விட்டுக் குடுத்தீங்கள். உங்களுக்காண்டி அப்பா என்னத்தை விட்டுத் தந்தவர் எண்டு ஒருக்கால் சொல்லுங்கோ பாப்பம். எங்கடை ஆக்கள் ஒருத்தருக் கொருத்தர் விட்டுக் குடுக்கிறது எண்டு சொன்னால் அதுக்கு அர்த்தம் பொம்பிளையள் எல்லாத்தையும் விட்டுக் குடுக்கோணும் எண்டுறதுதான். என்னாலை அது முடியாது." துளசி ஆக்ரோசமாகக் கத்தினாள்.
கோமதி சில நிமிடங்களுக்கு வாயடைத்துப் போனாள். பிறகு நிலைமை விபரீதமாகப் போகப் போவதை உணர்ந்து கொண்டவளாய் "என்ன செய்யிறது துளசி. வாழ்க்கை எண்டால் அப்பிடி இப்பிடித்தான் இருக்கும். பொம்பிளையள்தான் ஒரு மாதிரி சமாளிச்சு விட்டுக் குடுத்து கெட்டித்தனமா வாழோணும். இஞ்சை பார் நான் இருபத்தைஞ்சு வருசமா உன்ரை கொப்பரோடை வாழேல்லையே?" என்று சமாளிக்கும் வகையில் பேசினாள்.
"அம்மா நீங்கள் வாழுறது ஒரு வாழ்க்கையே....? நீங்கள் வாழுறிங்களே! அதுக்குப் பேர் வாழ்க்கை யெண்டு மட்டும் சொல்லாதைங்கோ. திருமணம் எண்ட பேரிலை ஒரு அடிமை சாசனம் எழுதி, அதுக்கு வாழ்க்கை எண்டு ஒரு பெயர் வைச்சிருக்கிறீங்கள். எனக்குப் பிடிக்காத, எனக்கு சந்தோசம் தராத வாழ்க்கையை நான் வாழோணுமெண்டு ஏன் என்னைக் கட்டாயப் படுத்திறீங்கள்?" மிகவும் எரிச்சலுடன் துளசி சத்தம் போட்டாள்.
கோமதிக்கு ஒன்று மட்டும் தெரிந்தது. பதினாறு வயதில் கதைத்தே துளசியின் காதலைக் கத்தரித்தது போல, துளசியின் இருபத்து நாலு வயசில் துளசியைக் கதைத்து வெல்வது சுலபமான விடயமல்ல என்பது! கட்டுப்பாடுகள், அதனால் வந்த ஏமாற்றங்கள் மட்டும் என்றில்லாமல், புலம் பெயர் மண்ணின் பல்கலைக்கழகப் படிப்பும் துளசியைப் புடம் போட்டு எடுத்திருந்தது.
இனி என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற எண்ணத்தில் கோமதியின் மனம் கவலை கொள்ளத் தொடங்கியது. "மகளை நல்ல இடத்தில் கட்டிக் குடுத்திட்டாய்" என்று வாயாரப் புகழ்ந்தவர்கள் எல்லாரும் இப்ப முன்னாலை நீலிக் கண்ணீர் வடிச்சிட்டு பின்னாலை, முகவாய்க்கட்டையை தோள் மூட்டில் இடிச்சு "பாரன் நல்ல வளர்ப்பு வளர்த்திருக்கிறா" என்று சொல்லி நையாண்டி பண்ணப் போகிறார்கள். என்ற நினைப்பே கோமதிக்குச் சங்கடமாக இருந்தது.
இனி செய்வதற்கொன்றும் இல்லை. கடைசி ஆயதம் இந்த மனுசன் தான். அப்பாவை எதிர்க்கும் தைரியம் துளசியிடம் இருந்ததில்லை. என்று நினைத்துக் கொண்டு கோமதி மௌனமாகி விட்டாள்.
மாலை அப்பா வேலையால் வந்த பின் ஒரு பிரளயமே வீட்டில் நடந்தது. கூடுதலான பேச்சு வேண்டியது கோமதிதான். அது அப்பாவின் றிக்ஸான நடத்தை. தாங்களே பேச்சு வாங்குவதை விட அம்மா பேச்சு வேண்டினால் அது பிள்ளைகளைக் கூடுதலாகப் பாதிக்கும் என்பது மனோதத்துவம். அதை அவர் இப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் பயன் படுத்தத் தவறுவதில்லை. கூடவே மானம், மரியாதை, சமூகம், அந்தஸ்து என்று பயமுறுத்தி விடுவார்.
இன்றும் அவர் கடைசி ஆயுதத்தை எடுத்து விட்டார். "நான் எவ்வளவு மானம் மரியாதையா இருக்கிறன் தெரியுமோ? இதெல்லாம் உன்னாலை...! ஒரு பெரிய பிரசங்கமே வைத்து விட்டார்.
அம்மாவோடு நியாயம் பேசிய துளசி அப்பா முன் தோற்றுப் போனாள். தோற்க வைக்கப் பட்டாள். பிறகென்ன...? மீண்டும் துளசி கணவனோடு சேர்ந்து ஒன்றாக வாழ்வதென்பது தீர்மானமாகியது.
கோமதிக்கு துளசியைப் பார்க்கப் பாவமாக இருந்தது. தனது கண்ணீரும் அப்பாவின் ஆளுமை நிறைந்த தந்திரமான பேச்சும்தான் துளசியை மேற் கொண்டு எதுவும் செய்ய முடியாமல் கட்டிப் போட்டு விட்டது என்பதை கோமதியால் நன்கு உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனாலும் சமூகம், கலாச்சாரம், பண்பாடு இவைகளுக்கு மத்தியில் இதை விட்டு வேறு வழி ஏதும் இருப்பதாகக் கோமதிக்கு தெரியவில்லை.
சமூகத்தின் முன் கணவனின் கெட்டித்தனத்தின் முன் துளசி விடயத்தில் வெற்றி கிடைத்து விட்டதை நினைத்து கோமதி சிரித்துக் கொண்டாள்.
ஆனால் துளசிக்குத் துளியும் பிடிக்காத, சந்தோஷம் தராத வாழ்வை வாழச் சொல்லி துளசியை கட்டாயப் படுத்தி அனுப்பியது தவறு என்று கோமதியின் மனம் கோமதியுடன் சத்தமில்லாமல் யுத்தமொன்றை நடத்திக் கொண்டேயிருந்தது.
சந்திரவதனா
யேர்மனி
பிரசுரம்-ஊடறு (பெண் படைப்பாளிகளின் தொகுப்பு)
May2002
Wednesday, April 13, 2005
Sunday, April 10, 2005
அவர்கள் வரவில்லை
காற்றோடு கை கோர்த்து ஊர்க்கோலம் போகின்ற மகரந்தத் துகள்களுக்கு என் நாசித்துவாரமும் பாதையாகிப் போனதில் தொண்டைக்குழி வரை மசமசத்தது. விடுப்புப் பார்ப்பதே வேலையாக இருந்ததில் விழிகளும் சிவந்தன.
"அக்கா சித்திரைக்குப் பொங்கியாச்சே... "
பாதையில் ஒரு தமிழன் பாசமாய்க் கேட்டான்.
"...ம்ம்ம்..."
காலைப் பரபரப்பில் பாணைக் கடிக்கவே மறந்தேன் என்றால் நம்புவானா...! பாதி இரவில் விழித்திருந்து ஊரில் வாழும் உறவுக்காய் அழுதேன் என்றால் நம்புவானா...! கற்தரையில் எம்மவர் நித்திரை கொள்வதை ஊர்க்கடிதம் சொன்னதில் தொடங்கி இந்திய வல்லூறுகள் எம்மவரை உயிர் வதம் செய்வதில் தொடர்ந்து... செம்மணிப் புதைகுழியில் எம் பெண்மணிகள் புதைந்தது வரை... சத்தியமாக நான் சித்திரைக்குப் பொங்கவில்லை என்றால் நம்புவானா...!
2002இல் பாதை திறந்த பின் எல்லோரும் மனசு பொங்க பானைகளிலும் பொங்கிய போது கூட நான் பொங்கவில்லை என்றால் இவன் நம்புவானா...!
பொங்கினேன்தான். ஒரேயொரு தரம். அது 1987இல். அதுதான் முதலும் கடைசியுமாய் நான் யேர்மனியில் பொங்கியது.
அப்போது ஜேர்மனிக்கு வந்து பதினொரு மாதங்கள்தான் ஓடியிருந்தன. ஜேர்மனியில் தமிழர்களே அதிகமில்லாத காலகட்டமது. இப்படி ஏதாவது தினங்களில்தான் ஆங்காங்கு இருக்கும் தமிழர்கள் ஒன்று கூடுவார்கள். தமிழ்க் குடும்பங்கள் குறைவாயும் தமிழ் இளைஞர்கள் கூடுதலாயும் இருந்ததால் ஏதாவது ஒரு குடும்பத்தோடு ஒரு ஏழெட்டுப் பெடியள் கூடுவார்கள். அப்படித்தான் எங்கள் வீட்டுக்கும் சித்திரைப் பொங்கலைச் சாட்டிக் கொண்டு எனது கணவரோடு அகதி முகாம்களில் இருந்த ஏழெட்டுப் பேர் எட்டுத் திக்குகளிலும் இருந்து வந்து சேர்ந்தார்கள்.
அவர்கள் வரப்போவதாக தொலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்ன போதே "பொங்கோணுமெண்டால் எங்கையாவது, சர்க்கரையும், தேங்காயும், பயறும் வேண்டிக் கொண்டு வாங்கோ" என்று எனது கணவர் சொல்லி விட்டார்.
நாங்கள் வாழும் நகரில் அப்போது எங்களை விட்டால் மருந்துக்குக் கூட வேறு தமிழ்வாசம் இல்லை. தமிழ்க்கடை - அப்படியும் எதுவும் இல்லை. தேங்காய் - அதைப் பார்த்தும் 11 மாதங்களாகி விட்டன. எனது பிள்ளைகளின் நிறைவேறாத ஆசைகளிகளின் வரிசையில் சம்பலும், பிட்டும் முதல் பத்துக்குள் இடம் பிடித்திருந்தன. பாவம் பிள்ளைகள் என்று நினைத்து ஒருதரம், ஒரு பக்கற் தேங்காய்ப்பூ வாங்கி அதையும் அரைக்க அம்மியோ, இடிக்க உரலோ இல்லாமல், கையால் பிசைந்து கொடுக்க, "இது சம்பலில்லை அம்மா.. " என்று அவர்கள் கண்களில் நீர் முட்டி நிற்க... எத்தனை தரம் "திரும்பிப் போய் விடுவோமா...!" என்று மனசு சஞ்சலப் பட்டிருக்கிறது.
பொங்கலுக்கு வந்த நண்பர்கள் பயறு, சர்க்கரை, தேங்காய்.. என்று எல்லாம் கொண்டு வந்தார்கள். அவைகளைப் பார்த்ததும் இன்னுமே ஜேர்மனியுடன் ஒட்ட முடியாமல் வரண்ட மனசோடு வாழ்ந்த எனது மனத்திலும், என் பிள்ளைகளின் முகங்களிலும் மெதுவான குதூகலக்களை எட்டிப் பார்த்தது.
விடிய என்னை விட வேளைக்கே பிள்ளைகள் எழும்பி விட்டார்கள். ஊரில் போலத் தொங்கி விளையாட முடியாவிட்டாலும், பொங்கிக் களிக்கலாம் என்பதில் கொஞ்சம் பிரகாசமாய் இருந்தார்கள்.
சாணத்தால் மெழுகிக் கல்லு வைத்துப் பொங்க முற்றத்துக்கு எங்கே போவது! அதுதான் மின்சார அடுப்பை மினுக்கி, பொங்கல் ஆயத்தங்களைத் தொடங்கினோம். உடைக்கப் போகும் தேங்காயிலிருந்து கிடைக்கப் போகும் இளநீருக்காக எனது பிள்ளைகள் ஆளுக்கொரு கிளாஸை ஏந்திக் கொண்டு நின்றார்கள். காற்றுப் போல இருக்கும் தேங்காயிலிருந்து வரப்போகும் இளநீரை எப்படி மூவருக்கும் பிரித்துக் கொடுப்பது என்ற யோசனையில் நான் இருந்தேன்.
வந்தவர்களில் ஒருவர் "அக்கா நான் தேங்காயை உடைச்சுத் திருவித் தாறன்" என்று சொல்லி சுத்தியலால் அடித்து உடைத்தார். உள்ளே தேங்காய் இருக்கவில்லை. காய்ந்து கறுத்துப் போன ஏதோ ஒன்று இருந்தது. இளநீர் வராத தேங்காயின் உள்ளீட்டைப் பார்த்த எனது பிள்ளைகளின் முகத்தில் தெரிந்த அந்த ஏமாற்றம்... அது என்றைக்குமே எனக்கு மறக்காது.
இனி என்ன செய்வது...! ஓடிப் போய் இன்னொரு தேங்காய் வாங்கிக் கொண்டு வர பக்கத்தில் என்ன இரத்தினத்தின் கடையா இருக்கிறது! பேசாமல் பசுப்பாலை விட்டுப் பொங்கினோம். வாழையிலையோ, வெற்றிலை, பாக்கோ இல்லை. சூரியன் கூட எந்தத் திசையில் உதிக்கிறது என்று தெரியவில்லை. அதனால் படையலுமில்லை. காகம் அதைக் கண்டும் 11மாதங்களாகி விட்டன. ஒரு நண்பன் யன்னலைத் திறந்து "கா... கா..." என்று சும்மா விளையாட்டுக்குக் கத்தி விட்டு ஒரு பிடி பொங்கலை வெளியில் எறிந்தான். "ஏய் பொலிஸ் கண்டால் பிறகு ஃபைன் கட்டுவாய்." இன்னொருவன் கத்தினான்.
எல்லோரும் கூடியிருந்து சாப்பிட்டோம். எல்லா வெறுமைகளையும் மீறிய ஒரு குதூகலம். அன்றைய அந்தக் குதூகலம்... அது இரண்டு மணி நேரமாவது நீடித்திருக்குமா..! தெரியவில்லை. ஊரிலிருந்து கடிதம் தேடி வந்தது.
"சித்திரைப் பொங்கலன்று பார்த்துக் கடிதம் வந்திருக்கு. வாழ்த்து அனுப்பியிருக்கினம் போலை." நண்பர்கள் என்னைச் சந்தோசிக்க வைத்தார்கள். எனக்கு ஊர்க்கடிதம் கண்டதில் சந்தோசப் படபடப்பு. அவசரமாய் பிரித்தேன்.
வந்த கடிதம் ஊரிலிருக்கும் வீட்டிலிருந்து வந்திருந்தால் நிலைமையில் பெரியளவான மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்காது. வந்ததோ களத்திலிருந்து. தம்பிதான் எழுதியிருந்தான். அவன் அதை மை தோய்த்து எழுதவில்லை. அன்பைத் தோய்த்து எழுதியிருந்தான். உணர்வுகளை வரிகளாக்கியிருந்தான். ஆயுதந் தூக்கிய அவனுக்குள்ளா இத்தனை ஈரம்! வாசிக்கும் போதே கண்கள் குளமாகி விட்டன. அதற்கு மேல் என்னால் முடியவில்லை. எங்கோ கல்லிலும் முள்ளிலும் எங்கள் உடன் பிறப்புக்களின் காலடிகள் நோக, இங்கு எமக்குப் பொங்கல் தேவையோ என்று மனசு விம்மியது.
அதன் பின் எத்தனையோ தைப்பொங்கல்களும், சித்திரைப் பொங்கல்களும் வந்து வந்து போய் விட்டன. என் மனசில் மட்டும் பொங்கும் எண்ணம் வரவேயில்லை. "எமது சகோதரர்கள் எல்லோருமே எம்மிடம் திரும்பி வரவேண்டும்" என்ற மந்திரம் மட்டும் எனக்குள் மீண்டும் மீண்டுமாய் உச்சரிக்கப் பட்டது.
2000 இல் ஆனையிறவு மீட்கப் பட்ட போது அனேகமானோர் கூடிக் களித்தார்கள். அப்போதும் என்னால் முடியவில்லை. போர்க்களத்திலே வீழ்ந்தும், குருதி வெள்ளத்திலே சாய்ந்தும் போனவர்களின் தியாகமும் அவர்கள் ஈன்றவர்கள் மனதை பற்றி நிற்கும் சோகமும் என்னையும் தொற்றிக் கொண்டன. திரும்பி வராத சகோதரர்களை எண்ணி மனசு அழுதது.
2002இல் ஏ9 பாதை திறந்த போதும் பொங்கும் எண்ணம் வரவில்லை. வன்னி எப்படி இருக்கிறது? போர் எப்படி எமது மக்களைச் சிதைத்திருக்கிறது? நாம் எப்படி அவர்களுக்கு உதவலாம்? என்று பார்க்கவேண்டும், உதவவேண்டும் என்ற ஆசைதான் எழுந்தது. போனேன். அப்போதுதான் போரின் உக்கிரம், ஆறாத வடுக்களாய் மனிதர்கள் மேல் பதிந்திருப்பதைக் கண்டேன்.
எத்தனை இல்லங்கள்! அத்தனைக்குள்ளும்... அங்கவீனர்களாய்.. பார்வையிழந்தவர்களாய்.. உறவை இழந்தவர்களாய்... மனநோயாளிகளாய்..... யேர்மனி திரும்பியபின்னும் அந்த நினைவுகள் மனசைத் திருகின. பொங்கும் எண்ணம் வரவேயில்லை.
ஆனால் வேறொரு எண்ணம் வந்தது. எனக்குத் தெரிந்த நம்பிக்கையான குடும்பங்களிடம் பணம் அனுப்பினேன். "ஏதாவது இல்லங்களுக்குப் போய் அங்கு பொங்கி அந்த உறவுகளோடு களிக்கும் படி" சொன்னேன். அதன் தொடராய் இம்முறையும் அந்தக் குடும்பம் வன்னியில் உள்ள ஏதாவதொரு இல்லத்தில் பொங்கியிருக்கும். அங்கு சில உள்ளங்களும் சந்தோசங்களில் பொங்கியிருக்கும். அந்த நினைப்பே எனக்குப் போதுமாயிருந்தது.
இதையெல்லாம் சொன்னால் இவன் நம்புவானா..? என் வீட்டில் பாலும், சர்க்கரையும், பயறும் மணக்க நான் பொங்கவில்லை. ஆனால் என் தாயகத்தில் பொங்கல் மணத்திருக்கும் என்ற நினைப்பில் என் மனசு பொங்கியது என்றால் இவன் நம்புவானா?
அதனால்தான் கூசாமல் பொய் சொன்னேன்.
"ஓம் தம்பி பொங்கியாச்சு."
என் பொய்யில் முகம் மலர்ந்து முன்னேறிப் போறவனும் மூக்கைத்தான் தேய்க்கிறான் கண்களையும் கசக்குகிறான் அழகிய மலர்களின் நுண்ணிய மகரந்தக்களுக்கு இவன் மூக்கும் பலிதானோ...!
சந்திரவதனா
ஜேர்மனி
10.4.2005
"அக்கா சித்திரைக்குப் பொங்கியாச்சே... "
பாதையில் ஒரு தமிழன் பாசமாய்க் கேட்டான்.
"...ம்ம்ம்..."
காலைப் பரபரப்பில் பாணைக் கடிக்கவே மறந்தேன் என்றால் நம்புவானா...! பாதி இரவில் விழித்திருந்து ஊரில் வாழும் உறவுக்காய் அழுதேன் என்றால் நம்புவானா...! கற்தரையில் எம்மவர் நித்திரை கொள்வதை ஊர்க்கடிதம் சொன்னதில் தொடங்கி இந்திய வல்லூறுகள் எம்மவரை உயிர் வதம் செய்வதில் தொடர்ந்து... செம்மணிப் புதைகுழியில் எம் பெண்மணிகள் புதைந்தது வரை... சத்தியமாக நான் சித்திரைக்குப் பொங்கவில்லை என்றால் நம்புவானா...!
2002இல் பாதை திறந்த பின் எல்லோரும் மனசு பொங்க பானைகளிலும் பொங்கிய போது கூட நான் பொங்கவில்லை என்றால் இவன் நம்புவானா...!
பொங்கினேன்தான். ஒரேயொரு தரம். அது 1987இல். அதுதான் முதலும் கடைசியுமாய் நான் யேர்மனியில் பொங்கியது.
அப்போது ஜேர்மனிக்கு வந்து பதினொரு மாதங்கள்தான் ஓடியிருந்தன. ஜேர்மனியில் தமிழர்களே அதிகமில்லாத காலகட்டமது. இப்படி ஏதாவது தினங்களில்தான் ஆங்காங்கு இருக்கும் தமிழர்கள் ஒன்று கூடுவார்கள். தமிழ்க் குடும்பங்கள் குறைவாயும் தமிழ் இளைஞர்கள் கூடுதலாயும் இருந்ததால் ஏதாவது ஒரு குடும்பத்தோடு ஒரு ஏழெட்டுப் பெடியள் கூடுவார்கள். அப்படித்தான் எங்கள் வீட்டுக்கும் சித்திரைப் பொங்கலைச் சாட்டிக் கொண்டு எனது கணவரோடு அகதி முகாம்களில் இருந்த ஏழெட்டுப் பேர் எட்டுத் திக்குகளிலும் இருந்து வந்து சேர்ந்தார்கள்.
அவர்கள் வரப்போவதாக தொலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்ன போதே "பொங்கோணுமெண்டால் எங்கையாவது, சர்க்கரையும், தேங்காயும், பயறும் வேண்டிக் கொண்டு வாங்கோ" என்று எனது கணவர் சொல்லி விட்டார்.
நாங்கள் வாழும் நகரில் அப்போது எங்களை விட்டால் மருந்துக்குக் கூட வேறு தமிழ்வாசம் இல்லை. தமிழ்க்கடை - அப்படியும் எதுவும் இல்லை. தேங்காய் - அதைப் பார்த்தும் 11 மாதங்களாகி விட்டன. எனது பிள்ளைகளின் நிறைவேறாத ஆசைகளிகளின் வரிசையில் சம்பலும், பிட்டும் முதல் பத்துக்குள் இடம் பிடித்திருந்தன. பாவம் பிள்ளைகள் என்று நினைத்து ஒருதரம், ஒரு பக்கற் தேங்காய்ப்பூ வாங்கி அதையும் அரைக்க அம்மியோ, இடிக்க உரலோ இல்லாமல், கையால் பிசைந்து கொடுக்க, "இது சம்பலில்லை அம்மா.. " என்று அவர்கள் கண்களில் நீர் முட்டி நிற்க... எத்தனை தரம் "திரும்பிப் போய் விடுவோமா...!" என்று மனசு சஞ்சலப் பட்டிருக்கிறது.
பொங்கலுக்கு வந்த நண்பர்கள் பயறு, சர்க்கரை, தேங்காய்.. என்று எல்லாம் கொண்டு வந்தார்கள். அவைகளைப் பார்த்ததும் இன்னுமே ஜேர்மனியுடன் ஒட்ட முடியாமல் வரண்ட மனசோடு வாழ்ந்த எனது மனத்திலும், என் பிள்ளைகளின் முகங்களிலும் மெதுவான குதூகலக்களை எட்டிப் பார்த்தது.
விடிய என்னை விட வேளைக்கே பிள்ளைகள் எழும்பி விட்டார்கள். ஊரில் போலத் தொங்கி விளையாட முடியாவிட்டாலும், பொங்கிக் களிக்கலாம் என்பதில் கொஞ்சம் பிரகாசமாய் இருந்தார்கள்.
சாணத்தால் மெழுகிக் கல்லு வைத்துப் பொங்க முற்றத்துக்கு எங்கே போவது! அதுதான் மின்சார அடுப்பை மினுக்கி, பொங்கல் ஆயத்தங்களைத் தொடங்கினோம். உடைக்கப் போகும் தேங்காயிலிருந்து கிடைக்கப் போகும் இளநீருக்காக எனது பிள்ளைகள் ஆளுக்கொரு கிளாஸை ஏந்திக் கொண்டு நின்றார்கள். காற்றுப் போல இருக்கும் தேங்காயிலிருந்து வரப்போகும் இளநீரை எப்படி மூவருக்கும் பிரித்துக் கொடுப்பது என்ற யோசனையில் நான் இருந்தேன்.
வந்தவர்களில் ஒருவர் "அக்கா நான் தேங்காயை உடைச்சுத் திருவித் தாறன்" என்று சொல்லி சுத்தியலால் அடித்து உடைத்தார். உள்ளே தேங்காய் இருக்கவில்லை. காய்ந்து கறுத்துப் போன ஏதோ ஒன்று இருந்தது. இளநீர் வராத தேங்காயின் உள்ளீட்டைப் பார்த்த எனது பிள்ளைகளின் முகத்தில் தெரிந்த அந்த ஏமாற்றம்... அது என்றைக்குமே எனக்கு மறக்காது.
இனி என்ன செய்வது...! ஓடிப் போய் இன்னொரு தேங்காய் வாங்கிக் கொண்டு வர பக்கத்தில் என்ன இரத்தினத்தின் கடையா இருக்கிறது! பேசாமல் பசுப்பாலை விட்டுப் பொங்கினோம். வாழையிலையோ, வெற்றிலை, பாக்கோ இல்லை. சூரியன் கூட எந்தத் திசையில் உதிக்கிறது என்று தெரியவில்லை. அதனால் படையலுமில்லை. காகம் அதைக் கண்டும் 11மாதங்களாகி விட்டன. ஒரு நண்பன் யன்னலைத் திறந்து "கா... கா..." என்று சும்மா விளையாட்டுக்குக் கத்தி விட்டு ஒரு பிடி பொங்கலை வெளியில் எறிந்தான். "ஏய் பொலிஸ் கண்டால் பிறகு ஃபைன் கட்டுவாய்." இன்னொருவன் கத்தினான்.
எல்லோரும் கூடியிருந்து சாப்பிட்டோம். எல்லா வெறுமைகளையும் மீறிய ஒரு குதூகலம். அன்றைய அந்தக் குதூகலம்... அது இரண்டு மணி நேரமாவது நீடித்திருக்குமா..! தெரியவில்லை. ஊரிலிருந்து கடிதம் தேடி வந்தது.
"சித்திரைப் பொங்கலன்று பார்த்துக் கடிதம் வந்திருக்கு. வாழ்த்து அனுப்பியிருக்கினம் போலை." நண்பர்கள் என்னைச் சந்தோசிக்க வைத்தார்கள். எனக்கு ஊர்க்கடிதம் கண்டதில் சந்தோசப் படபடப்பு. அவசரமாய் பிரித்தேன்.
வந்த கடிதம் ஊரிலிருக்கும் வீட்டிலிருந்து வந்திருந்தால் நிலைமையில் பெரியளவான மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்காது. வந்ததோ களத்திலிருந்து. தம்பிதான் எழுதியிருந்தான். அவன் அதை மை தோய்த்து எழுதவில்லை. அன்பைத் தோய்த்து எழுதியிருந்தான். உணர்வுகளை வரிகளாக்கியிருந்தான். ஆயுதந் தூக்கிய அவனுக்குள்ளா இத்தனை ஈரம்! வாசிக்கும் போதே கண்கள் குளமாகி விட்டன. அதற்கு மேல் என்னால் முடியவில்லை. எங்கோ கல்லிலும் முள்ளிலும் எங்கள் உடன் பிறப்புக்களின் காலடிகள் நோக, இங்கு எமக்குப் பொங்கல் தேவையோ என்று மனசு விம்மியது.
அதன் பின் எத்தனையோ தைப்பொங்கல்களும், சித்திரைப் பொங்கல்களும் வந்து வந்து போய் விட்டன. என் மனசில் மட்டும் பொங்கும் எண்ணம் வரவேயில்லை. "எமது சகோதரர்கள் எல்லோருமே எம்மிடம் திரும்பி வரவேண்டும்" என்ற மந்திரம் மட்டும் எனக்குள் மீண்டும் மீண்டுமாய் உச்சரிக்கப் பட்டது.
2000 இல் ஆனையிறவு மீட்கப் பட்ட போது அனேகமானோர் கூடிக் களித்தார்கள். அப்போதும் என்னால் முடியவில்லை. போர்க்களத்திலே வீழ்ந்தும், குருதி வெள்ளத்திலே சாய்ந்தும் போனவர்களின் தியாகமும் அவர்கள் ஈன்றவர்கள் மனதை பற்றி நிற்கும் சோகமும் என்னையும் தொற்றிக் கொண்டன. திரும்பி வராத சகோதரர்களை எண்ணி மனசு அழுதது.
2002இல் ஏ9 பாதை திறந்த போதும் பொங்கும் எண்ணம் வரவில்லை. வன்னி எப்படி இருக்கிறது? போர் எப்படி எமது மக்களைச் சிதைத்திருக்கிறது? நாம் எப்படி அவர்களுக்கு உதவலாம்? என்று பார்க்கவேண்டும், உதவவேண்டும் என்ற ஆசைதான் எழுந்தது. போனேன். அப்போதுதான் போரின் உக்கிரம், ஆறாத வடுக்களாய் மனிதர்கள் மேல் பதிந்திருப்பதைக் கண்டேன்.
எத்தனை இல்லங்கள்! அத்தனைக்குள்ளும்... அங்கவீனர்களாய்.. பார்வையிழந்தவர்களாய்.. உறவை இழந்தவர்களாய்... மனநோயாளிகளாய்..... யேர்மனி திரும்பியபின்னும் அந்த நினைவுகள் மனசைத் திருகின. பொங்கும் எண்ணம் வரவேயில்லை.
ஆனால் வேறொரு எண்ணம் வந்தது. எனக்குத் தெரிந்த நம்பிக்கையான குடும்பங்களிடம் பணம் அனுப்பினேன். "ஏதாவது இல்லங்களுக்குப் போய் அங்கு பொங்கி அந்த உறவுகளோடு களிக்கும் படி" சொன்னேன். அதன் தொடராய் இம்முறையும் அந்தக் குடும்பம் வன்னியில் உள்ள ஏதாவதொரு இல்லத்தில் பொங்கியிருக்கும். அங்கு சில உள்ளங்களும் சந்தோசங்களில் பொங்கியிருக்கும். அந்த நினைப்பே எனக்குப் போதுமாயிருந்தது.
இதையெல்லாம் சொன்னால் இவன் நம்புவானா..? என் வீட்டில் பாலும், சர்க்கரையும், பயறும் மணக்க நான் பொங்கவில்லை. ஆனால் என் தாயகத்தில் பொங்கல் மணத்திருக்கும் என்ற நினைப்பில் என் மனசு பொங்கியது என்றால் இவன் நம்புவானா?
அதனால்தான் கூசாமல் பொய் சொன்னேன்.
"ஓம் தம்பி பொங்கியாச்சு."
என் பொய்யில் முகம் மலர்ந்து முன்னேறிப் போறவனும் மூக்கைத்தான் தேய்க்கிறான் கண்களையும் கசக்குகிறான் அழகிய மலர்களின் நுண்ணிய மகரந்தக்களுக்கு இவன் மூக்கும் பலிதானோ...!
சந்திரவதனா
ஜேர்மனி
10.4.2005
Monday, April 04, 2005
பால்வினைத் தொழில்
இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எகிப்து, இந்தியா, பாபிலோனியா, கிறீஸ் ஆகிய நாடுகளில் விபச்சாரம் ஒரு தொழிலாக அங்கீகாரம் பெற்று விட்டது. மெஸபடோமியாவில் கி.மு.2300 இல் விலைமாதுக்கள் சுறுசுறுப்பாக தொழிலில் ஈடுபட்டதாகவும் குறிப்புகள் உண்டு. ஏதென்ஸ் நாட்டில் சட்டமேதை ஸோலன், சிவப்புவிளக்குப் பகுதிகள் இயங்குவதற்குச் சட்டத்தில் வழிவகுத்தார். 18ம் நூற்றாண்டில்தான் இங்கிலாந்தில் விபச்சாரம் வெளிப்படையாகத் தலையெடுத்தது. அங்கு இராணுவத்துக்கும், பங்கு மார்க்கெட்காரர்களுக்கும் அவர்கள் பிரத்தியேகமாக விலைமாதர்களை நியமித்தார்கள். அந்த விலைமாதர்களிடம் மற்றையவர்கள் போகமுடியாது.
தற்போது இந்த 21ம் நூற்றாண்டில் வெளிப்படையான அதாவது அங்கீகாரத்துடனான விபச்சாரமும், அங்கீகாரமற்ற அனுமதியில்லாமல் செய்யப்படும் விபச்சாரமும் மிகவும் மலிந்து கொட்டிக் கிடக்கின்றன.
பின்லாந்தில் விபச்சாரம் தவறான கண்கொண்டு பார்க்கப் படுவதே இல்லை.
இங்கு யேர்மனியில் பல இடங்களில் அங்கீகாரம் பெற்ற விபச்சார விடுதிகள் இருந்தாலும், அங்கீகாரம் பெறாத விபச்சார விடுதிகள் அதை விட அதிகமாய் உள்ளன. பாவனையில் இல்லாத வீடுகள் கூட இதற்குப் பயன் படுத்தப் படுகின்றன.
இவைகளில் ஏறக்குறைய 400000 பெண்கள் பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளது. பால்வினைத் தொழில் செய்பவர்களில் இரண்டு வகையினர் இருக்கிறார்கள். ஒரு வகையினர் தாமாக விரும்பி இத்தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள். இரண்டாவது வகையினர் கட்டாயத்தின் பேரில் ஈடுபடுத்தப் படுபவர்கள்.
இந்த முதலாவது வகையினரில் பாடசாலைப் பிள்ளைகளும் பல்கலைக் கழகப் பிள்ளைகளும் அடங்குவர். அம்மா அப்பாவிடமிருந்து கிடைக்கும் பொக்கற் மணி போதாத பட்சத்திலும், படிப்பதற்கான செலவுகளைச் சமாளிக்க முடியாத பட்சத்திலும் - வேறு வேலைகள் செய்வதை விட இந்த வேலையில் சுலபமாகப் பணத்தைச் சம்பாதித்து விடலாம் என்பது இவர்கள் கருத்து. இவர்கள் பெரும்பாலும் வீதிகளின் ஓரங்களில் காத்து நின்று, தம்மை இனம் காட்டுவார்கள். இவர்களில் ஓரளவு வசதி படைத்தவர்கள் அதை விட வசதியான வாழ்க்கைக்காக பாடசாலை விடுமுறைக்கு உல்லாசப் பயணிகள் நிறைந்த பணக்கார நாடான சைப்பிரசுக்குச் சென்று பால்வினைத்தொழில் செய்து சம்பாதித்து வருவார்கள்.
இரண்டாவது வகையினர் கூடுதலாக போலந்து, செக்கொஸ்லொவோக்கியா, உக்ரையின் போன்ற நாடுகளிலிருந்து தரகர்களால் கடத்திக் கொண்டு வரப்பட்டு கட்டாயப் பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுகிறார்கள்.
இப்படி கடத்தி வரப் படுபவர்கள் விரும்பினால் கூட மீள முடியாத படி, துப்பாக்கி முனையிலும், குண்டர்கள் மத்தியிலும் காவல் வைக்கப் பட்டுத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுகிறார்கள். இவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பணமும் மிகவும் சொற்பமே. இவர்களின் உடலுக்காகக் கிடைக்கும் பணத்தில் 70 வீதத்தைத் தரகர்கள் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். மிகுதி 30 வீதமே இவர்களிடம் கொடுக்கப் படுகிறது.
இது ஒரு துன்பியல் நிறைந்த நரக வாழ்க்கை. கட்டாயத்தின் பேரில் ஒருத்தி தன் உடலை ஒருவனின் இச்சைக்கு இரையாக்க பெண்களை நாடு கடத்தி விற்கும் இடைத் தரகரும், பெண்களை தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்து இச்சை தீர்க்க வரும் ஆண்களுக்கு பெண்களைக் காட்சிப் பொருளாகக் காட்டிப் பேரம் பேசி சிலமணி நேரங்களுக்கோ அல்லது ஒரு இரவுக்கோ வாடகைக்கு விடும் தலைமைத் தரகரும் அதில் பணம் சம்பாதிக்கும் அவலம் மிகவும் கொடுமையானது.
அனேகமான கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளைச் சேர்ந்த வாலிப வயதுப் பெண்கள் நினைக்கிறார்கள் யேர்மனி பணக்காரநாடு. அங்கு போனால் நல்ல வேலையுடன் வசதியாக வாழலாமென்று. அதனால் பத்திரிகைகளில் வேலைக்கான விளம்பரங்களைத் தேடி யேர்மனியின் உணவு விடுதிகளில் உணவு பரிமாறுபவருக்கான வேலைக்கோ, அல்லது பிள்ளைகளைப் பராமரிக்கும் பேபிமைண்டர் வேலைக்கோ அல்லது இது போன்ற இன்னும் வேறு வேலைகளுக்கோ விண்ணப்பிக்கிறார்கள்.
இது கூடுதலாகத் எமது தாயகத்திலிருந்து சவுதி போன்ற கிழக்கு நாடுகளுக்கு வேலை தேடிப் போகும் எமது தமிழ் சிங்களப் பெண்கள் செய்வது போன்ற ஒரு ஒப்பந்தத்துடனான ஒரு வருட அல்லது இன்னும் கூடிய காலங்களுக்கான வேலையாகவே கருதப் படும்.
ஆனால் தாமும் பணம் சம்பாதிக்கும் காலம் ஒன்று இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையுடன் இப்படி விண்ணப்பித்து வேலைக்கென யேர்மனிக்கு வந்து சேரும் வாலிபவயதுப் பெண்களுக்கு யேர்மனியில் காத்திருப்பது ஒரு பயங்கரமான, அருவருப்பான துயரம் தோயந்த எதிர்காலமே!
கூடுதலாக பேர்லினிலோ அல்லது ஹம்பேர்க்கிலோ தான் அவர்களுக்கான நேர்முகப் பரீட்சைக்கான இடம் ஒதுக்கப் பட்டிருக்கும். அங்கு சென்ற பின்தான் அவர்கள் கட்டாய பால்வினைத் தொழில் செய்ய வேண்டுமென்பது அவர்களுக்கு விளங்கப் படுத்தப் படும். அவர்கள் அதற்கு மறுக்கும் பட்சத்தில் பலாத்காரப் படுத்தி பால்வினைத்தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுவார்கள்.
இதிலிருந்து அவர்கள் மீள்வதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. கடத்தி வந்தவர்களைக் காவலில் வைத்திருப்பது போலவே இவர்களும் தப்பியோட முடியாத படி துப்பாக்கி முனைகளும் குண்டர்களும் காவலுக்கு நிற்பார்கள்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இப் பெண்கள் தப்பியோடினால் அவர்களது தாய்நாட்டில் இருக்கும் அவர்களது பெற்றோர்களும் சகோதரர்களும் துன்புறுத்தப் படுவார்கள், அல்லது கொலை செய்யப்படுவார்கள் என்று சொல்லிப் பயமுறுத்தப் படுவார்கள். இந்திய தமிழ் சினிமாக்களில் வரும் பிளாக்மெயில் தனமான வில்லத்தனம் போலவே அந்தப் பயமுறுத்தல் இருக்கும்.
இந்தத் தரகர்கள் கொடுக்கும் இப்படியான அதீதமான அழுத்தங்களினால் பொலீசிடம் போய் முறையிடும் துணிவு கூட இந்தப் பெண்களுக்கு இல்லாது போய்விடும்.
அதுமட்டுமல்லாமல் இந்த விபச்சார விடுதிகளை நடாத்துபவர்களின் முறைப் படி, தலைமைத் தரகரால் அப் பெண்கள் சில இரவுகிளப்புகளுக்கும் அரைகுறை ஆடைகளுடனோ அல்லது ஆடைகளே இல்லாமலோ நடனமாட கட்டாயமாக அனுப்பி வைக்கப் படுவார்கள்.
பல பெண்கள் உக்ரையின், லிற்றவ்வன், லெற்லாண்ட், ரஷ்யா போன்ற நாடுகளிலிருந்து விசாவுக்கென ஏஜென்சியிடம் 1500டொச்சமார்க் கொடுத்து எதிர்காலத்தைப் பற்றியதான பலத்த நம்பிக்கையுடன் இங்கு யேர்மனிக்கு வந்து சேருகிறார்கள். ஆனால் இங்கே வந்ததும் தான் தாம் ஏஜென்சியால் ஏமாற்றப் பட்டதை உணர்ந்து தெரிந்து நம்பிக்கைகள் எல்லாம் தவிடு பொடியாக மனமுடைந்து, ஆனாலும் விடுதலையோ அதை விட்டு வெளியேற ஒரு வழியோ தெரியாமல் துவண்டு போகிறார்கள்.
இவர்களைக் கூட்டி வந்த தரகர்கள் இவர்களை விபச்சார விடுதிக்கு விற்பனை செய்வார்கள். இவர்களின் பெறுமதி சிலசமயங்களில 25000யூரோ வரை கூட உயர்ந்திருக்கும். உக்ரையின் நாட்டுப் பெண்கள் அழகானவர்களாம். அவர்கள்தான் அதிகம் விலை போவார்கள்.
இடைத் தரகர் அந்தப் பணத்தை முக்கிய தரகரிடம் பெற்றுக் கொண்டு போன பின்னர் அந்த முக்கிய தரகர் தான் கொடுத்த 25000யூரோவையும் இந்தப் பெண்களிடமே பெற்றுக் கொண்டு விடுவார். அதாவது இந்தப் பெண்கள் தமது உடலை இன்னொரு ஆடவனின் இச்சைக்கு இரையாக்கும் போது வரும் பணத்தில் அந்த 25000யூரோ கணக்கு வைத்துக் கழிக்கப் படும்.
எப்படியானதொரு கொடுமை இது என்பது எத்தனை பேருக்குப் புரியும்.
புரிந்த ஆண்கள் கூட தமது இச்சை தீர்ந்தால் போதுமென்ற எண்ணத்துடன் இப்படியான சிவப்பு விளக்குப் பகுதிகளுக்குச் சென்று இந்தக் கொடுமைகளுக்கு உரமும் வலுவும் கொடுப்பது எத்துணை அவலமானது.
யேர்மனியில் மட்டும் ஒரு நாளைக்கு பத்துஇலட்சம் ஆண்கள் விலைமாதர்களிடம் போய் வருகிறார்களாம்.
இதே நேரம் எல்லாப் பெண்களுமே கடத்தப் பட்டு பலாத்காரத்தின் பேரில்தான் பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுகிறார்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை. போலந்து, செக்கொஸ்லொவோக்கியா போன்ற நாட்டுப் பெண்களில் பலருக்கு இங்கு யேர்மனியில் வேலை என்ற பெயரில் என்ன காத்திருக்கிறது என்பது தெரியும்.
ஆனாலும் வறுமை, எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கனவுகள் போன்ற காரணங்களால் யேர்மனிக்கு வந்து இத்தொழிலில் ஈடுபடுகிறார்கள்.
சிலகாலங்களுக்கு உழைத்து விட்டு, அந்தப் பணத்துடன் தாய் நாடுகளுக்குத் திரும்பி நல்லதொரு வசதியான வாழ்வைத் தொடங்கலாம் என்பது அவர்களது நம்பிக்கை நிறைந்த ஆசை. அதற்காக ஏஜென்சிக்கு 750யூரோ கொடுத்து சட்டத்துக்கு முரணாக விசா பெற்று அவர் மூலமாகவே இங்கு யேர்மனிக்கு வந்து சேர்ந்து பால்வினைத் தொழிலை பணத்துக்கான ஒரு தொழிலாகச் செய்கிறார்கள்.
இப்படித் தாம் விரும்பி இத்தொழிலில் ஈடுபடும் கிழக்கு ஐரோப்பியப் பெண்கள் 30 வீதமானவர்கள் மட்டுமே! மிகுதி 70 வீதமான கிழக்கு ஐரோப்பியப் பெண்களும் ஏஜென்சிமார்களால் ஏமாற்றப்பட்டு அழைத்து வரப்பட்டு விபச்சார விடுதி நடத்துனர்களாலும், இரண்டாவது தரகர்களாலும் கட்டாய பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் பட்டிருப்பது யேர்மனிய அரச நிறுவனங்களால் கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளது.
இந்த இரண்டாவது வகைப் பால்வினைத்தொழில் செய்யும் பெண்களில் தாய்லாந், பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற ஆசிய நாட்டுப் பெண்களும் அடங்குவார்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய ஆண்களால் ஏமாற்றப் பட்டே இங்கு அழைத்து வரப் படுகிறார்கள். ஐரோப்பிய ஆண்கள் இந்தக் கொடுமையைச் செய்வதற்கென்றே உல்லாசப் பயணிகளாக தாய்லாந்து, பிலிப்பைன்ஸ், சீனா போன்ற நாடுகளுக்குப் போகிறார்கள். அங்கு வறிய அழகிய பெண்கள் மேல் காதல் கொண்டது போல நடித்து, திருமணம் செய்வதாகப் பொய் சொல்லி இங்கு கூட்டி வந்து பால்வினைத் தொழிலில் கட்டாயமாக ஈடுபடுத்துகிறார்கள். இந்த ஆண்களில் பெண்களை இங்கு கொண்டு வந்து விற்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். சொந்தமாகவே விபச்சாரவிடுதி வைத்திருப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அதை விட பெண்களை ஏமாற்ற முடியாத பட்சத்தில் கடத்தியும் கொண்டு வருகிறார்கள். கடத்தலுக்கு இடைத்தரகராக நின்று உதவி செய்பவர்கள் பெரும்பாலும் தாய்லாந்து பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த ஆண்களாகவே இருக்கிறார்கள்.
சீனாவைச் சேர்ந்த ஒரு விலைமாது சொல்கிறார். "நான் எனக்குப் 17 வயதாக இருந்த போது எனது ஒன்று விட்ட சகோதரியுடன், வேலை எடுத்துத் தருவதாகச் சொன்ன ஒரு உறவு மாமாவுடன் பஸ் ஏறினேன். நான்கு மணித்தியாலப் பயணம் என்றார் மாமா. ஆனால் நான்கு நாட்கள் காடுகள் மேடுகள் கடந்த பயணம் அது. அது கடத்தல் என்று தெரிய முன்னமே பயத்தில் வீடு திரும்ப மன்றாடினேன். மாமா விடவில்லை. பர்மா எல்லையில் நாமிருவரும் விலைபேசப் பட்டோம். அவர்கள் எம்மை ஒரு சட்டைத்துணி போல, ஒரு ரவிக்கை போல ஆராய்ந்து பார்த்தார்கள். கன்னி கழியாமல் இருக்கிறோமா என்பதைக் கூட கவனமாக ஆராயந்தார்கள். இப்போ நான் இந்த வாழ்வில் இருந்து மீளமுடியாதவளாகி விட்டேன். " என்று.
2002 மாசி பிற்பகுதியில் பேர்லினில் அங்கீகாரம் பெற்ற ஒரு விபச்சாரவிடுதியில் ஏறக்குறைய 1000 வெளிநாட்டுப் பெண்கள் பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் பட்டிருப்பதும், அவர்களால் அவர்களை வாடிக்கையாளர்களிடம் வாடகைக்கு விடும் தலைமைத் தரகர்கள் கோடிக்கணக்கில் பணம் சம்பாதிப்பதும் கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளது.
இந்தப் பெண்கள் பாதிக்கப் பட்டவர்களாகவே கண்டு கொள்ளப்பட்டார்கள்.
சிலபெண்கள் - இவர்களைப் பெண்கள் என்று சொல்வதை விட சிறுமிகள் குழந்தைகள் என்று கூடச் சொல்லலாம். அவ்வளவு இளம் வாலிப வயதுப்பெண்கள் இவர்கள். தரகர்களிடம் முரண்படும் சமயங்களில் தரகர்களால் அடித்துத் துன்புறுத்தப் படுகிறார்கள்.
பேர்லினில் இந்த வருட பெப்பரவரி மாத இறுதியில் ஒரு ரஷ்ய இளநங்கை மிகவும் கொடுமைப் படுத்தப் பட்ட நிலையில் பொலீசாரால் விடுவிக்கப் பட்டிருக்கிறாள். இவளை 3 ரஷ்யர்கள் 8மணி நேரமாகத் தொடர்ந்து பாலியல் வல்லுறவில் ஈடுபடுத்தியிருக்கிறார்கள். அந்த ரஷ்யர்களில் ஒருவருக்கு அன்று பிறந்தநாளாம். அதைக் கொண்டாடு முகமாகவே அந்த இளநங்கை சித்திரவதை செய்யப் பட்டிருக்கிறாள்.
எல்லோரும் நினைப்பது போல போலந்து நாட்டையோ ரஷ்ய நாட்டையோ சேர்ந்த தரகர்கள்தான் பெண்களை கட்டாய பால்வினைத்தொழிலில் ஈடுபடுத்துகிறார்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை. பெரும்பாலான விபச்சார விடுதிகளின் சொந்தக் காரர்களும், தலைமைத் தரகர்களும் யேர்மனியர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ரஷ்சியர்கள் அனேகமாக இடைத் தரகர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.
விபச்சார விடுதிகளிலும் தரகர்கள் மத்தியிலும் பெண்கள் கடைச்சரக்குகளாகத் தான் பாவிக்கப் படுகிறார்கள். இந்தப் பெண்களுக்குக் கிடைக்கும் பணமும் மிகவும் குறைவானதே. சராசரியாக
அரைமணித்தியாலத்துக்கு ஒரு அறைக்கு 50யூரோ என்றே வசூலிக்கப் படுகிறது. இதில் அந்த அரைமணி நேரமும் யாரோ ஒரு காமுகனின் இச்சைக்கு எந்த உணர்வுகளுமின்றிய ஒரு ஜடம் போல தன் உடலை பலியாக்கிய பெண்ணுக்குக் கிடைப்பது வெறும் 15யூரோ மட்டுமே.
கூடுதலான பெண்கள் தமக்குக் கிடைக்கும் இப்பணத்தைச் சேமிக்கிறார்கள். சில பெண்கள் இதைத் தாய் நாட்டில் வறுமையில் வாழும் தமது தாய்தந்தையருக்கு அனுப்பி வைக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் இந்தப் பணத்தை பெற்றோருக்கு அனுப்புவதைத் தவிர்த்து சேமிக்க வேண்டுமென தலைமைத் தரகர்களால் வற்புறுத்தப் படுகிறார்கள். ஏனெனில் இவர்கள் ஒரு யேர்மனிய ஆணை மணமுடிக்கும் பட்சத்தில்தான் விசாப் பிரச்சனையின்றி தொடர்ந்தும் யேர்மனியில் வாழ்வதற்கான வாய்ப்பும், இவர்களின் உடல்கள் மூலம் தரகர்கள் பணம் சம்பாதிப்பதற்கான சந்தர்ப்பமும் கிடைக்கிறது.
ஒரு விலைமாதை திருமணம் செய்து கொள்ள ஒரு யேர்மன் ஆண்
7500யூரோவை எதிர்பார்க்கிறான். அப்பணத்தை இப்பெண்களே சேமித்து, ஒரு யேர்மனிய ஆணைத் திருமணம் செய்து, தமக்கு உழைத்துத் தர வேண்டுமென இவர்கள் தரகர்களால் கட்டாயப் படுத்தப் படுகிறார்கள்.
இது ஒரு அடிமைத் தனம் போன்றதுதான். முற்காலத்தில் மனிதர்கள் விற்கப் பட்டு அடிமைகளாக வாழ்ந்தது போன்றுதான் இன்றைய விலைமாதர்களும் வாழ்கிறார்கள். இவர்களின் உணர்வுகள் மதிக்கப் படுவதில்லை. பெரும்பாலான சமயங்களில் தரகர்களால் மிதிக்கப் படுகிறார்கள்.
தரகர்களால் மட்டுமல்ல. உடலுறவு பணத்துக்காக என்பதால் இவர்களிடம் வரும் வாடிக்கையாளர்கள் என்ன செய்தாலும் வாய் பேசாது வலிகளைத் தாங்க வேண்டிய அவலத்திலும் இருக்கிறார்கள்.
எந்த உண்மையையும் வெளியில் சொல்ல தைரியமில்லாத படி அச்சப் படுத்தியே வாழ வைக்கப் படுகிறார்கள்.
இந்த விலைமாதர்கள் மீது அங்கு வந்து போகும் வாடிக்கையாளர்களில் யாருக்காவது விருப்பமோ காதலோ வந்தால், விலைமாதின் வயதுக்கும், உடல்வாகுக்கும், அழகுக்கும் முக்கியமாக அவளால் விடுதிக்கும் தரகருக்கும் வரும் வருமானத்துக்கும் ஏற்ப பேரம் பேசப்பட்டு, அவள் வாடிக்கையாளருக்கு விற்கப் படுவாள். அவள் தன்னை ஒரு கடைச்சரக்காக, அழுக்குத் துணியாக உணர்ந்து கொண்ட போதும், அவளின் பெறுமதி பல்லாயிரக்கணக்காக இருக்கும். அவளின் இந்தப் பெறுமதி 25000யூரோ வைக் கூடத் தாண்டியிருப்பதாக பேர்லினைச் சேர்ந்த பெண்கள் சங்கத்துக்கான காரியதரிசி Helga Korthaase சொல்கிறார்.
இவர்களில் ஓரிருவர் வாடிக்கையாளர்களால் நியமாகவே காதலிக்கப் பட்டு விடுதலை பெற்று குடும்பம் குழந்தையென்று வாழும் நிகழ்வுகளும் அபூர்வமாக நடந்துள்ளன.
இந்த வருட ஆரம்பத்தில் விலைமாதர்கள் தமது பால்வினைத்தொழிலை பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டுமென்றதொரு சட்டம் யேர்மனியில் அமுல் படுத்தப் பட்டது. பதிவு செய்வதால் அவர்களுக்கான எல்லா காப்புறுதிகளும் செய்யப் பட்டு, அவர்களது எதிர்காலம் செழுமைப் படுத்தப் படும் என்பதும், பதிந்து பால்வினைத் தொழிலைச் செய்யும் போது தரகர்களினதும் விபச்சாரவிடுதி நடத்துனர்களதும் அவர்கள் மீதான அராயஜகம் தவிர்க்கப்படும் என்பதும் யேர்மன் அரசின் நம்பிக்கையான நன்நோக்கம்.
இந்தக் காப்புறுதிகளில் சுகவீனக்காப்புறுதி, பென்சன்காப்புறுதி... போன்ற பல நல்ல விடயங்கள் அடங்குகின்றன. ஆனாலும் இதுவரையில் எந்தப் விலைமாதரும் வந்து இதற்கான அலுவலகத்தில் தம்மைப் பதிந்து கொள்ளவில்லையென இவர்களுக்கான சட்டங்களுக்கும், தேவைகளுக்கும் பொறுப்பான Juanita Henning கவலை தெரிவித்துள்ளார்.
இதற்கு ஒரு விலைமாது கொடுத்த பதில் பத்திரிகைச் செய்தியாக வந்துள்ளது. அவர் கூறுவதாவது "பால்வினைத்தொழிலில் நேரடியாகப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதால் அந்த வேலை செய்பவர்களை மற்றைய வேலைகள் செய்பவர்கள் போலக் கருதாமல் ஒரு வர்த்தக நிறுவனம் வைத்திருப்பவர் போலவே கருதுகிறார்கள். அதனால் அதற்காக வசூலிக்கப் படும் வரிகளும் வர்த்தகர்களுக்குப் போலவேதான் வசூலிக்கப் படும். அதாவது ஒரு விலைமாது ஒருநாளைக்கு 250யூரோ உழைப்பதாகக் கணக்குப் போட்டு அதன் படியே எல்லா வரிகளும் காப்புறுதிகளுக்கான பணங்களும் அறவிடப்படும். இது மிகவும் அதிகம். இதன் காரணமாகவே நானுறுஆயிரம் விலைமாதர்களில் ஒருவர் கூடப் பதிந்து கொள்ள முன்வரவில்லை."
இந்த விபச்சாரம் யேர்மனியில் மட்டுந்தான் என்று சொல்வதற்கில்லை. உலகளாவப் பரந்து கிடக்கிறது. மேற்கு ஆபிரிக்காவில் உள்நாட்டுச் சண்டை காரணமாக கென்யா, சீராலியோன்... போன்ற நாடுகளிலிருந்து தப்பியோடி வரும் பெண்குழந்தைகள் அவர்களுக்கான உதவி நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களாலேயே பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப் பட்டு பின்னர் விலைமாதர்கள் ஆக்கப் படுகிறார்கள்.
பெண்குழந்தைகள் பாலுறவுக்கு இணங்கும் பட்சத்திலேயே அவர்களுக்கு உண்ண உணவும், நோய்களுக்கான மருந்தும் உதவி நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களால் வழங்கப் படுகிறது. கிட்டத்தட்ட 40 நிறுவனங்களில் வேலைசெய்யும் 70 பேர்கள், இந்தத் துர்வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்ததை UNO உதவி நிறுவனம் கண்டு பிடித்துள்ளது.
இதற்கு ஃபறீ ரவுணைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் சொல்கிறார். "இது ஒன்றும் புதிதல்ல. இங்கு உதவி நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களுடன் பாலுறவு கொள்வதால்தான் அகதிகளாகத் தப்பியோடி வந்த சிறுமிகள் பாடசாலைக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப் படுகிறார்கள். " என்று.
UNHCR சொல்கிறது. "ஆபிரிக்காவில் மிகவும் பாதிக்கப் படுபவர்கள் குழந்தைகளே. இவர்களில் 18 வயதுக்குட்பட்ட பெண்குழந்தைகள் முதலில் இராணுவத்தாலும் பின்னர் உதவி நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களாலும் பாலியல் துர்ப்பிரயோகத்துக்கோ அல்லது பாலியல் வல்லுறவுக்கோ உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். அதன் பின்னர் உணவு உடை மருந்து பாடசாலை போன்றவற்றுக்காக பாலுறவுக்கு வற்புறுத்தப் படுகிறார்கள். அதன் பின் விலைமாதர்களாக்கப் படுகிறார்கள்." என்று
பால்வினை என்னும்
பாழ் கிணற்றுக்குள்
வாழ்விழந்த பெண்கள்
மீள வழி உண்டா.........!
ஏழ்மையினாலும்
சில மனிதர்களின் இச்சையினாலும்
சூழ உள்ளவர்களின் சூழ்ச்சியினாலும்
ஊனமானது உடல்கள் மட்டுமல்ல!
இவர்கள் உள்ளங்களும்தான்!
சந்திரவதனா
யேர்மனி
May - 2002
பிரசுரம் - பெண்கள் சந்திப்பு மலர் - 2002
தற்போது இந்த 21ம் நூற்றாண்டில் வெளிப்படையான அதாவது அங்கீகாரத்துடனான விபச்சாரமும், அங்கீகாரமற்ற அனுமதியில்லாமல் செய்யப்படும் விபச்சாரமும் மிகவும் மலிந்து கொட்டிக் கிடக்கின்றன.
பின்லாந்தில் விபச்சாரம் தவறான கண்கொண்டு பார்க்கப் படுவதே இல்லை.
இங்கு யேர்மனியில் பல இடங்களில் அங்கீகாரம் பெற்ற விபச்சார விடுதிகள் இருந்தாலும், அங்கீகாரம் பெறாத விபச்சார விடுதிகள் அதை விட அதிகமாய் உள்ளன. பாவனையில் இல்லாத வீடுகள் கூட இதற்குப் பயன் படுத்தப் படுகின்றன.
இவைகளில் ஏறக்குறைய 400000 பெண்கள் பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளது. பால்வினைத் தொழில் செய்பவர்களில் இரண்டு வகையினர் இருக்கிறார்கள். ஒரு வகையினர் தாமாக விரும்பி இத்தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள். இரண்டாவது வகையினர் கட்டாயத்தின் பேரில் ஈடுபடுத்தப் படுபவர்கள்.
இந்த முதலாவது வகையினரில் பாடசாலைப் பிள்ளைகளும் பல்கலைக் கழகப் பிள்ளைகளும் அடங்குவர். அம்மா அப்பாவிடமிருந்து கிடைக்கும் பொக்கற் மணி போதாத பட்சத்திலும், படிப்பதற்கான செலவுகளைச் சமாளிக்க முடியாத பட்சத்திலும் - வேறு வேலைகள் செய்வதை விட இந்த வேலையில் சுலபமாகப் பணத்தைச் சம்பாதித்து விடலாம் என்பது இவர்கள் கருத்து. இவர்கள் பெரும்பாலும் வீதிகளின் ஓரங்களில் காத்து நின்று, தம்மை இனம் காட்டுவார்கள். இவர்களில் ஓரளவு வசதி படைத்தவர்கள் அதை விட வசதியான வாழ்க்கைக்காக பாடசாலை விடுமுறைக்கு உல்லாசப் பயணிகள் நிறைந்த பணக்கார நாடான சைப்பிரசுக்குச் சென்று பால்வினைத்தொழில் செய்து சம்பாதித்து வருவார்கள்.
இரண்டாவது வகையினர் கூடுதலாக போலந்து, செக்கொஸ்லொவோக்கியா, உக்ரையின் போன்ற நாடுகளிலிருந்து தரகர்களால் கடத்திக் கொண்டு வரப்பட்டு கட்டாயப் பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுகிறார்கள்.
இப்படி கடத்தி வரப் படுபவர்கள் விரும்பினால் கூட மீள முடியாத படி, துப்பாக்கி முனையிலும், குண்டர்கள் மத்தியிலும் காவல் வைக்கப் பட்டுத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுகிறார்கள். இவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பணமும் மிகவும் சொற்பமே. இவர்களின் உடலுக்காகக் கிடைக்கும் பணத்தில் 70 வீதத்தைத் தரகர்கள் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். மிகுதி 30 வீதமே இவர்களிடம் கொடுக்கப் படுகிறது.
இது ஒரு துன்பியல் நிறைந்த நரக வாழ்க்கை. கட்டாயத்தின் பேரில் ஒருத்தி தன் உடலை ஒருவனின் இச்சைக்கு இரையாக்க பெண்களை நாடு கடத்தி விற்கும் இடைத் தரகரும், பெண்களை தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்து இச்சை தீர்க்க வரும் ஆண்களுக்கு பெண்களைக் காட்சிப் பொருளாகக் காட்டிப் பேரம் பேசி சிலமணி நேரங்களுக்கோ அல்லது ஒரு இரவுக்கோ வாடகைக்கு விடும் தலைமைத் தரகரும் அதில் பணம் சம்பாதிக்கும் அவலம் மிகவும் கொடுமையானது.
அனேகமான கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளைச் சேர்ந்த வாலிப வயதுப் பெண்கள் நினைக்கிறார்கள் யேர்மனி பணக்காரநாடு. அங்கு போனால் நல்ல வேலையுடன் வசதியாக வாழலாமென்று. அதனால் பத்திரிகைகளில் வேலைக்கான விளம்பரங்களைத் தேடி யேர்மனியின் உணவு விடுதிகளில் உணவு பரிமாறுபவருக்கான வேலைக்கோ, அல்லது பிள்ளைகளைப் பராமரிக்கும் பேபிமைண்டர் வேலைக்கோ அல்லது இது போன்ற இன்னும் வேறு வேலைகளுக்கோ விண்ணப்பிக்கிறார்கள்.
இது கூடுதலாகத் எமது தாயகத்திலிருந்து சவுதி போன்ற கிழக்கு நாடுகளுக்கு வேலை தேடிப் போகும் எமது தமிழ் சிங்களப் பெண்கள் செய்வது போன்ற ஒரு ஒப்பந்தத்துடனான ஒரு வருட அல்லது இன்னும் கூடிய காலங்களுக்கான வேலையாகவே கருதப் படும்.
ஆனால் தாமும் பணம் சம்பாதிக்கும் காலம் ஒன்று இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையுடன் இப்படி விண்ணப்பித்து வேலைக்கென யேர்மனிக்கு வந்து சேரும் வாலிபவயதுப் பெண்களுக்கு யேர்மனியில் காத்திருப்பது ஒரு பயங்கரமான, அருவருப்பான துயரம் தோயந்த எதிர்காலமே!
கூடுதலாக பேர்லினிலோ அல்லது ஹம்பேர்க்கிலோ தான் அவர்களுக்கான நேர்முகப் பரீட்சைக்கான இடம் ஒதுக்கப் பட்டிருக்கும். அங்கு சென்ற பின்தான் அவர்கள் கட்டாய பால்வினைத் தொழில் செய்ய வேண்டுமென்பது அவர்களுக்கு விளங்கப் படுத்தப் படும். அவர்கள் அதற்கு மறுக்கும் பட்சத்தில் பலாத்காரப் படுத்தி பால்வினைத்தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுவார்கள்.
இதிலிருந்து அவர்கள் மீள்வதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. கடத்தி வந்தவர்களைக் காவலில் வைத்திருப்பது போலவே இவர்களும் தப்பியோட முடியாத படி துப்பாக்கி முனைகளும் குண்டர்களும் காவலுக்கு நிற்பார்கள்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இப் பெண்கள் தப்பியோடினால் அவர்களது தாய்நாட்டில் இருக்கும் அவர்களது பெற்றோர்களும் சகோதரர்களும் துன்புறுத்தப் படுவார்கள், அல்லது கொலை செய்யப்படுவார்கள் என்று சொல்லிப் பயமுறுத்தப் படுவார்கள். இந்திய தமிழ் சினிமாக்களில் வரும் பிளாக்மெயில் தனமான வில்லத்தனம் போலவே அந்தப் பயமுறுத்தல் இருக்கும்.
இந்தத் தரகர்கள் கொடுக்கும் இப்படியான அதீதமான அழுத்தங்களினால் பொலீசிடம் போய் முறையிடும் துணிவு கூட இந்தப் பெண்களுக்கு இல்லாது போய்விடும்.
அதுமட்டுமல்லாமல் இந்த விபச்சார விடுதிகளை நடாத்துபவர்களின் முறைப் படி, தலைமைத் தரகரால் அப் பெண்கள் சில இரவுகிளப்புகளுக்கும் அரைகுறை ஆடைகளுடனோ அல்லது ஆடைகளே இல்லாமலோ நடனமாட கட்டாயமாக அனுப்பி வைக்கப் படுவார்கள்.
பல பெண்கள் உக்ரையின், லிற்றவ்வன், லெற்லாண்ட், ரஷ்யா போன்ற நாடுகளிலிருந்து விசாவுக்கென ஏஜென்சியிடம் 1500டொச்சமார்க் கொடுத்து எதிர்காலத்தைப் பற்றியதான பலத்த நம்பிக்கையுடன் இங்கு யேர்மனிக்கு வந்து சேருகிறார்கள். ஆனால் இங்கே வந்ததும் தான் தாம் ஏஜென்சியால் ஏமாற்றப் பட்டதை உணர்ந்து தெரிந்து நம்பிக்கைகள் எல்லாம் தவிடு பொடியாக மனமுடைந்து, ஆனாலும் விடுதலையோ அதை விட்டு வெளியேற ஒரு வழியோ தெரியாமல் துவண்டு போகிறார்கள்.
இவர்களைக் கூட்டி வந்த தரகர்கள் இவர்களை விபச்சார விடுதிக்கு விற்பனை செய்வார்கள். இவர்களின் பெறுமதி சிலசமயங்களில 25000யூரோ வரை கூட உயர்ந்திருக்கும். உக்ரையின் நாட்டுப் பெண்கள் அழகானவர்களாம். அவர்கள்தான் அதிகம் விலை போவார்கள்.
இடைத் தரகர் அந்தப் பணத்தை முக்கிய தரகரிடம் பெற்றுக் கொண்டு போன பின்னர் அந்த முக்கிய தரகர் தான் கொடுத்த 25000யூரோவையும் இந்தப் பெண்களிடமே பெற்றுக் கொண்டு விடுவார். அதாவது இந்தப் பெண்கள் தமது உடலை இன்னொரு ஆடவனின் இச்சைக்கு இரையாக்கும் போது வரும் பணத்தில் அந்த 25000யூரோ கணக்கு வைத்துக் கழிக்கப் படும்.
எப்படியானதொரு கொடுமை இது என்பது எத்தனை பேருக்குப் புரியும்.
புரிந்த ஆண்கள் கூட தமது இச்சை தீர்ந்தால் போதுமென்ற எண்ணத்துடன் இப்படியான சிவப்பு விளக்குப் பகுதிகளுக்குச் சென்று இந்தக் கொடுமைகளுக்கு உரமும் வலுவும் கொடுப்பது எத்துணை அவலமானது.
யேர்மனியில் மட்டும் ஒரு நாளைக்கு பத்துஇலட்சம் ஆண்கள் விலைமாதர்களிடம் போய் வருகிறார்களாம்.
இதே நேரம் எல்லாப் பெண்களுமே கடத்தப் பட்டு பலாத்காரத்தின் பேரில்தான் பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுகிறார்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை. போலந்து, செக்கொஸ்லொவோக்கியா போன்ற நாட்டுப் பெண்களில் பலருக்கு இங்கு யேர்மனியில் வேலை என்ற பெயரில் என்ன காத்திருக்கிறது என்பது தெரியும்.
ஆனாலும் வறுமை, எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கனவுகள் போன்ற காரணங்களால் யேர்மனிக்கு வந்து இத்தொழிலில் ஈடுபடுகிறார்கள்.
சிலகாலங்களுக்கு உழைத்து விட்டு, அந்தப் பணத்துடன் தாய் நாடுகளுக்குத் திரும்பி நல்லதொரு வசதியான வாழ்வைத் தொடங்கலாம் என்பது அவர்களது நம்பிக்கை நிறைந்த ஆசை. அதற்காக ஏஜென்சிக்கு 750யூரோ கொடுத்து சட்டத்துக்கு முரணாக விசா பெற்று அவர் மூலமாகவே இங்கு யேர்மனிக்கு வந்து சேர்ந்து பால்வினைத் தொழிலை பணத்துக்கான ஒரு தொழிலாகச் செய்கிறார்கள்.
இப்படித் தாம் விரும்பி இத்தொழிலில் ஈடுபடும் கிழக்கு ஐரோப்பியப் பெண்கள் 30 வீதமானவர்கள் மட்டுமே! மிகுதி 70 வீதமான கிழக்கு ஐரோப்பியப் பெண்களும் ஏஜென்சிமார்களால் ஏமாற்றப்பட்டு அழைத்து வரப்பட்டு விபச்சார விடுதி நடத்துனர்களாலும், இரண்டாவது தரகர்களாலும் கட்டாய பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் பட்டிருப்பது யேர்மனிய அரச நிறுவனங்களால் கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளது.
இந்த இரண்டாவது வகைப் பால்வினைத்தொழில் செய்யும் பெண்களில் தாய்லாந், பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற ஆசிய நாட்டுப் பெண்களும் அடங்குவார்கள். இவர்கள் பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய ஆண்களால் ஏமாற்றப் பட்டே இங்கு அழைத்து வரப் படுகிறார்கள். ஐரோப்பிய ஆண்கள் இந்தக் கொடுமையைச் செய்வதற்கென்றே உல்லாசப் பயணிகளாக தாய்லாந்து, பிலிப்பைன்ஸ், சீனா போன்ற நாடுகளுக்குப் போகிறார்கள். அங்கு வறிய அழகிய பெண்கள் மேல் காதல் கொண்டது போல நடித்து, திருமணம் செய்வதாகப் பொய் சொல்லி இங்கு கூட்டி வந்து பால்வினைத் தொழிலில் கட்டாயமாக ஈடுபடுத்துகிறார்கள். இந்த ஆண்களில் பெண்களை இங்கு கொண்டு வந்து விற்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். சொந்தமாகவே விபச்சாரவிடுதி வைத்திருப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அதை விட பெண்களை ஏமாற்ற முடியாத பட்சத்தில் கடத்தியும் கொண்டு வருகிறார்கள். கடத்தலுக்கு இடைத்தரகராக நின்று உதவி செய்பவர்கள் பெரும்பாலும் தாய்லாந்து பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்த ஆண்களாகவே இருக்கிறார்கள்.
சீனாவைச் சேர்ந்த ஒரு விலைமாது சொல்கிறார். "நான் எனக்குப் 17 வயதாக இருந்த போது எனது ஒன்று விட்ட சகோதரியுடன், வேலை எடுத்துத் தருவதாகச் சொன்ன ஒரு உறவு மாமாவுடன் பஸ் ஏறினேன். நான்கு மணித்தியாலப் பயணம் என்றார் மாமா. ஆனால் நான்கு நாட்கள் காடுகள் மேடுகள் கடந்த பயணம் அது. அது கடத்தல் என்று தெரிய முன்னமே பயத்தில் வீடு திரும்ப மன்றாடினேன். மாமா விடவில்லை. பர்மா எல்லையில் நாமிருவரும் விலைபேசப் பட்டோம். அவர்கள் எம்மை ஒரு சட்டைத்துணி போல, ஒரு ரவிக்கை போல ஆராய்ந்து பார்த்தார்கள். கன்னி கழியாமல் இருக்கிறோமா என்பதைக் கூட கவனமாக ஆராயந்தார்கள். இப்போ நான் இந்த வாழ்வில் இருந்து மீளமுடியாதவளாகி விட்டேன். " என்று.
2002 மாசி பிற்பகுதியில் பேர்லினில் அங்கீகாரம் பெற்ற ஒரு விபச்சாரவிடுதியில் ஏறக்குறைய 1000 வெளிநாட்டுப் பெண்கள் பால்வினைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் பட்டிருப்பதும், அவர்களால் அவர்களை வாடிக்கையாளர்களிடம் வாடகைக்கு விடும் தலைமைத் தரகர்கள் கோடிக்கணக்கில் பணம் சம்பாதிப்பதும் கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளது.
இந்தப் பெண்கள் பாதிக்கப் பட்டவர்களாகவே கண்டு கொள்ளப்பட்டார்கள்.
சிலபெண்கள் - இவர்களைப் பெண்கள் என்று சொல்வதை விட சிறுமிகள் குழந்தைகள் என்று கூடச் சொல்லலாம். அவ்வளவு இளம் வாலிப வயதுப்பெண்கள் இவர்கள். தரகர்களிடம் முரண்படும் சமயங்களில் தரகர்களால் அடித்துத் துன்புறுத்தப் படுகிறார்கள்.
பேர்லினில் இந்த வருட பெப்பரவரி மாத இறுதியில் ஒரு ரஷ்ய இளநங்கை மிகவும் கொடுமைப் படுத்தப் பட்ட நிலையில் பொலீசாரால் விடுவிக்கப் பட்டிருக்கிறாள். இவளை 3 ரஷ்யர்கள் 8மணி நேரமாகத் தொடர்ந்து பாலியல் வல்லுறவில் ஈடுபடுத்தியிருக்கிறார்கள். அந்த ரஷ்யர்களில் ஒருவருக்கு அன்று பிறந்தநாளாம். அதைக் கொண்டாடு முகமாகவே அந்த இளநங்கை சித்திரவதை செய்யப் பட்டிருக்கிறாள்.
எல்லோரும் நினைப்பது போல போலந்து நாட்டையோ ரஷ்ய நாட்டையோ சேர்ந்த தரகர்கள்தான் பெண்களை கட்டாய பால்வினைத்தொழிலில் ஈடுபடுத்துகிறார்கள் என்று சொல்வதற்கில்லை. பெரும்பாலான விபச்சார விடுதிகளின் சொந்தக் காரர்களும், தலைமைத் தரகர்களும் யேர்மனியர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ரஷ்சியர்கள் அனேகமாக இடைத் தரகர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.
விபச்சார விடுதிகளிலும் தரகர்கள் மத்தியிலும் பெண்கள் கடைச்சரக்குகளாகத் தான் பாவிக்கப் படுகிறார்கள். இந்தப் பெண்களுக்குக் கிடைக்கும் பணமும் மிகவும் குறைவானதே. சராசரியாக
அரைமணித்தியாலத்துக்கு ஒரு அறைக்கு 50யூரோ என்றே வசூலிக்கப் படுகிறது. இதில் அந்த அரைமணி நேரமும் யாரோ ஒரு காமுகனின் இச்சைக்கு எந்த உணர்வுகளுமின்றிய ஒரு ஜடம் போல தன் உடலை பலியாக்கிய பெண்ணுக்குக் கிடைப்பது வெறும் 15யூரோ மட்டுமே.
கூடுதலான பெண்கள் தமக்குக் கிடைக்கும் இப்பணத்தைச் சேமிக்கிறார்கள். சில பெண்கள் இதைத் தாய் நாட்டில் வறுமையில் வாழும் தமது தாய்தந்தையருக்கு அனுப்பி வைக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் இந்தப் பணத்தை பெற்றோருக்கு அனுப்புவதைத் தவிர்த்து சேமிக்க வேண்டுமென தலைமைத் தரகர்களால் வற்புறுத்தப் படுகிறார்கள். ஏனெனில் இவர்கள் ஒரு யேர்மனிய ஆணை மணமுடிக்கும் பட்சத்தில்தான் விசாப் பிரச்சனையின்றி தொடர்ந்தும் யேர்மனியில் வாழ்வதற்கான வாய்ப்பும், இவர்களின் உடல்கள் மூலம் தரகர்கள் பணம் சம்பாதிப்பதற்கான சந்தர்ப்பமும் கிடைக்கிறது.
ஒரு விலைமாதை திருமணம் செய்து கொள்ள ஒரு யேர்மன் ஆண்
7500யூரோவை எதிர்பார்க்கிறான். அப்பணத்தை இப்பெண்களே சேமித்து, ஒரு யேர்மனிய ஆணைத் திருமணம் செய்து, தமக்கு உழைத்துத் தர வேண்டுமென இவர்கள் தரகர்களால் கட்டாயப் படுத்தப் படுகிறார்கள்.
இது ஒரு அடிமைத் தனம் போன்றதுதான். முற்காலத்தில் மனிதர்கள் விற்கப் பட்டு அடிமைகளாக வாழ்ந்தது போன்றுதான் இன்றைய விலைமாதர்களும் வாழ்கிறார்கள். இவர்களின் உணர்வுகள் மதிக்கப் படுவதில்லை. பெரும்பாலான சமயங்களில் தரகர்களால் மிதிக்கப் படுகிறார்கள்.
தரகர்களால் மட்டுமல்ல. உடலுறவு பணத்துக்காக என்பதால் இவர்களிடம் வரும் வாடிக்கையாளர்கள் என்ன செய்தாலும் வாய் பேசாது வலிகளைத் தாங்க வேண்டிய அவலத்திலும் இருக்கிறார்கள்.
எந்த உண்மையையும் வெளியில் சொல்ல தைரியமில்லாத படி அச்சப் படுத்தியே வாழ வைக்கப் படுகிறார்கள்.
இந்த விலைமாதர்கள் மீது அங்கு வந்து போகும் வாடிக்கையாளர்களில் யாருக்காவது விருப்பமோ காதலோ வந்தால், விலைமாதின் வயதுக்கும், உடல்வாகுக்கும், அழகுக்கும் முக்கியமாக அவளால் விடுதிக்கும் தரகருக்கும் வரும் வருமானத்துக்கும் ஏற்ப பேரம் பேசப்பட்டு, அவள் வாடிக்கையாளருக்கு விற்கப் படுவாள். அவள் தன்னை ஒரு கடைச்சரக்காக, அழுக்குத் துணியாக உணர்ந்து கொண்ட போதும், அவளின் பெறுமதி பல்லாயிரக்கணக்காக இருக்கும். அவளின் இந்தப் பெறுமதி 25000யூரோ வைக் கூடத் தாண்டியிருப்பதாக பேர்லினைச் சேர்ந்த பெண்கள் சங்கத்துக்கான காரியதரிசி Helga Korthaase சொல்கிறார்.
இவர்களில் ஓரிருவர் வாடிக்கையாளர்களால் நியமாகவே காதலிக்கப் பட்டு விடுதலை பெற்று குடும்பம் குழந்தையென்று வாழும் நிகழ்வுகளும் அபூர்வமாக நடந்துள்ளன.
இந்த வருட ஆரம்பத்தில் விலைமாதர்கள் தமது பால்வினைத்தொழிலை பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டுமென்றதொரு சட்டம் யேர்மனியில் அமுல் படுத்தப் பட்டது. பதிவு செய்வதால் அவர்களுக்கான எல்லா காப்புறுதிகளும் செய்யப் பட்டு, அவர்களது எதிர்காலம் செழுமைப் படுத்தப் படும் என்பதும், பதிந்து பால்வினைத் தொழிலைச் செய்யும் போது தரகர்களினதும் விபச்சாரவிடுதி நடத்துனர்களதும் அவர்கள் மீதான அராயஜகம் தவிர்க்கப்படும் என்பதும் யேர்மன் அரசின் நம்பிக்கையான நன்நோக்கம்.
இந்தக் காப்புறுதிகளில் சுகவீனக்காப்புறுதி, பென்சன்காப்புறுதி... போன்ற பல நல்ல விடயங்கள் அடங்குகின்றன. ஆனாலும் இதுவரையில் எந்தப் விலைமாதரும் வந்து இதற்கான அலுவலகத்தில் தம்மைப் பதிந்து கொள்ளவில்லையென இவர்களுக்கான சட்டங்களுக்கும், தேவைகளுக்கும் பொறுப்பான Juanita Henning கவலை தெரிவித்துள்ளார்.
இதற்கு ஒரு விலைமாது கொடுத்த பதில் பத்திரிகைச் செய்தியாக வந்துள்ளது. அவர் கூறுவதாவது "பால்வினைத்தொழிலில் நேரடியாகப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதால் அந்த வேலை செய்பவர்களை மற்றைய வேலைகள் செய்பவர்கள் போலக் கருதாமல் ஒரு வர்த்தக நிறுவனம் வைத்திருப்பவர் போலவே கருதுகிறார்கள். அதனால் அதற்காக வசூலிக்கப் படும் வரிகளும் வர்த்தகர்களுக்குப் போலவேதான் வசூலிக்கப் படும். அதாவது ஒரு விலைமாது ஒருநாளைக்கு 250யூரோ உழைப்பதாகக் கணக்குப் போட்டு அதன் படியே எல்லா வரிகளும் காப்புறுதிகளுக்கான பணங்களும் அறவிடப்படும். இது மிகவும் அதிகம். இதன் காரணமாகவே நானுறுஆயிரம் விலைமாதர்களில் ஒருவர் கூடப் பதிந்து கொள்ள முன்வரவில்லை."
இந்த விபச்சாரம் யேர்மனியில் மட்டுந்தான் என்று சொல்வதற்கில்லை. உலகளாவப் பரந்து கிடக்கிறது. மேற்கு ஆபிரிக்காவில் உள்நாட்டுச் சண்டை காரணமாக கென்யா, சீராலியோன்... போன்ற நாடுகளிலிருந்து தப்பியோடி வரும் பெண்குழந்தைகள் அவர்களுக்கான உதவி நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களாலேயே பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப் பட்டு பின்னர் விலைமாதர்கள் ஆக்கப் படுகிறார்கள்.
பெண்குழந்தைகள் பாலுறவுக்கு இணங்கும் பட்சத்திலேயே அவர்களுக்கு உண்ண உணவும், நோய்களுக்கான மருந்தும் உதவி நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களால் வழங்கப் படுகிறது. கிட்டத்தட்ட 40 நிறுவனங்களில் வேலைசெய்யும் 70 பேர்கள், இந்தத் துர்வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்ததை UNO உதவி நிறுவனம் கண்டு பிடித்துள்ளது.
இதற்கு ஃபறீ ரவுணைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் சொல்கிறார். "இது ஒன்றும் புதிதல்ல. இங்கு உதவி நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களுடன் பாலுறவு கொள்வதால்தான் அகதிகளாகத் தப்பியோடி வந்த சிறுமிகள் பாடசாலைக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப் படுகிறார்கள். " என்று.
UNHCR சொல்கிறது. "ஆபிரிக்காவில் மிகவும் பாதிக்கப் படுபவர்கள் குழந்தைகளே. இவர்களில் 18 வயதுக்குட்பட்ட பெண்குழந்தைகள் முதலில் இராணுவத்தாலும் பின்னர் உதவி நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களாலும் பாலியல் துர்ப்பிரயோகத்துக்கோ அல்லது பாலியல் வல்லுறவுக்கோ உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். அதன் பின்னர் உணவு உடை மருந்து பாடசாலை போன்றவற்றுக்காக பாலுறவுக்கு வற்புறுத்தப் படுகிறார்கள். அதன் பின் விலைமாதர்களாக்கப் படுகிறார்கள்." என்று
பால்வினை என்னும்
பாழ் கிணற்றுக்குள்
வாழ்விழந்த பெண்கள்
மீள வழி உண்டா.........!
ஏழ்மையினாலும்
சில மனிதர்களின் இச்சையினாலும்
சூழ உள்ளவர்களின் சூழ்ச்சியினாலும்
ஊனமானது உடல்கள் மட்டுமல்ல!
இவர்கள் உள்ளங்களும்தான்!
சந்திரவதனா
யேர்மனி
May - 2002
பிரசுரம் - பெண்கள் சந்திப்பு மலர் - 2002
Thursday, March 31, 2005
தகைமை
ஏதாவது அதிசயம் நிகழ்ந்து, தபாற்பெட்டியினுள் பணத்தோடு கடிதமோ அல்லது பணம் வென்றிருப்பதாய் கடிதமோ வந்திருக்காதோ என மைதிலியின் மனம் அவாப்பட்டது. அவ்வளவு பணமுடை மைதிலிக்கு.
சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். "யேர்மனிக்கு வந்து எவ்வளவு காலம். புருசனும், பெண்சாதியுமாக ஓடி ஓடி உழைக்கினம். எங்கை போகுது காசெல்லாம்..?" என்று ஒரு சாராரும், "அவையிட்டை நல்ல காசிருக்கும்...!" என்று இன்னொரு சாராரும் பேசிக் கொள்வார்கள்.
மைதிலிக்குத்தான் தெரியும் அவள் படும்பாடு. முகுந்தன் வேலை செய்வதோடு சரி. அவனது சம்பளம் வங்கிக்கு வரும். அதனுடன் தனது கடமை முடிந்து விட்டதாக அவன் நினைப்பு. கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பொறுப்புகளெல்லாம் மைதிலியின் தலையில் பெரும் சுமைகளாகி விட்டன. பணமுடை வரும் போதெல்லாம் "என்னப்பா செய்யிறீர்..? நானும் மாடு மாதிரி உழைச்சுக் கொண்டு வந்து போடுறன். நீர் சும்மா செலவழிச்சுப் போட்டு இருக்கிறீர். என்னை அழிக்கிறதுக்கெண்டே வந்திருக்கிறீர்." முகுந்தன் கத்துவான்.
மைதிலி என்ன செய்வாள். எப்படித்தான் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தாலும் முகுந்தனின் உழைப்பு, வீட்டு வாடகை, மின்சாரம், காப்புறுதிகள்..., முகுந்தன் வாங்கிய புதுக்காருக்கான கட்டுக்காசு... போன்றவைகளுக்கே காணாது. மைதிலியின் சம்பளத்திலும் மாதாமாதம் கொஞ்சம் போட்டால்தான் வங்கி நிலை ஓரளவுக்காவது சரிவரும்.
ஆரம்பத்தில் திட்டமிட்டதென்னவோ மைதிலியின் சம்பளம் சாப்பாட்டுச் செலவுகளுக்கும், பிள்ளைகளின் பாடசாலை, உடுப்புச் செலவுகளுக்குமென்றுதான். ஆனால் முகுந்தனிடம் மெது மெதுவாகத் தலை காட்டத் தொடங்கிய டாம்பீகம், புதுக்கார்.. புதிய தளபாடங்கள்... என்றானதில் செலவுகள் கட்டுக்கடங்க மறுத்தன. இருந்தாலும் மைதிலி இரண்டு வேலைகள் செய்து, வரும் தனது இரு சம்பளத்தையும் சேர்த்து ஒருமாதிரி இதுவரை சமாளித்து வந்தாள்.
ஆனால் இந்த யூரோவும் வந்த பின், மார்க்கில் இருந்த சம்பளம் யூரோவாகிய போது சம்பளம் எண்ணிக்கையில் அரைவாசியானது. பொருட்களின் விலைகள் மட்டும் அப்படியே மார்க் என்பது யூரோ என்று மட்டும் மாற்றப் பட்டன. சம்பளத்தோடு பார்க்கும் போது பொருட்களின் விலைகளெல்லாம் உச்சமாக இருந்ததால், மைதிலியால் செலவுகளை ஒரு வழிக்கும் சமாளிக்க முடியாமல் போகத் தொடங்கியது. இந்த நிலை மைதிலிக்கு மட்டுமல்ல. அனேகமான நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தவர் எல்லோருக்கும்தான்.
ஆனாலும் யாரும் மைதிலியிடம் பணமில்லை என்பதை நம்பத் தயாராக இல்லை. ஊரவர்தான் புரிந்து கொள்ளவில்லையென்றால் உற்றவனும் கூடப் புரிந்து கொள்வதில்லை. புரிந்துணர்வில்லாது அவனுள்ளிருந்து எழும் சினங்களும், கோபங்களும் மைதிலியை பணமுடைக்கு மேலால் மனமுடைய வைத்தன.
அதிகமான பெரிய செலவுகள் முகுந்தனாலும், பிள்ளைகளாலும்தான் என்றாலும் பணப்பற்றாக்குறைக்கான காரணி மைதிலி என்பது போலத்தான் வீட்டுக்குள் எப்போதும் குத்தல் கதைகளும், எரிச்சல்களும்.. அதனோடு கூடிய சண்டைகளும் எழுந்தன.
வங்கியில் பணமில்லாத காரணத்தால் திருப்பப்படும் கணக்குகளை, தண்டனைப் பணத்துடன் கட்ட மைதிலி மெதுமெதுவாகக் கடன் படத் தொடங்கினாள். இப்போ கடனும் முட்டி விட்டது. வங்கியும் நெருக்குகிறது. முகுந்தன் கத்துகிறான்.
அதுதான் மைதிலி வேலை தேடுகிறாள். என்ன... வேலை..? பெரிதாய் ஒன்றும் இல்லை. அவள் திறமைக்கோ, தகைமைக்கோ ஏற்றதாய் எதுவும் கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. ஏற்கெனவே இரண்டு வேலைகள் செய்வதால் மூன்றாவது வேலையையும் பதிந்து செய்வதில் அர்த்தமும் இல்லை. அறாவரி கட்டுவதிலேயே ஒரு சம்பளம் போய்விடும். பதியாமல் கள்ளமாக வேலை செய்யவதென்றால், ஆண்களுக்குக் கைகொடுப்பது உணவுவிடுதிகளும், பிற்சேரியாக்களும் என்றால், பெண்களுக்கோ வீடுகள் மட்டுந்தான். வீடுகளைத் துப்பரவாக்கிக் கொடுக்கும் Putzen (புட்ற்சன்) வேலையை விட்டால் வேறு எதுவும் பெரிதாக யேர்மனியில் இல்லை.
ஊரில் வேலைக்காரர்களை வைத்து வேலை வாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து பழகிய தமிழ்ப் பெண்களில் பலர் இங்கு யேர்மனியில் யேர்மனியரின் வீடுகளில் அவர்களது மலசலகூடங்களைக் கழுவி, படுக்கையை விரித்து, குளியலறைகளைக் கழுவி, சட்டி பானைகளை மினுக்கி... வேறு வழிகள் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஆரம்பத்தில் இதை யாரும் செய்வினையோ..! என்று முகம் சுளித்த மைதிலியும் இப்போ அதையே தேடத் தொடங்கி விட்டாள். இதற்குக் கூட நேர்முகப் பரீட்சை நடப்பதுதான் தவிர்க்க முடியாதது.
மைதிலி செய்தித்தாள்களில் வேலை தேடி, அவர்களுடன் தொலைபேசி.. நேரம் குறித்து இப்போ நூற்றுக்கு மேற்பட்ட நேர்முகப் பரீட்சைகளில் தோற்றி விட்டாள். நடந்து நடந்து கால்கள்தான் ஓய்ந்தனவே தவிர வேலை இன்னும் கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் எதிர் பார்த்த தகைமைகளில் அவளுக்கு பாடசாலைக்குச் செல்லும் வயதில் பிள்ளைகள் இருப்பதுவும், ஏற்கெனவே இரண்டு வேலைகள் செய்வதுவும் பெரும் குறையாக இருந்தன.
பல தடவைகள் அலைந்து உலைந்து பின் ஏமாறுவதில் இனி வேலை தேடுவதில்லை என்று சபதம் எடுப்பாள். அவள் என்ன கதைகளில் வரும் திரெளபதியா..? கூந்தலை அள்ளி முடித்துச் சபதம் எடுக்க..! வங்கியிலிருந்து திரும்பும் காசோலையும், முகுந்தனின் சினப்பும் போதும் அவள் சபதம் தவிடு பொடியாக.
நேற்றும் காலையே தினசரிப்பத்திரிகையைப் பார்த்து அதிகாலையே தொலைபேசி, நேரங் குறித்து அந்த வீட்டுக்கு நடந்தே போயிருந்தாள். பேரூந்தில் போயிருப்பாள். அந்தப் பக்கத்துக்கான பேரூந்து ஓட்டம் சற்று நீண்ட நேர இடைவெளிகளோடு என்பதால் நடந்தாள்.
குறித்த நேரத்துக்கு டாண்.. என்று அவள் அழைப்பு மணியை அழுத்திய போது அந்த வீட்டு யேர்மனியப் பெண் கதவைத் திறந்து விட்டு வியந்து நின்றாள். "நீ ஒரு வெளிநாட்டுக்காரி. இத்தனை கச்சிதமாக குறித்த நேரத்துக்கு வந்து நிற்கிறாய்" என்று பாராட்டினாள். தன்னை "ரெகினா" என்று அறிமுகப் படுத்தினாள்.
வீடு நான்கு மாடிகளைக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு மாடியும் விஸ்தாரமானதாய் இருந்தன. ரெகினா ஒவ்வொரு அறையாகக் காட்டிய போது ஒவ்வொரு மாடியிலுமிருந்த மலசலகூடங்களும், குளியலறைகளும், படுக்கையறைகளினுள்ளான படுக்கைகளும் மைதிலியின் மனதை மலைக்க வைத்தன. எப்படி மூன்று மணித்தியாலங்களுக்குள் நான்கு மாடிகளையும் துப்பரவாக்கி முடிப்பது என்று பயமாகக் கூட இருந்தது. ஆனாலும் அவள் அதை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. கொஞ்சக்காலத்துக்காவது செய்து பணப்பிரச்சனையைத் தீர்த்தால் போதும் என்று மனசு கணக்குப் போட்டது. ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று மணித்தியாலங்கள் என்னும் போது ஒருவாறு செய்து முடித்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையும் ஒரு புறமிருந்தது.
ஆனாலும் ஏற்கெனவே இரண்டு வேலைகளுடன், வீட்டு வேலைகளையும் செய்து முடிக்கவே அவளுக்கு போதும் போதுமென்றிருக்கும். இப்போ இந்த வேலையுமென்றால் பிள்ளைகளைக் கூடச் சரியாகக் கவனிக்க முடியாது போகலாம். மனதுக்குள் சங்கடமாகத்தான் இருந்தது. சில காலத்துககுச் செய்து விட்டு, பிறகு இந்த வேலையை விட்டு விடலாம். எண்ணிக் கொண்டாள்.
"நான் ஒண்டுமே சொல்ல மாட்டன். என்ன செய்யோணுமெண்டு நீயே பார்த்து அதுகளைச் செய்யோணும். ஒரு மாதத்துக்கு ஒருக்கால் எல்லா யன்னல் கண்ணாடியளையும் கழுவிப் போடோணும். 3 மாதத்துக்கு ஒருக்கால் யன்னல் சீலைகளையெல்லாம் நீயே கழற்றி வோசிங்மெசினில் போட்டு எடுத்து திரும்பவும் கொழுவீடோணும். குசினி அலுமாரியள் எல்லாத்தையும் கிழமைக்கொருக்கால் பழிச்செண்டு துடைச்சு விடோணும். புத்தகங்களை நான் எடுத்து வாசிச்சுப் போட்டு அப்பிடி இப்பிடி எங்கையாவது வைப்பன். நீ அதுகளைப் பார்த்து எடுத்து, சரியான இடங்களிலை அடுக்கி வைக்கோணும். புத்தகங்களிலையோ, புத்தக அலுமாரிகளிலையோ தூசி கொஞ்சமும் இருக்கக் கூடாது. அதிலை நீ கவனமாக இருக்கோணும். அடிக்கடி பார்த்துத் துடைச்சுப் போடோணும்." ரெகினா சொல்லிக் கொண்டே நடந்தாள்.
அங்கிருந்த புத்தக இறாக்கைகளும் அலுமாரிகளும், மட்டும் மைதிலியை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. புத்தகங்களைக் பார்க்கும் போது மைதிலியின் கண்களில் தெறித்த ஆர்வத்தை ரெகினாவும் கண்டிருக்க வேண்டும்.
"உனக்கு புத்தகங்கள் என்றால் பிடிக்குமோ..? வாசிப்பியோ..? " உடனேயே கேட்டும் விட்டாள்.
"ஓம் ஓம் எனக்கு நல்லாப் பிடிக்கும்."
ரெகினா சில புத்தகங்களை இறாக்கையில் இருந்து இழுத்து மேசையில் போட்டாள். ஒரு புத்தக அட்டை அழகும் அமைதியும் குடிகொண்ட இந்திரா காந்தியின் முகத்துடன். மற்றது வாலில் நெருப்பு எரிய அனுமாருடன்...
"இதெல்லாம் வாசிப்பியோ..?" வியப்புடன் மைதிலி வினாவினாள்.
"ம்.. ம். நான் பல தடவைகள் இலங்கைக்கும், இந்தியாவுக்கும் போயிருக்கிறன்."
ரெகினா வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியாகக் காட்டிக் கொண்டு போகும் போது தனது வாழ்க்கையின் சில பகுதிகளையும் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் கடந்த வருடம் ஒரு கார் விபத்தில் இறந்து விட்டாராம். அவளுக்கு வயது ஐம்பதாம். பார்த்தால் நாற்பது, நாற்பத்தைந்துதான் மதிக்கலாம். தற்போது தன்னை விட ஐந்து வருடங்கள் இளைய ஒரு நண்பனுடன் வாழ்கிறாளாம். பிள்ளைகள் எல்லாம் தனித்தனியே வெவ்வேறு நகரங்களில் குடியேறி குடும்பம் குழந்தை என்று வாழ்கிறார்களாம். அவர்கள் இங்கு இவளைப் பார்க்க என்று வரும் போது தங்க இடம் வேணுமென்றுதான் இத்தனை பெரிய வீட்டை வைத்துப் பராமரித்துக் கொண்டிருக்கிறாளாம்.
அறிமுகம் எல்லாம் முடிய "சரி.. இன்னும் 29 பெண்கள் நேர்முகப் பரீட்சைக்கு வருவார்கள். எழுபது பேர் மட்டிலை தொலைபேசியிலை அழைத்தார்கள். அவர்களிலை 30 பேரைத்தான் அழைச்சனான். நீதான் முதல் ஆள். நாளைக்குக் காலைமை எட்டு மணிக்கு முடிவு சொல்லுறன்" என்று சொல்லி வழியனுப்பி வைத்தாள்.
மைதிலிக்கு அந்த வீட்டுக்குள் குவிந்திருக்கும் வேலையை நினைத்து மலைப்பாக இருந்தாலும் மாதம் மாதம் கிடைக்கப் போகும் 400யூரோவின் அவசியம் அதிகமாக இருந்தது. வீட்டுக்குள் இருந்த ஏதோ ஒன்று அந்த வேலை கட்டாயம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையை ஊட்டியது.
அந்த நம்பிக்கையோடுதான் அன்றைய தூக்கம். தூக்கத்தில், சின்னவன் சயந்தன் கேட்ட அடிடாஸ் சப்பாத்தை வாங்கிக் கொடுப்பது போலவும், பெரியவனின் பள்ளிக்கூட ரூறுக்கு அனுமதி வழங்குவது போலவும், அரவிந்தன் சினப்பை மறந்து சிரித்துச் சந்தோசமாகக் கதைப்பது போலவும் ஏதேதோ இனிய கனவுகள். ஒருவித சந்தோசமான எதிர்பார்ப்புடன்தான் அவளது இன்றைய பொழுது விடிந்தது. ரெகினா கதைத்ததை நினைத்துப் பார்க்கையில் கண்டிப்பாக வேலை கிடைக்கும் போலவே இருந்தது.
எட்டுமணிக்கு எதிர்பார்த்தபடி தொலைபேசி அழைத்தது. "மைதிலி உன்னை எனக்கு நல்லாப் பிடிச்சுது. ஆனாலும் நான் வேறையொரு பெண்ணை வேலைக்கு எடுத்திட்டன். புத்தகங்களைப் பார்க்கிற பொழுது உன்ரை கண்களிலை தெரியிற ஒளியும், காணுற புத்தகத்தையெல்லாம் சடாரென்று வாசிக்கத் தொடங்கிற உன்ரை ஆர்வமும்.... நீ புட்ற்சனுக்கு ஏற்ற பெண்ணில்லையென்று எனக்கு உடனையே தெரிய வைச்சிட்டுது. உனக்கு வேறையேதும் நல்ல வேலைதான் சரி. வேணுமெண்டால் நீ அடிக்கடி என்ரை வீட்டுக்கு வா. இந்தப் புத்தகங்களிலை விருப்பமானதை எடுத்துக் கொண்டு போய் வாசி...." அதற்கு மேல் மைதிலிக்கு அவள் சொன்னவை எதுவும் காதில் விழவில்லை.
நம்பிக்கைகள் மீண்டும் தவிடு பொடியாகின. வாசிப்பின் மீதான ஆர்வம் கூட இப்போது புட்ற்சன் செய்வதற்கு இருக்க வேண்டிய தகைமைகளில் மூன்றாவது குறையாக.. அவளைக் கலங்க வைக்க, ஏதாவது அதிசயம் நிகழ்ந்து, தபாற்பெட்டியினுள் பணத்தோடு கடிதமோ அல்லது பணம் வென்றிருப்பதாய் கடிதமோ வந்திருக்காதா என்ற அங்கலாய்ப்போடு தபாற்பெட்டியைத் திறந்தாள்.
வீட்டுவாடகை கட்டுப்படாததற்கான கண்டனக் கடிதம் எச்சரிக்கைப் பணத்தோடு சேர்த்துக் கணக்குப் போட்டு வந்திருந்தது.
சந்திரவதனா
யேர்மனி
19.8.2004
சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். "யேர்மனிக்கு வந்து எவ்வளவு காலம். புருசனும், பெண்சாதியுமாக ஓடி ஓடி உழைக்கினம். எங்கை போகுது காசெல்லாம்..?" என்று ஒரு சாராரும், "அவையிட்டை நல்ல காசிருக்கும்...!" என்று இன்னொரு சாராரும் பேசிக் கொள்வார்கள்.
மைதிலிக்குத்தான் தெரியும் அவள் படும்பாடு. முகுந்தன் வேலை செய்வதோடு சரி. அவனது சம்பளம் வங்கிக்கு வரும். அதனுடன் தனது கடமை முடிந்து விட்டதாக அவன் நினைப்பு. கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பொறுப்புகளெல்லாம் மைதிலியின் தலையில் பெரும் சுமைகளாகி விட்டன. பணமுடை வரும் போதெல்லாம் "என்னப்பா செய்யிறீர்..? நானும் மாடு மாதிரி உழைச்சுக் கொண்டு வந்து போடுறன். நீர் சும்மா செலவழிச்சுப் போட்டு இருக்கிறீர். என்னை அழிக்கிறதுக்கெண்டே வந்திருக்கிறீர்." முகுந்தன் கத்துவான்.
மைதிலி என்ன செய்வாள். எப்படித்தான் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தாலும் முகுந்தனின் உழைப்பு, வீட்டு வாடகை, மின்சாரம், காப்புறுதிகள்..., முகுந்தன் வாங்கிய புதுக்காருக்கான கட்டுக்காசு... போன்றவைகளுக்கே காணாது. மைதிலியின் சம்பளத்திலும் மாதாமாதம் கொஞ்சம் போட்டால்தான் வங்கி நிலை ஓரளவுக்காவது சரிவரும்.
ஆரம்பத்தில் திட்டமிட்டதென்னவோ மைதிலியின் சம்பளம் சாப்பாட்டுச் செலவுகளுக்கும், பிள்ளைகளின் பாடசாலை, உடுப்புச் செலவுகளுக்குமென்றுதான். ஆனால் முகுந்தனிடம் மெது மெதுவாகத் தலை காட்டத் தொடங்கிய டாம்பீகம், புதுக்கார்.. புதிய தளபாடங்கள்... என்றானதில் செலவுகள் கட்டுக்கடங்க மறுத்தன. இருந்தாலும் மைதிலி இரண்டு வேலைகள் செய்து, வரும் தனது இரு சம்பளத்தையும் சேர்த்து ஒருமாதிரி இதுவரை சமாளித்து வந்தாள்.
ஆனால் இந்த யூரோவும் வந்த பின், மார்க்கில் இருந்த சம்பளம் யூரோவாகிய போது சம்பளம் எண்ணிக்கையில் அரைவாசியானது. பொருட்களின் விலைகள் மட்டும் அப்படியே மார்க் என்பது யூரோ என்று மட்டும் மாற்றப் பட்டன. சம்பளத்தோடு பார்க்கும் போது பொருட்களின் விலைகளெல்லாம் உச்சமாக இருந்ததால், மைதிலியால் செலவுகளை ஒரு வழிக்கும் சமாளிக்க முடியாமல் போகத் தொடங்கியது. இந்த நிலை மைதிலிக்கு மட்டுமல்ல. அனேகமான நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தவர் எல்லோருக்கும்தான்.
ஆனாலும் யாரும் மைதிலியிடம் பணமில்லை என்பதை நம்பத் தயாராக இல்லை. ஊரவர்தான் புரிந்து கொள்ளவில்லையென்றால் உற்றவனும் கூடப் புரிந்து கொள்வதில்லை. புரிந்துணர்வில்லாது அவனுள்ளிருந்து எழும் சினங்களும், கோபங்களும் மைதிலியை பணமுடைக்கு மேலால் மனமுடைய வைத்தன.
அதிகமான பெரிய செலவுகள் முகுந்தனாலும், பிள்ளைகளாலும்தான் என்றாலும் பணப்பற்றாக்குறைக்கான காரணி மைதிலி என்பது போலத்தான் வீட்டுக்குள் எப்போதும் குத்தல் கதைகளும், எரிச்சல்களும்.. அதனோடு கூடிய சண்டைகளும் எழுந்தன.
வங்கியில் பணமில்லாத காரணத்தால் திருப்பப்படும் கணக்குகளை, தண்டனைப் பணத்துடன் கட்ட மைதிலி மெதுமெதுவாகக் கடன் படத் தொடங்கினாள். இப்போ கடனும் முட்டி விட்டது. வங்கியும் நெருக்குகிறது. முகுந்தன் கத்துகிறான்.
அதுதான் மைதிலி வேலை தேடுகிறாள். என்ன... வேலை..? பெரிதாய் ஒன்றும் இல்லை. அவள் திறமைக்கோ, தகைமைக்கோ ஏற்றதாய் எதுவும் கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. ஏற்கெனவே இரண்டு வேலைகள் செய்வதால் மூன்றாவது வேலையையும் பதிந்து செய்வதில் அர்த்தமும் இல்லை. அறாவரி கட்டுவதிலேயே ஒரு சம்பளம் போய்விடும். பதியாமல் கள்ளமாக வேலை செய்யவதென்றால், ஆண்களுக்குக் கைகொடுப்பது உணவுவிடுதிகளும், பிற்சேரியாக்களும் என்றால், பெண்களுக்கோ வீடுகள் மட்டுந்தான். வீடுகளைத் துப்பரவாக்கிக் கொடுக்கும் Putzen (புட்ற்சன்) வேலையை விட்டால் வேறு எதுவும் பெரிதாக யேர்மனியில் இல்லை.
ஊரில் வேலைக்காரர்களை வைத்து வேலை வாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து பழகிய தமிழ்ப் பெண்களில் பலர் இங்கு யேர்மனியில் யேர்மனியரின் வீடுகளில் அவர்களது மலசலகூடங்களைக் கழுவி, படுக்கையை விரித்து, குளியலறைகளைக் கழுவி, சட்டி பானைகளை மினுக்கி... வேறு வழிகள் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஆரம்பத்தில் இதை யாரும் செய்வினையோ..! என்று முகம் சுளித்த மைதிலியும் இப்போ அதையே தேடத் தொடங்கி விட்டாள். இதற்குக் கூட நேர்முகப் பரீட்சை நடப்பதுதான் தவிர்க்க முடியாதது.
மைதிலி செய்தித்தாள்களில் வேலை தேடி, அவர்களுடன் தொலைபேசி.. நேரம் குறித்து இப்போ நூற்றுக்கு மேற்பட்ட நேர்முகப் பரீட்சைகளில் தோற்றி விட்டாள். நடந்து நடந்து கால்கள்தான் ஓய்ந்தனவே தவிர வேலை இன்னும் கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் எதிர் பார்த்த தகைமைகளில் அவளுக்கு பாடசாலைக்குச் செல்லும் வயதில் பிள்ளைகள் இருப்பதுவும், ஏற்கெனவே இரண்டு வேலைகள் செய்வதுவும் பெரும் குறையாக இருந்தன.
பல தடவைகள் அலைந்து உலைந்து பின் ஏமாறுவதில் இனி வேலை தேடுவதில்லை என்று சபதம் எடுப்பாள். அவள் என்ன கதைகளில் வரும் திரெளபதியா..? கூந்தலை அள்ளி முடித்துச் சபதம் எடுக்க..! வங்கியிலிருந்து திரும்பும் காசோலையும், முகுந்தனின் சினப்பும் போதும் அவள் சபதம் தவிடு பொடியாக.
நேற்றும் காலையே தினசரிப்பத்திரிகையைப் பார்த்து அதிகாலையே தொலைபேசி, நேரங் குறித்து அந்த வீட்டுக்கு நடந்தே போயிருந்தாள். பேரூந்தில் போயிருப்பாள். அந்தப் பக்கத்துக்கான பேரூந்து ஓட்டம் சற்று நீண்ட நேர இடைவெளிகளோடு என்பதால் நடந்தாள்.
குறித்த நேரத்துக்கு டாண்.. என்று அவள் அழைப்பு மணியை அழுத்திய போது அந்த வீட்டு யேர்மனியப் பெண் கதவைத் திறந்து விட்டு வியந்து நின்றாள். "நீ ஒரு வெளிநாட்டுக்காரி. இத்தனை கச்சிதமாக குறித்த நேரத்துக்கு வந்து நிற்கிறாய்" என்று பாராட்டினாள். தன்னை "ரெகினா" என்று அறிமுகப் படுத்தினாள்.
வீடு நான்கு மாடிகளைக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு மாடியும் விஸ்தாரமானதாய் இருந்தன. ரெகினா ஒவ்வொரு அறையாகக் காட்டிய போது ஒவ்வொரு மாடியிலுமிருந்த மலசலகூடங்களும், குளியலறைகளும், படுக்கையறைகளினுள்ளான படுக்கைகளும் மைதிலியின் மனதை மலைக்க வைத்தன. எப்படி மூன்று மணித்தியாலங்களுக்குள் நான்கு மாடிகளையும் துப்பரவாக்கி முடிப்பது என்று பயமாகக் கூட இருந்தது. ஆனாலும் அவள் அதை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. கொஞ்சக்காலத்துக்காவது செய்து பணப்பிரச்சனையைத் தீர்த்தால் போதும் என்று மனசு கணக்குப் போட்டது. ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று மணித்தியாலங்கள் என்னும் போது ஒருவாறு செய்து முடித்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையும் ஒரு புறமிருந்தது.
ஆனாலும் ஏற்கெனவே இரண்டு வேலைகளுடன், வீட்டு வேலைகளையும் செய்து முடிக்கவே அவளுக்கு போதும் போதுமென்றிருக்கும். இப்போ இந்த வேலையுமென்றால் பிள்ளைகளைக் கூடச் சரியாகக் கவனிக்க முடியாது போகலாம். மனதுக்குள் சங்கடமாகத்தான் இருந்தது. சில காலத்துககுச் செய்து விட்டு, பிறகு இந்த வேலையை விட்டு விடலாம். எண்ணிக் கொண்டாள்.
"நான் ஒண்டுமே சொல்ல மாட்டன். என்ன செய்யோணுமெண்டு நீயே பார்த்து அதுகளைச் செய்யோணும். ஒரு மாதத்துக்கு ஒருக்கால் எல்லா யன்னல் கண்ணாடியளையும் கழுவிப் போடோணும். 3 மாதத்துக்கு ஒருக்கால் யன்னல் சீலைகளையெல்லாம் நீயே கழற்றி வோசிங்மெசினில் போட்டு எடுத்து திரும்பவும் கொழுவீடோணும். குசினி அலுமாரியள் எல்லாத்தையும் கிழமைக்கொருக்கால் பழிச்செண்டு துடைச்சு விடோணும். புத்தகங்களை நான் எடுத்து வாசிச்சுப் போட்டு அப்பிடி இப்பிடி எங்கையாவது வைப்பன். நீ அதுகளைப் பார்த்து எடுத்து, சரியான இடங்களிலை அடுக்கி வைக்கோணும். புத்தகங்களிலையோ, புத்தக அலுமாரிகளிலையோ தூசி கொஞ்சமும் இருக்கக் கூடாது. அதிலை நீ கவனமாக இருக்கோணும். அடிக்கடி பார்த்துத் துடைச்சுப் போடோணும்." ரெகினா சொல்லிக் கொண்டே நடந்தாள்.
அங்கிருந்த புத்தக இறாக்கைகளும் அலுமாரிகளும், மட்டும் மைதிலியை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. புத்தகங்களைக் பார்க்கும் போது மைதிலியின் கண்களில் தெறித்த ஆர்வத்தை ரெகினாவும் கண்டிருக்க வேண்டும்.
"உனக்கு புத்தகங்கள் என்றால் பிடிக்குமோ..? வாசிப்பியோ..? " உடனேயே கேட்டும் விட்டாள்.
"ஓம் ஓம் எனக்கு நல்லாப் பிடிக்கும்."
ரெகினா சில புத்தகங்களை இறாக்கையில் இருந்து இழுத்து மேசையில் போட்டாள். ஒரு புத்தக அட்டை அழகும் அமைதியும் குடிகொண்ட இந்திரா காந்தியின் முகத்துடன். மற்றது வாலில் நெருப்பு எரிய அனுமாருடன்...
"இதெல்லாம் வாசிப்பியோ..?" வியப்புடன் மைதிலி வினாவினாள்.
"ம்.. ம். நான் பல தடவைகள் இலங்கைக்கும், இந்தியாவுக்கும் போயிருக்கிறன்."
ரெகினா வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியாகக் காட்டிக் கொண்டு போகும் போது தனது வாழ்க்கையின் சில பகுதிகளையும் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் கடந்த வருடம் ஒரு கார் விபத்தில் இறந்து விட்டாராம். அவளுக்கு வயது ஐம்பதாம். பார்த்தால் நாற்பது, நாற்பத்தைந்துதான் மதிக்கலாம். தற்போது தன்னை விட ஐந்து வருடங்கள் இளைய ஒரு நண்பனுடன் வாழ்கிறாளாம். பிள்ளைகள் எல்லாம் தனித்தனியே வெவ்வேறு நகரங்களில் குடியேறி குடும்பம் குழந்தை என்று வாழ்கிறார்களாம். அவர்கள் இங்கு இவளைப் பார்க்க என்று வரும் போது தங்க இடம் வேணுமென்றுதான் இத்தனை பெரிய வீட்டை வைத்துப் பராமரித்துக் கொண்டிருக்கிறாளாம்.
அறிமுகம் எல்லாம் முடிய "சரி.. இன்னும் 29 பெண்கள் நேர்முகப் பரீட்சைக்கு வருவார்கள். எழுபது பேர் மட்டிலை தொலைபேசியிலை அழைத்தார்கள். அவர்களிலை 30 பேரைத்தான் அழைச்சனான். நீதான் முதல் ஆள். நாளைக்குக் காலைமை எட்டு மணிக்கு முடிவு சொல்லுறன்" என்று சொல்லி வழியனுப்பி வைத்தாள்.
மைதிலிக்கு அந்த வீட்டுக்குள் குவிந்திருக்கும் வேலையை நினைத்து மலைப்பாக இருந்தாலும் மாதம் மாதம் கிடைக்கப் போகும் 400யூரோவின் அவசியம் அதிகமாக இருந்தது. வீட்டுக்குள் இருந்த ஏதோ ஒன்று அந்த வேலை கட்டாயம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையை ஊட்டியது.
அந்த நம்பிக்கையோடுதான் அன்றைய தூக்கம். தூக்கத்தில், சின்னவன் சயந்தன் கேட்ட அடிடாஸ் சப்பாத்தை வாங்கிக் கொடுப்பது போலவும், பெரியவனின் பள்ளிக்கூட ரூறுக்கு அனுமதி வழங்குவது போலவும், அரவிந்தன் சினப்பை மறந்து சிரித்துச் சந்தோசமாகக் கதைப்பது போலவும் ஏதேதோ இனிய கனவுகள். ஒருவித சந்தோசமான எதிர்பார்ப்புடன்தான் அவளது இன்றைய பொழுது விடிந்தது. ரெகினா கதைத்ததை நினைத்துப் பார்க்கையில் கண்டிப்பாக வேலை கிடைக்கும் போலவே இருந்தது.
எட்டுமணிக்கு எதிர்பார்த்தபடி தொலைபேசி அழைத்தது. "மைதிலி உன்னை எனக்கு நல்லாப் பிடிச்சுது. ஆனாலும் நான் வேறையொரு பெண்ணை வேலைக்கு எடுத்திட்டன். புத்தகங்களைப் பார்க்கிற பொழுது உன்ரை கண்களிலை தெரியிற ஒளியும், காணுற புத்தகத்தையெல்லாம் சடாரென்று வாசிக்கத் தொடங்கிற உன்ரை ஆர்வமும்.... நீ புட்ற்சனுக்கு ஏற்ற பெண்ணில்லையென்று எனக்கு உடனையே தெரிய வைச்சிட்டுது. உனக்கு வேறையேதும் நல்ல வேலைதான் சரி. வேணுமெண்டால் நீ அடிக்கடி என்ரை வீட்டுக்கு வா. இந்தப் புத்தகங்களிலை விருப்பமானதை எடுத்துக் கொண்டு போய் வாசி...." அதற்கு மேல் மைதிலிக்கு அவள் சொன்னவை எதுவும் காதில் விழவில்லை.
நம்பிக்கைகள் மீண்டும் தவிடு பொடியாகின. வாசிப்பின் மீதான ஆர்வம் கூட இப்போது புட்ற்சன் செய்வதற்கு இருக்க வேண்டிய தகைமைகளில் மூன்றாவது குறையாக.. அவளைக் கலங்க வைக்க, ஏதாவது அதிசயம் நிகழ்ந்து, தபாற்பெட்டியினுள் பணத்தோடு கடிதமோ அல்லது பணம் வென்றிருப்பதாய் கடிதமோ வந்திருக்காதா என்ற அங்கலாய்ப்போடு தபாற்பெட்டியைத் திறந்தாள்.
வீட்டுவாடகை கட்டுப்படாததற்கான கண்டனக் கடிதம் எச்சரிக்கைப் பணத்தோடு சேர்த்துக் கணக்குப் போட்டு வந்திருந்தது.
சந்திரவதனா
யேர்மனி
19.8.2004
நட்பு
அழுதழுது லலிதாவின் முகம் வீங்கியிருந்தது. கண்கள் சிவந்திருந்தன. நிம்மதியின்றி வீட்டுக்குள் அங்கும் இங்குமாய் அலைவதும், ஒன்றும் செய்ய மனமின்றி எங்காவது வெறித்துப் பார்ப்பதுமாய் இருந்தாள்.
அவளின் பதினான்கு வயது மகள் துளசியைக் காணவில்லை. நேற்று மதியம் பாடசாலை முடிய வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு விட்டு பியானோ வகுப்புக்குப் போனவள் வீடு திரும்பவில்லை. அனேகமான சமயங்களில் லலிதா போய் காரில் ஏற்றிக் கொண்டு வருவாள். நேற்றுக் காரை அரவிந்தன் கொண்டு போய் விட்டதால் பேரூந்தில் வரச் சொல்லியிருந்தாள்.
என்ன நடந்திருக்கும்...? என்ன நடந்திருக்கும்...? என்ற கேள்வி தலையைக் குடைந்து கொண்டே இருந்தது. மதியம் நான்கு மணிக்கு வரவேண்டியவள், இரவு எட்டு மணியாகியும் வரவில்லையென்றதும் லலிதா பியானோ வகுப்பு மாஸ்டர், நண்பிகள்... என்று ஒவ்வொருவராய் தொலைபேசியில் அழைத்து விசாரித்து விட்டாள். ஒவ்வொருவரும் 3.30 க்கு வகுப்பு முடிய துளசி வெளியில் போனது வரைதான் தமக்குத் தெரியும் என்றார்கள்.
லலிதாவுக்கு நெஞ்சு திக்.. திக்கென்று கொண்டே இருந்தது. வெளியில் ஓடி ஓடித் தேடினாள். அரவிந்தனும் வேலை முடிந்து வந்த பின்னர் அரவிந்தனோடு ஆலோசித்து இனி வேறு வழியில்லை என்ற நிலையில் பொலிசுக்கு தொலைபேசி அழைப்பை மேற்கொண்டு விடயத்தைச் சொன்னாள்.
"14 வயசுப் பிள்ளை கொஞ்சம் லேற்றா வாறது சகயம்தானே! இதுக்கு நீங்கள் பயப்படத் தேவையில்லை. ஒரு பிள்ளையை 24 மணித்தியாலங்களுக்கு மேலை காணேல்லை எண்டால்தான் நாங்கள் தேடத் தொடங்குவம்." என்றார் தொலைபேசி இணைப்பில் நின்ற காவல்நிலைய அதிகாரி.
லலிதா அதற்கு ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. "யேர்மனியப் பிள்ளையள் வேணுமெண்டால் அப்பிடி இருக்கலாம். எங்கடை பிள்ளையளை நாங்கள் எங்கடை கலாச்சாரத்தோடை வளர்க்கிறம். அவள் ஒரு நாளும் எங்களுக்குச் சொல்லாமல் வெளியில் போனதில்லை. 6 மணிக்கு மேலை நாங்கள் பிள்ளையை வெளியிலை விடுறதும் இல்லை. அவள் வகுப்பு முடிஞ்சதும் வீட்டை வந்திடுவாள். இண்டைக்கு அவள் வரேல்லையெண்டால் அவளுக்கு வேறையேதோ நடந்திட்டுது." என்றாள்.
நிலைமையைப் புரிந்து கொண்ட காவல்நிலைய அதிகாரி துளசியின் புகைப்படத்துடன் லலிதாவை காவல் நிலையத்துக்கு வரச் சொன்னார்.
லலிதாவும் அரவிந்தனும் காவல்நிலையத்துக்குப் போனபோது அவளது உடைந்து போன உள்ளத்தின் வெளிப்பாடு முகத்தில் தெரிந்ததினாலோ என்னவோ காவல் நிலைய அதிகாரிகள் அவளை அநுதாபத்துடன் நோக்கினார்கள். உள்ளே கூட்டிச் சென்று இருத்தி விபரம் கேட்டு எழுதினார்கள். "பிள்ளையை அடித்தீர்களா? அல்லது வீட்டில் ஏதாவது சண்டை வந்ததா?" எனத் துருவித் துருவிக் கேட்டார்கள். அவளுக்கு "Boy Friend (ஆண் நண்பன்) இருக்கிறானா?" என்றும் கேட்டார்கள்.
லலிதா "அப்படியெதுவும் நடக்கவுமில்லை. அவளுக்கு ஆண் நண்பனும் இல்லை." என அடித்துச் சொன்னாள். அரவிந்தனை விட லலிதாதான் கூடுதலாகக் கதைத்தாள்.
அவர்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரு அறிக்கையாக எழுதிவிட்டு லலிதாவையும், அரவிந்தனையும் கையெழுத்திடச் சொன்னார்கள். "24 மணி நேரம் தாண்டிய பின்னும் பிள்ளையைக் காணவில்லையென்றால் பத்திரிகைகளுக்கும், தொலைக்காட்சிகளுக்கும் அறிவிக்கிறோம்," என்றார்கள்.
உடனே அரவிந்தன் துடித்துப் பதைத்து "அப்பிடியொண்டும் செய்து போடாதைங்கோ. பொம்பிளைப் பிள்ளை. காணேல்லையெண்டு பேப்பரிலை வந்தால் எங்கடை மானம் மரியாதையெல்லாம் கப்பலேறீடும். வேண்டாம்... எங்கடை கலாச்சாரம் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாது...!" என்றார்.
அவர்கள் லலிதாவையும், அரவிந்தனையும் சற்று நூதனமாகப் பார்த்து விட்டு "உங்கள் இஸ்டம். ஏதாவது தகவல் கிடைத்தால் அறிவிக்கிறோம். நீங்களும் உங்களுக்கு ஏதாவது தகவல் கிடைக்கும் பட்சத்தில் உடனடியாக எங்களுக்குத் தெரியப் படுத்துங்கள். மூன்று நாளைக்கு மேல் பிள்ளையைக் காணவில்லை என்றால் நாங்கள் பொது ஊடகங்களுக்கு அறிவிப்போம்." என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்கள்.
காவல் நிலையத்தில் விசாரணைகளை மேற்கொண்டு அறிக்கையை எழுதிய இரு காவல் நிலைய அதிகாரிகளினதும் முழு நம்பிக்கையும் துளசிக்கு ஒரு காதலன் இருக்கிறான் என்பதுதான்.
துளசி காணாமல் போய் 24 மணித்தியாலங்கள் கடந்து விட்டன. அரவிந்தன் விடுப்பு எடுக்க முடியாத நிலையில் வேலைக்குப் போய் விட்டான். லலிதா போகவில்லை. சுகமில்லை என அறிவித்து விட்டு நின்றாள். அவளை இல்லாத பொல்லாத நினைவுகளெல்லாம் அலைக்கழித்துக் கொண்டிருந்தன. இப்போதெல்லாம் துளசியின் வயதுப் பிள்ளைகள் அடிக்கடி காணாமல் போகிறார்கள். பின்னர் அவர்கள் பிணமாகவே மீட்கப் படுகிறார்கள். சிலர் மீட்கப் படாமலே கூட காணாமல் போனவர்கள் பட்டியலில் சேர்க்கப் பட்டு விடுகிறார்கள்.
நேற்றும் கூட வடக்கு யேர்மனியின் - கீல் - நகரிலிருந்து காணாமற் போன 13 வயது நிரம்பிய லூசி என்ற பெண்குழந்தை காட்டினுள் பிணமாகக் கண்டெடுக்கப் பட்டாள். அவள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப் பட்டுள்ளாள் என்பதும் வெள்ளை வாகனத்தில் வந்த இனந்தெரியாத ஒருவராலேயே கடத்தப் பட்டு இக்கதிக்கு ஆளாகியிருக்கிறாள் என்பதும் நேற்றைய தொலைக்காட்சி செய்தியில் ஒளி பரப்பானது.
ஓய்ந்து போயிருந்த அழுகை இப்போது லலிதாவிடமிருந்து ஒப்பாரியாக வெளிவந்தது. வீட்டில் யாரும் இல்லை. துளசியும் லூசி போல்....... இறந்திருந்தால்......... என்ற நினைவு வந்து அவளை இம்சித்தது. துளசியை கட்டிப் பிடித்துக் கொஞ்சி நிறையப் பேச வேண்டுமென மனசு அவாப்பட்டது.
"ஏதாவது தகவல் கிடைத்தால் அறிவி." என்று சொல்லி விட்டுத்தான் அரவிந்தன் வேலைக்குப் போனான். ஆனால் தகவல் எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்பதை சொல்வதற்காகவே லலிதா இரண்டு மூன்று தடவைகள் அரவிந்தனைத் தொலைபேசியில் அழைத்து அழுது விட்டாள்.
இந்த நேரம் பார்த்துத்தான் யார் யாரோ எல்லாம் தொலைபேசியில் லலிதாவை அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒவ்வொரு அழைப்பு வரும் போதும் அது துளசிதான் என நினைத்து தொலைபேசியை அவசரமாக எடுக்க.. மறுமுனையில் வேறு குரல்கள் அவளை அலுக்க வைத்தன. துளசியைக் காணவில்லை என்பதையோ தனது துயரத்தையோ யாரும் அறிந்திடக் கூடாது என்பதில் அவள் மிகவும் கவனமாக இருந்தாள். பெண்பிள்ளையைக் காணவில்லை என்றால் ஊர் என்ன பேசும் என்ற பயம் அவளுக்கு. இருந்தாலும் "என்ன லலிதா ஒரு மாதிரிக் கதைக்கிறீர்..! சுகமில்லையே..?" என்று சிலர் கேட்கத்தான் செய்தார்கள்.
லலிதா மீண்டும் மீண்டுமாய் அரவிந்தனை தொலைபேசியில் அழைத்து அழுதாள். "இப்பிடியே நானும் நீங்களுமாக அவளை எப்பிடிக் கண்டு பிடிக்கிறது. உதவிக்கு உங்கடை சினேகிதரையும் கேட்டுப் பாருங்கோவன். அவர்களுக்காவது அவளைக் காணேல்லை எண்ட கதையைச் சொல்லுங்கோ. எனக்குச் சரியான பயமாயிருக்கு. என்ரை பிள்ளை உயிரோடை வரேல்லை எண்டால்..... நானும் உயிரோடை இருக்க மாட்டன்." புலம்பினாள். அரவிந்தன் தானே தனக்குள் குழம்பியிருக்கும் போது லலிதாவின் புலம்பல் அவனை இன்னும் குழப்பியது. அவளையே தனது உற்ற நண்பர்கள் சிலரோடு தொலைபேசியில் கதைக்கச் சொன்னான்.
லலிதா அவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தாள். அரவிந்தனின் உற்ற நண்பர்களெனக் கருதப்படும் நான்கு பேரில் ஒருத்தரோடு கூட அவளால் உடனடியாகத் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. பல நேர முயற்சியின் பின் சிறீதான் அதுவும் கைத்தொலைபேசியில் கிடைத்தான்.
லலிதாவால் விடயத்தைச் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. அழுகைதான் முந்திக் கொண்டு வந்தது. ஒருவாறு சொல்லி முடித்த போது முதலில் ரவி கொஞ்சம் தடுமாறினான். தொடர்ந்து லலிதா அழுகையும் ஏக்கமுமாய் தவித்த போதுதான் அதைச் சொன்னான்.
துளசி கிருபாவுடன்தான் நிற்கிறாளாம். கிருபா வேறு யாருமல்ல. அரவிந்தனின் உற்ற நண்பர்களில் ஒருவன். 35 வயது நிறைந்த அவனுக்கு 14வயது மட்டுமேயான துளசி மேல் காதலாம். அதுதான் பியானோ வகுப்புக்குப் போய் அப்பா கூட்டிக் கொண்டு வரச் சொன்னவர் என்று சொல்லி தனது காரிலேயே ஏற்றி.. பக்கத்து நகரிலுள்ள தனது வீட்டுக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போயிட்டானாம். துளசிக்கும் கிருபாவில் விருப்பமாம். அதனால் இது விடயத்திலை அரவிந்தனும் லலிதாவும் மறுப்புத் தெரிவிக்காமல் ஒத்துழைக்கோணுமாம்.
லலிதாவுக்கு ஒன்றையும் சரியாக அனுமானிக்க முடியாமல் இருந்தது. ஒரு கணம் தலை சுற்றியது. கட்டிக் காத்து துளசியை இத்தனை கட்டுப்பாடோடு வளர்த்ததெல்லாம் இதற்குத்தானோ..? குழம்பினாள்.
துளசி சின்னப்பிள்ளை. கல்யாணம் செய்து குடும்பம் நடத்தும் வயதல்ல அவளுக்கு. அவளின் பருவ வயதுப் பேதைமையை அப்பா ஸ்தானத்தில் இருக்க வேண்டிய அப்பாவின் 35வயது நண்பன் நன்கு பயன் படுத்தியிருக்கிறான். நட்புக்குள்ளே ஒளிந்திருந்த வஞ்சகம் லலிதாவினது நெஞ்சைச் சுட்டது. அழுவதற்குக் கூட திராணியற்றவளாய் துவண்டு போனவளின் மனசில் எண்ண அலைகள் உக்கிரம் கொண்டு திமிறின.
துளசியை அவளின் வயதையொத்த நண்பர்களுடன் பழக விட்டிருந்தால் இப்படியொரு கீழ்த்தரமான செயற்பாடு நடந்திருக்க பெரும்பாலும் வாய்ப்புக்கள் இருந்திருக்காது. சின்னப் பிள்ளைகளிடம், கைகோர்த்துத் திரியும் ஒரு இதமான காதல்தான் இருக்கும். இப்படி பெற்றோர்க்குத் தெரியாமல் ஓடிப் போகும் மந்த புத்தி அதுவும் இந்த ஐரோப்பிய மண்ணில் வரவே வராது.
இப்போதுதான் லலிதாவுக்குச் சில தெளிவுகள் ஏற்பட்டன. கட்டுப் பாடாக வளர்க்கிறோம் என்று சொல்லி அப்பாவின் வயதையொத்தவன் மேல் காதல் வரும் படியாக மகளை உலகம் தெரியாதவளாக கண்மூடித்தனமாக வளர்த்து விட்ட தவறு புரிந்தது. படிக்க வேண்டிய வயதில் இப்படியொரு பொறுப்பற்றவனிடம் மனதைப் பறி கொடுக்கும் படியான அறியாமையோடு மகளை வளர்த்து விட்ட தமது அறியாமை விளங்கியது.
"இனி என்ன செய்யலாம்..?" யேர்மனியில் இப்படியான இளம் வயதுக் கல்யாணக் கூத்துக்களுக்குச் சட்டமும் இடமளிக்காது. அதில் லலிதாவுக்கும் துளியும் இஸ்டமில்லை. இந்தச் சின்ன வயதில் இப்படியான ஒருவனிடம் தனது மகளின் வாழ்வு அடங்கிப் போவதைச் சம்மதிக்க அவள் ஒரு போதும் தயாராகவும் இல்லை.
"இனியென்ன..? அவனோடு போய் விட்டாள். எமது கலாச்சாரப்படி அவனோடுதானே வாழ வேண்டும்." என்று இந்திய சினிமா பாணியில் தன்னை முட்டாளாக்கவும் லலிதா விரும்பவில்லை. என்ன செய்யலாம் என்று நன்றாக யோசித்தாள்.
சட்டப்படி 14 வயதுப் பெண்பிள்ளையுடன் 18 வயதுக்குக் கூடிய ஒரு ஆண் படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொண்டால் அது காதல் என்ற கணக்கில் சேர்க்கப் பட மாட்டாது. அது அப் பெண்பிள்ளையின் முழுமனதான சம்மதத்துடன் நடந்திருந்தாலும் கூட பாலியல் துர்ப்பிரயோகம் என்ற பெயரிலேயே பார்க்கப் படும். சட்டப்படி அந்த ஆணுக்குக் கடுமையான தண்டனை கிடைக்கும். குறிப்பாக.... யேர்மனியில் இப்படியான பாலியல் துர்ப்பிரயோக நிகழ்வுகளுக்கான தண்டனைகள் மிகவும் கடுமையானதாகவே இருக்கும்.
துளசி தவறு செய்தாலும் கூட ஒரு தந்தையின் ஸ்தானத்தில் இருந்து அவளைத் திருத்த வேண்டியவன் மட்டுமல்ல கிருபா. அவன் அரவிந்தனின் நண்பனும் கூட.. ஆனால் அவன் நட்பின் போர்வைக்குள் இருந்து... துளசியின் வாழ்க்கையோடு விளையாடியிருக்கிறான். புலம் பெயர் மண்ணில் இப்படி வெறும் போலிகளாக...! நட்பு என்ற சொல்லுக்கே களங்கம் கற்பிக்கும்.. எத்தனை அப்பாவின் நண்பர்கள்? இவர்களை இனியும் சும்மா விடக்கூடாது.
சற்று நேரத்துக்கு முன் மனமொடிந்து வீழ்ந்து போயிருந்த லலிதா இப்போ திடம் கொண்டு எழுந்தாள். தனது மகள் துளசி கிருபாவால் கடத்தப் பட்டு விட்டாள் என்று காவல்நிலையத்துக்கு அறிவிப்பதற்காக.
சந்திரவதனா
யேர்மனி
22.2.2004
அவளின் பதினான்கு வயது மகள் துளசியைக் காணவில்லை. நேற்று மதியம் பாடசாலை முடிய வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு விட்டு பியானோ வகுப்புக்குப் போனவள் வீடு திரும்பவில்லை. அனேகமான சமயங்களில் லலிதா போய் காரில் ஏற்றிக் கொண்டு வருவாள். நேற்றுக் காரை அரவிந்தன் கொண்டு போய் விட்டதால் பேரூந்தில் வரச் சொல்லியிருந்தாள்.
என்ன நடந்திருக்கும்...? என்ன நடந்திருக்கும்...? என்ற கேள்வி தலையைக் குடைந்து கொண்டே இருந்தது. மதியம் நான்கு மணிக்கு வரவேண்டியவள், இரவு எட்டு மணியாகியும் வரவில்லையென்றதும் லலிதா பியானோ வகுப்பு மாஸ்டர், நண்பிகள்... என்று ஒவ்வொருவராய் தொலைபேசியில் அழைத்து விசாரித்து விட்டாள். ஒவ்வொருவரும் 3.30 க்கு வகுப்பு முடிய துளசி வெளியில் போனது வரைதான் தமக்குத் தெரியும் என்றார்கள்.
லலிதாவுக்கு நெஞ்சு திக்.. திக்கென்று கொண்டே இருந்தது. வெளியில் ஓடி ஓடித் தேடினாள். அரவிந்தனும் வேலை முடிந்து வந்த பின்னர் அரவிந்தனோடு ஆலோசித்து இனி வேறு வழியில்லை என்ற நிலையில் பொலிசுக்கு தொலைபேசி அழைப்பை மேற்கொண்டு விடயத்தைச் சொன்னாள்.
"14 வயசுப் பிள்ளை கொஞ்சம் லேற்றா வாறது சகயம்தானே! இதுக்கு நீங்கள் பயப்படத் தேவையில்லை. ஒரு பிள்ளையை 24 மணித்தியாலங்களுக்கு மேலை காணேல்லை எண்டால்தான் நாங்கள் தேடத் தொடங்குவம்." என்றார் தொலைபேசி இணைப்பில் நின்ற காவல்நிலைய அதிகாரி.
லலிதா அதற்கு ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. "யேர்மனியப் பிள்ளையள் வேணுமெண்டால் அப்பிடி இருக்கலாம். எங்கடை பிள்ளையளை நாங்கள் எங்கடை கலாச்சாரத்தோடை வளர்க்கிறம். அவள் ஒரு நாளும் எங்களுக்குச் சொல்லாமல் வெளியில் போனதில்லை. 6 மணிக்கு மேலை நாங்கள் பிள்ளையை வெளியிலை விடுறதும் இல்லை. அவள் வகுப்பு முடிஞ்சதும் வீட்டை வந்திடுவாள். இண்டைக்கு அவள் வரேல்லையெண்டால் அவளுக்கு வேறையேதோ நடந்திட்டுது." என்றாள்.
நிலைமையைப் புரிந்து கொண்ட காவல்நிலைய அதிகாரி துளசியின் புகைப்படத்துடன் லலிதாவை காவல் நிலையத்துக்கு வரச் சொன்னார்.
லலிதாவும் அரவிந்தனும் காவல்நிலையத்துக்குப் போனபோது அவளது உடைந்து போன உள்ளத்தின் வெளிப்பாடு முகத்தில் தெரிந்ததினாலோ என்னவோ காவல் நிலைய அதிகாரிகள் அவளை அநுதாபத்துடன் நோக்கினார்கள். உள்ளே கூட்டிச் சென்று இருத்தி விபரம் கேட்டு எழுதினார்கள். "பிள்ளையை அடித்தீர்களா? அல்லது வீட்டில் ஏதாவது சண்டை வந்ததா?" எனத் துருவித் துருவிக் கேட்டார்கள். அவளுக்கு "Boy Friend (ஆண் நண்பன்) இருக்கிறானா?" என்றும் கேட்டார்கள்.
லலிதா "அப்படியெதுவும் நடக்கவுமில்லை. அவளுக்கு ஆண் நண்பனும் இல்லை." என அடித்துச் சொன்னாள். அரவிந்தனை விட லலிதாதான் கூடுதலாகக் கதைத்தாள்.
அவர்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரு அறிக்கையாக எழுதிவிட்டு லலிதாவையும், அரவிந்தனையும் கையெழுத்திடச் சொன்னார்கள். "24 மணி நேரம் தாண்டிய பின்னும் பிள்ளையைக் காணவில்லையென்றால் பத்திரிகைகளுக்கும், தொலைக்காட்சிகளுக்கும் அறிவிக்கிறோம்," என்றார்கள்.
உடனே அரவிந்தன் துடித்துப் பதைத்து "அப்பிடியொண்டும் செய்து போடாதைங்கோ. பொம்பிளைப் பிள்ளை. காணேல்லையெண்டு பேப்பரிலை வந்தால் எங்கடை மானம் மரியாதையெல்லாம் கப்பலேறீடும். வேண்டாம்... எங்கடை கலாச்சாரம் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாது...!" என்றார்.
அவர்கள் லலிதாவையும், அரவிந்தனையும் சற்று நூதனமாகப் பார்த்து விட்டு "உங்கள் இஸ்டம். ஏதாவது தகவல் கிடைத்தால் அறிவிக்கிறோம். நீங்களும் உங்களுக்கு ஏதாவது தகவல் கிடைக்கும் பட்சத்தில் உடனடியாக எங்களுக்குத் தெரியப் படுத்துங்கள். மூன்று நாளைக்கு மேல் பிள்ளையைக் காணவில்லை என்றால் நாங்கள் பொது ஊடகங்களுக்கு அறிவிப்போம்." என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்கள்.
காவல் நிலையத்தில் விசாரணைகளை மேற்கொண்டு அறிக்கையை எழுதிய இரு காவல் நிலைய அதிகாரிகளினதும் முழு நம்பிக்கையும் துளசிக்கு ஒரு காதலன் இருக்கிறான் என்பதுதான்.
துளசி காணாமல் போய் 24 மணித்தியாலங்கள் கடந்து விட்டன. அரவிந்தன் விடுப்பு எடுக்க முடியாத நிலையில் வேலைக்குப் போய் விட்டான். லலிதா போகவில்லை. சுகமில்லை என அறிவித்து விட்டு நின்றாள். அவளை இல்லாத பொல்லாத நினைவுகளெல்லாம் அலைக்கழித்துக் கொண்டிருந்தன. இப்போதெல்லாம் துளசியின் வயதுப் பிள்ளைகள் அடிக்கடி காணாமல் போகிறார்கள். பின்னர் அவர்கள் பிணமாகவே மீட்கப் படுகிறார்கள். சிலர் மீட்கப் படாமலே கூட காணாமல் போனவர்கள் பட்டியலில் சேர்க்கப் பட்டு விடுகிறார்கள்.
நேற்றும் கூட வடக்கு யேர்மனியின் - கீல் - நகரிலிருந்து காணாமற் போன 13 வயது நிரம்பிய லூசி என்ற பெண்குழந்தை காட்டினுள் பிணமாகக் கண்டெடுக்கப் பட்டாள். அவள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப் பட்டுள்ளாள் என்பதும் வெள்ளை வாகனத்தில் வந்த இனந்தெரியாத ஒருவராலேயே கடத்தப் பட்டு இக்கதிக்கு ஆளாகியிருக்கிறாள் என்பதும் நேற்றைய தொலைக்காட்சி செய்தியில் ஒளி பரப்பானது.
ஓய்ந்து போயிருந்த அழுகை இப்போது லலிதாவிடமிருந்து ஒப்பாரியாக வெளிவந்தது. வீட்டில் யாரும் இல்லை. துளசியும் லூசி போல்....... இறந்திருந்தால்......... என்ற நினைவு வந்து அவளை இம்சித்தது. துளசியை கட்டிப் பிடித்துக் கொஞ்சி நிறையப் பேச வேண்டுமென மனசு அவாப்பட்டது.
"ஏதாவது தகவல் கிடைத்தால் அறிவி." என்று சொல்லி விட்டுத்தான் அரவிந்தன் வேலைக்குப் போனான். ஆனால் தகவல் எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்பதை சொல்வதற்காகவே லலிதா இரண்டு மூன்று தடவைகள் அரவிந்தனைத் தொலைபேசியில் அழைத்து அழுது விட்டாள்.
இந்த நேரம் பார்த்துத்தான் யார் யாரோ எல்லாம் தொலைபேசியில் லலிதாவை அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒவ்வொரு அழைப்பு வரும் போதும் அது துளசிதான் என நினைத்து தொலைபேசியை அவசரமாக எடுக்க.. மறுமுனையில் வேறு குரல்கள் அவளை அலுக்க வைத்தன. துளசியைக் காணவில்லை என்பதையோ தனது துயரத்தையோ யாரும் அறிந்திடக் கூடாது என்பதில் அவள் மிகவும் கவனமாக இருந்தாள். பெண்பிள்ளையைக் காணவில்லை என்றால் ஊர் என்ன பேசும் என்ற பயம் அவளுக்கு. இருந்தாலும் "என்ன லலிதா ஒரு மாதிரிக் கதைக்கிறீர்..! சுகமில்லையே..?" என்று சிலர் கேட்கத்தான் செய்தார்கள்.
லலிதா மீண்டும் மீண்டுமாய் அரவிந்தனை தொலைபேசியில் அழைத்து அழுதாள். "இப்பிடியே நானும் நீங்களுமாக அவளை எப்பிடிக் கண்டு பிடிக்கிறது. உதவிக்கு உங்கடை சினேகிதரையும் கேட்டுப் பாருங்கோவன். அவர்களுக்காவது அவளைக் காணேல்லை எண்ட கதையைச் சொல்லுங்கோ. எனக்குச் சரியான பயமாயிருக்கு. என்ரை பிள்ளை உயிரோடை வரேல்லை எண்டால்..... நானும் உயிரோடை இருக்க மாட்டன்." புலம்பினாள். அரவிந்தன் தானே தனக்குள் குழம்பியிருக்கும் போது லலிதாவின் புலம்பல் அவனை இன்னும் குழப்பியது. அவளையே தனது உற்ற நண்பர்கள் சிலரோடு தொலைபேசியில் கதைக்கச் சொன்னான்.
லலிதா அவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தாள். அரவிந்தனின் உற்ற நண்பர்களெனக் கருதப்படும் நான்கு பேரில் ஒருத்தரோடு கூட அவளால் உடனடியாகத் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. பல நேர முயற்சியின் பின் சிறீதான் அதுவும் கைத்தொலைபேசியில் கிடைத்தான்.
லலிதாவால் விடயத்தைச் சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. அழுகைதான் முந்திக் கொண்டு வந்தது. ஒருவாறு சொல்லி முடித்த போது முதலில் ரவி கொஞ்சம் தடுமாறினான். தொடர்ந்து லலிதா அழுகையும் ஏக்கமுமாய் தவித்த போதுதான் அதைச் சொன்னான்.
துளசி கிருபாவுடன்தான் நிற்கிறாளாம். கிருபா வேறு யாருமல்ல. அரவிந்தனின் உற்ற நண்பர்களில் ஒருவன். 35 வயது நிறைந்த அவனுக்கு 14வயது மட்டுமேயான துளசி மேல் காதலாம். அதுதான் பியானோ வகுப்புக்குப் போய் அப்பா கூட்டிக் கொண்டு வரச் சொன்னவர் என்று சொல்லி தனது காரிலேயே ஏற்றி.. பக்கத்து நகரிலுள்ள தனது வீட்டுக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போயிட்டானாம். துளசிக்கும் கிருபாவில் விருப்பமாம். அதனால் இது விடயத்திலை அரவிந்தனும் லலிதாவும் மறுப்புத் தெரிவிக்காமல் ஒத்துழைக்கோணுமாம்.
லலிதாவுக்கு ஒன்றையும் சரியாக அனுமானிக்க முடியாமல் இருந்தது. ஒரு கணம் தலை சுற்றியது. கட்டிக் காத்து துளசியை இத்தனை கட்டுப்பாடோடு வளர்த்ததெல்லாம் இதற்குத்தானோ..? குழம்பினாள்.
துளசி சின்னப்பிள்ளை. கல்யாணம் செய்து குடும்பம் நடத்தும் வயதல்ல அவளுக்கு. அவளின் பருவ வயதுப் பேதைமையை அப்பா ஸ்தானத்தில் இருக்க வேண்டிய அப்பாவின் 35வயது நண்பன் நன்கு பயன் படுத்தியிருக்கிறான். நட்புக்குள்ளே ஒளிந்திருந்த வஞ்சகம் லலிதாவினது நெஞ்சைச் சுட்டது. அழுவதற்குக் கூட திராணியற்றவளாய் துவண்டு போனவளின் மனசில் எண்ண அலைகள் உக்கிரம் கொண்டு திமிறின.
துளசியை அவளின் வயதையொத்த நண்பர்களுடன் பழக விட்டிருந்தால் இப்படியொரு கீழ்த்தரமான செயற்பாடு நடந்திருக்க பெரும்பாலும் வாய்ப்புக்கள் இருந்திருக்காது. சின்னப் பிள்ளைகளிடம், கைகோர்த்துத் திரியும் ஒரு இதமான காதல்தான் இருக்கும். இப்படி பெற்றோர்க்குத் தெரியாமல் ஓடிப் போகும் மந்த புத்தி அதுவும் இந்த ஐரோப்பிய மண்ணில் வரவே வராது.
இப்போதுதான் லலிதாவுக்குச் சில தெளிவுகள் ஏற்பட்டன. கட்டுப் பாடாக வளர்க்கிறோம் என்று சொல்லி அப்பாவின் வயதையொத்தவன் மேல் காதல் வரும் படியாக மகளை உலகம் தெரியாதவளாக கண்மூடித்தனமாக வளர்த்து விட்ட தவறு புரிந்தது. படிக்க வேண்டிய வயதில் இப்படியொரு பொறுப்பற்றவனிடம் மனதைப் பறி கொடுக்கும் படியான அறியாமையோடு மகளை வளர்த்து விட்ட தமது அறியாமை விளங்கியது.
"இனி என்ன செய்யலாம்..?" யேர்மனியில் இப்படியான இளம் வயதுக் கல்யாணக் கூத்துக்களுக்குச் சட்டமும் இடமளிக்காது. அதில் லலிதாவுக்கும் துளியும் இஸ்டமில்லை. இந்தச் சின்ன வயதில் இப்படியான ஒருவனிடம் தனது மகளின் வாழ்வு அடங்கிப் போவதைச் சம்மதிக்க அவள் ஒரு போதும் தயாராகவும் இல்லை.
"இனியென்ன..? அவனோடு போய் விட்டாள். எமது கலாச்சாரப்படி அவனோடுதானே வாழ வேண்டும்." என்று இந்திய சினிமா பாணியில் தன்னை முட்டாளாக்கவும் லலிதா விரும்பவில்லை. என்ன செய்யலாம் என்று நன்றாக யோசித்தாள்.
சட்டப்படி 14 வயதுப் பெண்பிள்ளையுடன் 18 வயதுக்குக் கூடிய ஒரு ஆண் படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொண்டால் அது காதல் என்ற கணக்கில் சேர்க்கப் பட மாட்டாது. அது அப் பெண்பிள்ளையின் முழுமனதான சம்மதத்துடன் நடந்திருந்தாலும் கூட பாலியல் துர்ப்பிரயோகம் என்ற பெயரிலேயே பார்க்கப் படும். சட்டப்படி அந்த ஆணுக்குக் கடுமையான தண்டனை கிடைக்கும். குறிப்பாக.... யேர்மனியில் இப்படியான பாலியல் துர்ப்பிரயோக நிகழ்வுகளுக்கான தண்டனைகள் மிகவும் கடுமையானதாகவே இருக்கும்.
துளசி தவறு செய்தாலும் கூட ஒரு தந்தையின் ஸ்தானத்தில் இருந்து அவளைத் திருத்த வேண்டியவன் மட்டுமல்ல கிருபா. அவன் அரவிந்தனின் நண்பனும் கூட.. ஆனால் அவன் நட்பின் போர்வைக்குள் இருந்து... துளசியின் வாழ்க்கையோடு விளையாடியிருக்கிறான். புலம் பெயர் மண்ணில் இப்படி வெறும் போலிகளாக...! நட்பு என்ற சொல்லுக்கே களங்கம் கற்பிக்கும்.. எத்தனை அப்பாவின் நண்பர்கள்? இவர்களை இனியும் சும்மா விடக்கூடாது.
சற்று நேரத்துக்கு முன் மனமொடிந்து வீழ்ந்து போயிருந்த லலிதா இப்போ திடம் கொண்டு எழுந்தாள். தனது மகள் துளசி கிருபாவால் கடத்தப் பட்டு விட்டாள் என்று காவல்நிலையத்துக்கு அறிவிப்பதற்காக.
சந்திரவதனா
யேர்மனி
22.2.2004
Subscribe to:
Posts (Atom)